|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
ZAGROŻENIA ZDROWIA
ZAGROŻENIA ZDROWIA seria konferencji i publikacji
stanowiąca wszechstronny
przegląd najważniejszych zagrożeń zdrowia człowieka
|
| >>> alergeny
>>> mutageny >>> teratogeny >>> kancerogeny >>> patogeny biologiczne >>> estrogeny środowiskowe >>> promieniowanie jonizujące >>> promieniowanie niejonizujące >>> hałas i wibracja w pracy i na ulicy >>> azbest, farby, lakiery, meble, wykładziny >>> inne inne inne inne inne inne inne... |
<<>> woda
<<>> napoje <<>> żywność <<>> kosmetyki <<>> produkty lecznicze <<>> chemia gospodarcza <<>> powietrze pomieszczeń <<>> powietrze atmosferyczne <<>> inne inne inne inne inne... |
|
dr Zbigniew Hałat, lekarz epidemiolog,
(wtórny) *analfabetyzm - przen. brak elementarnych wiadomości z jakiejś dziedziny. **sanitarny - dotyczący spraw zdrowia i higieny; mający na celu zapobieganie chorobom zakaźnym i społecznym; odnoszący się do służby zdrowia i opieki nad chorymi; choroby społeczne - choroby, np. gruźlica, alkoholizm, choroby reumatyczne, weneryczne, cukrzyca, występujące masowo, łatwo rozprzestrzeniające się w zależności od określonych warunków społecznych. SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1978-1981. Uwaga: kiedy w kraju w 1981r. ukazał się trzeci tom podręcznego słownika języka polskiego, Ośrodki Zwalczania Chorób z Atlanty w USA po raz pierwszy raportowały (5. czerwca 1981r.) nietypowe choroby 5 Amerykanów, powiązane dopiero rok później w jeden zespół - AIDS. Po dwóch dekadach od odkrycia AIDS liczbę ofiar jego pandemii szacuje się na 22 miliony, a w samym roku 2001. na 3 miliony. HIV/AIDS to najbardziej dobitny - wśród wielu - przykład nowoodkrytych chorób społecznych, zbierających tym bardziej tragiczne żniwo, im mniej wysiłku władze włożyły w zapobieganie "starym" chorobom społecznym poprzez eliminację lub minimalizację zagrożeń zdrowia publicznego. Aby dać sobie radę z ignorancją i arogancją władz, czytaj: "ZAGROŻENIA ZDROWIA W
POLSCE"
|
|
Felieton, 24. kwietnia 2009r. Anteny telefonii komórkowej i linie wysokiego napięcia zagrażają zdrowiu mieszkańców. W jałowych i niekończących się dyskusjach z decydentami sami mieszkańcy są zmuszeni wypełniać rolę organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, która zgodnie z obowiązującym prawem jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami higieny radiacyjnej w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych. Do dotychczasowej ewidencji epidemiologicznej, która musi wreszcie znaleźć zrozumienie w naszym kraju, trzeba dołączyć ważny argument natury politycznej. Jest nim Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie obaw dotyczących wpływu pól elektromagnetycznych na zdrowie. Zachęcając do zapoznania się z pełnym tekstem rezolucji, pozwolę sobie przytoczyć kilka jej fragmentów. Parlament Europejski, A. mając na uwadze, że pola elektromagnetyczne występują w przyrodzie, a zatem zawsze istniały na Ziemi; jednak w ostatnich dziesięcioleciach narażenie środowiskowe na źródła pól elektromagnetycznych wytworzone przez człowieka systematycznie wzrastało ze względu na zapotrzebowanie na energię elektryczną, coraz bardziej zaawansowane technologie bezprzewodowe i zmiany zachodzące w organizacji społeczeństwa; oznacza to, że obecnie każdy obywatel zarówno w domu, jak i w pracy narażony jest na działanie złożonej kombinacji pół elektrycznych i magnetycznych o różnych częstotliwościach, B. mając na uwadze, że urządzenia bezprzewodowe (telefony komórkowe, urządzenia WiFi, Wimax, Bluetooth, telefony bezprzewodowe DECT ze stacjami bazowymi) emitują pola elektromagnetyczne, które mogą mieć szkodliwe skutki dla zdrowia ludzi, C. mając na uwadze, że większość obywateli europejskich, zwłaszcza ludzi młodych w wieku od 10 do 20 lat, korzysta z użytkowego, funkcjonalnego i modnego przedmiotu, jakim jest telefon komórkowy, a także mając na uwadze, że nadal występuje niepewność co do płynących stąd potencjalnych zagrożeń dla zdrowia, szczególnie w przypadku osób młodych, których mózg nadal się rozwija, H. mając jednak na uwadze, że wszyscy wydają się zgodni co do niektórych kwestii, zwłaszcza co do zmienności reakcji poszczególnych osób na narażenie na mikrofale, co do konieczności priorytetowego przeprowadzenia testów narażenia w skali rzeczywistej w celu dokonania oceny innych niż cieplne skutków działania pól o częstotliwościach radiowych oraz co do szczególnej wrażliwości dzieci na narażenie na pola elektromagnetyczne, 2. wzywa do szczególnego uwzględnienia skutków biologicznych przy dokonywaniu oceny potencjalnego wpływu promieniowania elektromagnetycznego na zdrowie ludzkie, zwłaszcza że według niektórych badań najbardziej szkodliwe skutki występują przy najniższych poziomach promieniowania; wzywa do aktywnego prowadzenia badań w celu przeciwdziałania potencjalnym problemom zdrowotnym poprzez opracowanie rozwiązań pozwalających wyeliminować lub ograniczyć pulsowanie i modulację amplitudy częstotliwości wykorzystywanych do transmisji; 4. zauważa, że zarówno podmioty z branży, jak i odpowiednie podmioty zarządzające infrastrukturą i właściwe organy już teraz mogą oddziaływać na pewne czynniki, np. wprowadzając przepisy dotyczące odległości między danym miejscem a przekaźnikami czy też wysokości danego miejsca n.p.m. w stosunku do wysokości stacji bazowej n.p.m. oraz ukierunkowania anteny nadawczej w stosunku do miejsc, w których przebywają ludzie, czyniąc to w oczywistej trosce o uspokojenie i o lepszą ochronę osób mieszkających w pobliżu tego rodzaju urządzeń; wzywa do optymalnego rozmieszczania masztów i przekaźników, a także do wspólnego korzystania z masztów i przekaźników umiejscowionych przez dostawców, tak by ograniczyć liczbę nieodpowiednio zlokalizowanych masztów i przekaźników; wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania odpowiednich wytycznych; 5. zachęca państwa członkowskie oraz władze lokalne i regionalne do utworzenia punktu kompleksowej obsługi wydającego pozwolenia na montaż anten i przekaźników oraz do uwzględnienia w planach zagospodarowania przestrzennego regionalnego planu rozmieszczania anten; 6. apeluje do organów odpowiedzialnych za wydawanie pozwoleń na montaż anten telefonii komórkowej o uzgodnienie z operatorami z branży kwestii wspólnego korzystania z infrastruktury w celu ograniczenia liczby anten oraz narażenia ludności na pola elektromagnetyczne; 8. uważa, że – wobec mnożących się przypadków kierowania spraw do sądu, a nawet przyjmowania przez władze publiczne środków w rodzaju moratorium na montowanie nowych urządzeń przekaźnikowych wytwarzających pola elektromagnetyczne – w powszechnym interesie leży sprzyjanie rozwiązaniom opierającym się na dialogu między podmiotami z branży, władzami publicznymi, władzami wojskowymi i stowarzyszeniami mieszkańców na temat kryteriów instalacji nowych anten telefonii komórkowej lub linii wysokiego napięcia i dbanie przynajmniej o to, by szkoły, żłobki, domy spokojnej starości i budynki służby zdrowia znalazły się w określonej zgodnie z kryteriami naukowymi odległości od tego rodzaju infrastruktury; 9. wzywa państwa członkowskie, by wraz z operatorami z branży udostępniły społeczeństwu mapy przedstawiające narażenie na linie wysokiego napięcia, częstotliwości radiowe i mikrofale, zwłaszcza generowane przez maszty telekomunikacyjne, przekaźniki radiowe i anteny telefoniczne; wzywa do umieszczenia tych informacji na stronie internetowej, tak aby opinia publiczna mogła z łatwością się z nimi zapoznać, oraz do ich rozpowszechnienia w mediach; 10. proponuje, by Komisja rozważyła możliwość wykorzystania funduszy przeznaczonych na transeuropejskie sieci energetyczne do zbadania skutków pól elektromagnetycznych o bardzo niskich częstotliwościach, zwłaszcza w liniach elektroenergetycznych; 11. zwraca się do Komisji, by w czasie nadchodzącej kadencji (2009-2014) zainicjowała ambitny program poświęcony kompatybilności elektromagnetycznej między falami tworzonymi sztucznie a falami emitowanymi naturalnie przez żywy organizm ludzki, co pozwoli stwierdzić docelowo, czy mikrofale mają niepożądany wpływ na zdrowie ludzi; 14. ubolewa, że w wyniku systematycznego odkładania od 2006 r. wciąż nie opublikowano wniosków z międzynarodowego badania epidemiologicznego Interphone, którego celem jest stwierdzenie, czy istnieje związek między korzystaniem z telefonu komórkowego a niektórymi rodzajami raka, zwłaszcza guzami mózgu, nerwu słuchowego i ślinianki przyusznej; 15. podkreśla w tym kontekście apel o ostrożność skierowany przez koordynatorkę badania Interphone Elisabeth Cardis, która na podstawie obecnej wiedzy zaleca dzieciom racjonalne korzystanie z telefonu komórkowego i preferowanie telefonu stacjonarnego; 17. sugeruje również Komisji, by w trosce o skuteczność polityczną i budżetową przeniosła część wspólnotowych środków finansowych z badań nad polami elektromagnetycznymi na szeroko zakrojoną kampanię uświadamiającą skierowaną do młodych Europejczyków, a dotyczącą dobrych praktyk w zakresie użytkowania telefonu komórkowego, np. korzystania z zestawów słuchawkowych, nieprzedłużania rozmów, wyłączania telefonów w czasie, kiedy nie są używane (np. podczas lekcji), i korzystania z telefonów w miejscach dobrego odbioru sygnału; 20. proponuje uzupełnienie mandatu Europejskiej Grupy ds. Etyki w Nauce i Nowych Technologiach o zadanie oceny uczciwości naukowej, by pomóc Komisji zapobiec ewentualnym sytuacjom stanowiącym zagrożenie, konfliktom interesów, a nawet oszustwom, które mogłyby wystąpić w sytuacji wzmożonej obecnie konkurencji wśród naukowców; 23. potępia niektóre kampanie marketingowe operatorów telefonicznych, szczególnie agresywne w okresie świątecznym przed końcem roku i podczas innych specjalnych okazji, np. sprzedaż telefonów komórkowych przeznaczonych wyłącznie dla dzieci czy też skierowane do nastolatków oferty abonamentów z "darmowymi minutami"; 24. proponuje, by UE włączyła do swojej polityki jakości powietrza w pomieszczeniach badanie dotyczące bezprzewodowych urządzeń domowych, np. urządzeń WiFi zapewniających dostęp do Internetu i telefonów pracujących w standardzie DECT, które upowszechniły się w ostatnich latach w miejscach publicznych i mieszkaniach, narażając obywateli na stałą emisję mikrofal; 27. jest żywo poruszony faktem, że towarzystwa ubezpieczeniowe dążą do wykluczenia zagrożeń związanych z polami elektromagnetycznymi z polis ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, co wyraźnie dowodzie, że europejscy ubezpieczyciele już stosują własną wersję zasady ostrożności; 28. wzywa państwa członkowskie do pójścia za przykładem Szwecji i uznania osób cierpiących na nadwrażliwość elektromagnetyczną za osoby niepełnosprawne w celu zapewnienia im odpowiedniej ochrony i równych szans. Dr Zbigniew Hałat
|
| Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie obaw dotyczących wpływu pól elektromagnetycznych na zdrowie P6_TA(2009)0216 2 kwietnia 2009 r. - Bruksela Parlament Europejski, – uwzględniając art. 137, 152 i 174 traktatu WE, dotyczące wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi oraz środowiska naturalnego, a także ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa pracowników, – uwzględniając zalecenie Rady 1999/519/WE z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie ograniczenia stopnia narażenia ogółu społeczeństwa na oddziaływanie pól elektromagnetycznych (z 0 Hz do 300 GHz)(1) oraz sprawozdanie powykonawcze Komisji z dnia 1 września 2008 r. w sprawie wprowadzenia w życie ww. zalecenia 1999/519/WE, – uwzględniając dyrektywę 2004/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (polami elektromagnetycznymi)(2) , – uwzględniając dyrektywę 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności(3) , a także odnośne ujednolicone normy bezpieczeństwa dla telefonów komórkowych i stacji bazowych, – uwzględniając dyrektywę 2006/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyposażenia elektrycznego przewidzianego do stosowania w niektórych granicach napięcia(4) , – uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 września 2008 r. w sprawie oceny średniookresowej Europejskiego planu działania na rzecz środowiska i zdrowia na lata 2004-2010(5) , – uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 marca 1999 r. w sprawie wniosku dotyczącego zalecenia Rady w sprawie ograniczenia narażenia ogółu społeczeństwa na pola elektromagnetyczne o częstotliwości do 300 GHz(6) , – uwzględniając art. 45 Regulaminu, – uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0089/2009), A. mając na uwadze, że pola elektromagnetyczne występują w przyrodzie, a zatem zawsze istniały na Ziemi; jednak w ostatnich dziesięcioleciach narażenie środowiskowe na źródła pól elektromagnetycznych wytworzone przez człowieka systematycznie wzrastało ze względu na zapotrzebowanie na energię elektryczną, coraz bardziej zaawansowane technologie bezprzewodowe i zmiany zachodzące w organizacji społeczeństwa; oznacza to, że obecnie każdy obywatel zarówno w domu, jak i w pracy narażony jest na działanie złożonej kombinacji pół elektrycznych i magnetycznych o różnych częstotliwościach, B. mając na uwadze, że urządzenia bezprzewodowe (telefony komórkowe, urządzenia WiFi, Wimax, Bluetooth, telefony bezprzewodowe DECT ze stacjami bazowymi) emitują pola elektromagnetyczne, które mogą mieć szkodliwe skutki dla zdrowia ludzi, C. mając na uwadze, że większość obywateli europejskich, zwłaszcza ludzi młodych w wieku od 10 do 20 lat, korzysta z użytkowego, funkcjonalnego i modnego przedmiotu, jakim jest telefon komórkowy, a także mając na uwadze, że nadal występuje niepewność co do płynących stąd potencjalnych zagrożeń dla zdrowia, szczególnie w przypadku osób młodych, których mózg nadal się rozwija, D. mając na uwadze, że od dnia 12 lipca 1999 r., czyli od daty wyznaczenia w zaleceniu 1999/519/WE wartości granicznych narażenia ludności na pola elektromagnetyczne o częstotliwości do 300 GHz, w środowisku naukowym nasiliły się kontrowersje co do potencjalnych zagrożeń dla zdrowia związanych z polami elektromagnetycznymi, E. mając na uwadze, że brak formalnych konkluzji w środowisku naukowym nie przeszkodził niektórym rządom krajowym czy regionalnym w Chinach, Szwajcarii i Rosji, a także w co najmniej dziewięciu państwach członkowskich Unii Europejskiej w ustanowieniu wartości granicznych ekspozycji zwanych profilaktycznymi, niższych od wartości zalecanych przez Komisję i jej niezależny komitet naukowy, czyli Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia (SCHENIR)(7) , F. mając na uwadze, że prowadząc działania zmierzające do ograniczenia stopnia narażenia ogółu społeczeństwa na oddziaływanie pól elektromagnetycznych, należy pamiętać również o poprawie jakości życia w zakresie ochrony i bezpieczeństwa, zapewnianej przez urządzenia wytwarzające pola elektromagnetyczne, G. mając na uwadze, że badanie epidemiologiczne Interphone, na wnioski z którego czekamy od 2006 r., a na które UE wydała kwotę 3 800 000 euro, głównie za pośrednictwem V ramowego programu badań i rozwoju(8) , należy do projektów naukowych zarówno budzących zainteresowanie, jak i wywołujących polemiki, H. mając jednak na uwadze, że wszyscy wydają się zgodni co do niektórych kwestii, zwłaszcza co do zmienności reakcji poszczególnych osób na narażenie na mikrofale, co do konieczności priorytetowego przeprowadzenia testów narażenia w skali rzeczywistej w celu dokonania oceny innych niż cieplne skutków działania pól o częstotliwościach radiowych oraz co do szczególnej wrażliwości dzieci na narażenie na pola elektromagnetyczne(9) , I. mając na uwadze, że UE ustanowiła progi narażenia w celu ochrony pracowników przed skutkami pól elektromagnetycznych; mając na uwadze, że w oparciu o zasadę ostrożności takie środki powinny być również podjęte w odniesieniu do zagrożonych grup społeczeństwa, np. mieszkańców danych terenów i konsumentów, J. mając na uwadze, że specjalne sprawozdanie Eurobarometru w sprawie pól elektromagnetycznych (nr 272a z czerwca 2007 r.) wskazuje, iż większość obywateli nie uważa, że władze publiczne odpowiednio informują ich o środkach mających zapewnić im ochronę przed polami elektromagnetycznymi, K. mając na uwadze, że należy kontynuować badania nad częstotliwościami pośrednimi i bardzo niskimi, aby wyciągnąć wnioski na temat ich skutków dla zdrowia, L. mając na uwadze, że dyrektywa 2004/40/WE nie może zagrażać stosowaniu obrazowania rezonansem magnetycznym, ponieważ należy ono do najnowocześniejszych technologii w badaniach, diagnostyce i leczeniu chorób zagrażających życiu pacjentów w Europie, M. mając na uwadze, że norma bezpieczeństwa dla rezonansu magnetycznego IEC/EN 60601-2-33 określa wartości graniczne pól elektromagnetycznych, które wprowadzono, by wykluczyć wszelkie zagrożenia dla pacjentów i pracowników, 1. apeluje do Komisji, by dokonała przeglądu podstaw naukowych i prawidłowości wartości granicznych pól elektromagnetycznych określonych w zaleceniu 1999/519/WE i by przedłożyła Parlamentowi stosowne sprawozdanie; przeglądu powinien dokonać SCENIHR; 2. wzywa do szczególnego uwzględnienia skutków biologicznych przy dokonywaniu oceny potencjalnego wpływu promieniowania elektromagnetycznego na zdrowie ludzkie, zwłaszcza że według niektórych badań najbardziej szkodliwe skutki występują przy najniższych poziomach promieniowania; wzywa do aktywnego prowadzenia badań w celu przeciwdziałania potencjalnym problemom zdrowotnym poprzez opracowanie rozwiązań pozwalających wyeliminować lub ograniczyć pulsowanie i modulację amplitudy częstotliwości wykorzystywanych do transmisji; 3. podkreśla, że równocześnie ze wspomnianą zmianą europejskich wartości granicznych pól elektromagnetycznych lub też jako alternatywę do niej Komisja powinna opracować, w koordynacji z ekspertami z państw członkowskich i zainteresowanymi branżami przemysłu (spółki elektroenergetyczne, operatorzy telefonii i producenci urządzeń elektrycznych, w tym telefonów komórkowych), przewodnik po dostępnych i skutecznych technologicznych możliwościach obniżania narażenia na pola elektromagnetyczne; 4. zauważa, że zarówno podmioty z branży, jak i odpowiednie podmioty zarządzające infrastrukturą i właściwe organy już teraz mogą oddziaływać na pewne czynniki, np. wprowadzając przepisy dotyczące odległości między danym miejscem a przekaźnikami czy też wysokości danego miejsca n.p.m. w stosunku do wysokości stacji bazowej n.p.m. oraz ukierunkowania anteny nadawczej w stosunku do miejsc, w których przebywają ludzie, czyniąc to w oczywistej trosce o uspokojenie i o lepszą ochronę osób mieszkających w pobliżu tego rodzaju urządzeń; wzywa do optymalnego rozmieszczania masztów i przekaźników, a także do wspólnego korzystania z masztów i przekaźników umiejscowionych przez dostawców, tak by ograniczyć liczbę nieodpowiednio zlokalizowanych masztów i przekaźników; wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania odpowiednich wytycznych; 5. zachęca państwa członkowskie oraz władze lokalne i regionalne do utworzenia punktu kompleksowej obsługi wydającego pozwolenia na montaż anten i przekaźników oraz do uwzględnienia w planach zagospodarowania przestrzennego regionalnego planu rozmieszczania anten; 6. apeluje do organów odpowiedzialnych za wydawanie pozwoleń na montaż anten telefonii komórkowej o uzgodnienie z operatorami z branży kwestii wspólnego korzystania z infrastruktury w celu ograniczenia liczby anten oraz narażenia ludności na pola elektromagnetyczne; 7. uznaje wysiłki sektora łączności ruchomej i innych bezprzewodowych technologii wytwarzających pola elektromagnetyczne zmierzające do unikania wyrządzania szkód w środowisku, a zwłaszcza zajęcie się kwestią zmian klimatu; 8. uważa, że – wobec mnożących się przypadków kierowania spraw do sądu, a nawet przyjmowania przez władze publiczne środków w rodzaju moratorium na montowanie nowych urządzeń przekaźnikowych wytwarzających pola elektromagnetyczne – w powszechnym interesie leży sprzyjanie rozwiązaniom opierającym się na dialogu między podmiotami z branży, władzami publicznymi, władzami wojskowymi i stowarzyszeniami mieszkańców na temat kryteriów instalacji nowych anten telefonii komórkowej lub linii wysokiego napięcia i dbanie przynajmniej o to, by szkoły, żłobki, domy spokojnej starości i budynki służby zdrowia znalazły się w określonej zgodnie z kryteriami naukowymi odległości od tego rodzaju infrastruktury; 9. wzywa państwa członkowskie, by wraz z operatorami z branży udostępniły społeczeństwu mapy przedstawiające narażenie na linie wysokiego napięcia, częstotliwości radiowe i mikrofale, zwłaszcza generowane przez maszty telekomunikacyjne, przekaźniki radiowe i anteny telefoniczne; wzywa do umieszczenia tych informacji na stronie internetowej, tak aby opinia publiczna mogła z łatwością się z nimi zapoznać, oraz do ich rozpowszechnienia w mediach; 10. proponuje, by Komisja rozważyła możliwość wykorzystania funduszy przeznaczonych na transeuropejskie sieci energetyczne do zbadania skutków pól elektromagnetycznych o bardzo niskich częstotliwościach, zwłaszcza w liniach elektroenergetycznych; 11. zwraca się do Komisji, by w czasie nadchodzącej kadencji (2009-2014) zainicjowała ambitny program poświęcony kompatybilności elektromagnetycznej między falami tworzonymi sztucznie a falami emitowanymi naturalnie przez żywy organizm ludzki, co pozwoli stwierdzić docelowo, czy mikrofale mają niepożądany wpływ na zdrowie ludzi; 12. wzywa Komisję do corocznego przedstawiania sprawozdania w sprawie poziomu promieniowania elektromagnetycznego w UE, jego źródeł oraz działań podejmowanych w UE w celu zapewnienia lepszej ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego; 13. zwraca się do Komisji o znalezienie rozwiązania pozwalającego na przyspieszenie wdrożenia dyrektywy 2004/40/WE, co zapewni pracownikom rzeczywistą ochronę przed polami elektromagnetycznymi, na wzór istniejącej ochrony przed hałasem(10) i wibracjami(11) , zapewnianej przez dwa inne akty wspólnotowe, oraz o wprowadzenie odstępstwa dla techniki obrazowania rezonansem magnetycznym na mocy art. 1 tej dyrektywy; 14. ubolewa, że w wyniku systematycznego odkładania od 2006 r. wciąż nie opublikowano wniosków z międzynarodowego badania epidemiologicznego Interphone, którego celem jest stwierdzenie, czy istnieje związek między korzystaniem z telefonu komórkowego a niektórymi rodzajami raka, zwłaszcza guzami mózgu, nerwu słuchowego i ślinianki przyusznej; 15. podkreśla w tym kontekście apel o ostrożność skierowany przez koordynatorkę badania Interphone Elisabeth Cardis, która na podstawie obecnej wiedzy zaleca dzieciom racjonalne korzystanie z telefonu komórkowego i preferowanie telefonu stacjonarnego; 16. uważa w każdym razie, że rolą Komisji, która wniosła wysoki wkład w finansowanie tego ogólnoświatowego badania, jest skierowanie do odpowiedzialnych za projekt pytania, dlaczego ostatecznie nie opublikowano jego wyników, oraz poinformowanie Parlamentu i państw członkowskich natychmiast po uzyskaniu ewentualnej odpowiedzi; 17. sugeruje również Komisji, by w trosce o skuteczność polityczną i budżetową przeniosła część wspólnotowych środków finansowych z badań nad polami elektromagnetycznymi na szeroko zakrojoną kampanię uświadamiającą skierowaną do młodych Europejczyków, a dotyczącą dobrych praktyk w zakresie użytkowania telefonu komórkowego, np. korzystania z zestawów słuchawkowych, nieprzedłużania rozmów, wyłączania telefonów w czasie, kiedy nie są używane (np. podczas lekcji), i korzystania z telefonów w miejscach dobrego odbioru sygnału; 18. takie kampanie uświadamiające powinny również informować młodych Europejczyków o zagrożeniach dla zdrowia związanych z urządzeniami domowymi oraz o konieczności wyłączania ich, a nie pozostawiania ich w stanie gotowości; 19. wzywa Komisję i państwa członkowskie, by przeznaczyły większe środki na działania badawczo-rozwojowe w zakresie oceny potencjalnych szkodliwych długofalowych skutków częstotliwości radiowych wykorzystywanych przez telefonię komórkową; wzywa również do zwiększenia liczby publicznych zaproszeń do składania wniosków dotyczących badań nad szkodliwymi skutkami wielokrotnego narażenia na różne źródła pól elektromagnetycznych, szczególnie w odniesieniu do dzieci; 20. proponuje uzupełnienie mandatu Europejskiej Grupy ds. Etyki w Nauce i Nowych Technologiach o zadanie oceny uczciwości naukowej, by pomóc Komisji zapobiec ewentualnym sytuacjom stanowiącym zagrożenie, konfliktom interesów, a nawet oszustwom, które mogłyby wystąpić w sytuacji wzmożonej obecnie konkurencji wśród naukowców; 21. wzywa Komisję – uznając powszechne obawy wyrażane w wielu państwach członkowskich – do współpracy ze wszystkimi odnośnymi interesariuszami, takimi jak eksperci krajowi, organizacje pozarządowe i sektory przemysłu, nad poprawą oferty i dostępności zrozumiałych dla laików aktualnych informacji dotyczących technologii bezprzewodowej i norm ochrony; 22. wzywa Międzynarodową Komisję ds. Ochrony przed Promieniowaniem Niejonizującym i Światową Organizację Zdrowia, by ustalając standardy, zachowywały większą przejrzystość i otwartość na dialog ze wszystkimi zainteresowanymi stronami; 23. potępia niektóre kampanie marketingowe operatorów telefonicznych, szczególnie agresywne w okresie świątecznym przed końcem roku i podczas innych specjalnych okazji, np. sprzedaż telefonów komórkowych przeznaczonych wyłącznie dla dzieci czy też skierowane do nastolatków oferty abonamentów z "darmowymi minutami"; 24. proponuje, by UE włączyła do swojej polityki jakości powietrza w pomieszczeniach badanie dotyczące bezprzewodowych urządzeń domowych, np. urządzeń WiFi zapewniających dostęp do Internetu i telefonów pracujących w standardzie DECT, które upowszechniły się w ostatnich latach w miejscach publicznych i mieszkaniach, narażając obywateli na stałą emisję mikrofal; 25. wnioskuje, by w imię stałej troski o lepsze informowanie konsumentów zmieniono normy techniczne Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego Elektrotechniki, wprowadzając w odniesieniu do wszystkich urządzeń bezprzewodowych obowiązek umieszczania na etykiecie informacji o mocy emisji oraz stwierdzenia, że dane urządzenie emituje mikrofale; 26. zwraca się do Rady i Komisji, by w koordynacji z państwami członkowskimi i Komitetem Regionów sprzyjały wprowadzeniu jednolitej normy w celu zminimalizowania narażenia mieszkańców w przypadku rozszerzania sieci linii elektrycznych wysokiego napięcia; 27. jest żywo poruszony faktem, że towarzystwa ubezpieczeniowe dążą do wykluczenia zagrożeń związanych z polami elektromagnetycznymi z polis ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, co wyraźnie dowodzie, że europejscy ubezpieczyciele już stosują własną wersję zasady ostrożności; 28. wzywa państwa członkowskie do pójścia za przykładem Szwecji i uznania osób cierpiących na nadwrażliwość elektromagnetyczną za osoby niepełnosprawne w celu zapewnienia im odpowiedniej ochrony i równych szans; 29. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Komitetowi Regionów i Światowej Organizacji Zdrowia. (1) Dz.U. L 199 z 30.7.1999, s. 59.
|
|
Dziennik Ustaw z 2008 r. Nr 199 poz. 1227, Nr 227 poz. 1505 DZIAŁ I
Przepisy ogólne
Rozdział 1
Zakres obowiązywania ustawy
Art. 1. Ustawa określa:
1) zasady i tryb postępowania
w sprawach:
a)
udostępniania
informacji o środowisku i jego ochronie,
b)
ocen
oddziaływania na środowisko,
c)
transgranicznego
oddziaływania na środowisko;
2) zasady udziału
społeczeństwa w ochronie
środowiska;
3) organy administracji
właściwe w sprawach,
o których mowa w pkt 1.
Art. 2. 1. Przepisy ustawy nie naruszają
przepisów
ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.
U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631, z późn. zm.3)).
2. Przepisów ustawy, z wyjątkiem działu II, nie
stosuje
się do spraw uregulowanych w przepisach ustawy z dnia 29 listopada 2000
r. - Prawo atomowe (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 276 oraz z 2008 r. Nr
93, poz. 583).
Rozdział 2
Definicje i zasady ogólne
Art. 3. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) Biuletynie Informacji
Publicznej
- rozumie się przez to Biuletyn Informacji Publicznej, o którym mowa w
ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej
(Dz.
U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm.4));
2) informacji przeznaczonej
dla organu
- rozumie się przez to informację, którą w imieniu organu administracji
dysponują osoby trzecie, w tym też informację, której organ ten ma
prawo
żądać od osób trzecich;
3) informacji znajdującej się
w posiadaniu
organu administracji - rozumie się przez to informację znajdującą się w
posiadaniu organu administracji, wytworzoną przez ten organ lub
otrzymaną
przez organ od osoby trzeciej;
4) integralności obszaru
Natura 2000
- rozumie się przez to integralność obszaru Natura 2000 w rozumieniu
ustawy
z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880,
z późn. zm.5));
5) karcie informacyjnej
przedsięwzięcia
- rozumie się przez to dokument zawierający podstawowe informacje o
planowanym
przedsięwzięciu, w szczególności dane o:
a)
rodzaju,
skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,
b)
powierzchni
zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz
dotychczasowym
sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną,
c)
rodzaju
technologii,
d)
ewentualnych
wariantach przedsięwzięcia,
e)
przewidywanej
ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii,
f)
rozwiązaniach
chroniących środowisko,
g)
rodzajach
i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub
energii
przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko,
h)
możliwym
transgranicznym oddziaływaniu na środowisko,
i)
obszarach
podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o
ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania
przedsięwzięcia;
6) obszarze Natura 2000 -
rozumie się
przez to obszary, o których mowa w art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia
2004
r. o ochronie przyrody, oraz proponowane obszary mające znaczenie dla
Wspólnoty
Europejskiej, znajdujące się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3
pkt 1 tej ustawy;
7) ocenie oddziaływania
przedsięwzięcia
na obszar Natura 2000 - rozumie się przez to ocenę oddziaływania
przedsięwzięcia
na środowisko ograniczoną do badania oddziaływania przedsięwzięcia na
obszar
Natura 2000;
8) ocenie oddziaływania
przedsięwzięcia
na środowisko - rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny
oddziaływania
na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:
a)
weryfikację
raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,
b)
uzyskanie
wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,
c)
zapewnienie
możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu;
9) organie administracji -
rozumie się
przez to:
a)
ministrów,
centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich
lub
we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej, organy
jednostek samorządu terytorialnego,
b)
inne
podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień
do wykonywania zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony;
10) organizacji ekologicznej -
rozumie się
przez to organizację społeczną, której statutowym celem jest ochrona
środowiska;
11) podaniu informacji do publicznej
wiadomości
- rozumie się przez to:
a)
udostępnienie
informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu
właściwego
w sprawie,
b)
ogłoszenie
informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego
w sprawie,
c)
ogłoszenie
informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu
planowanego
przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału
społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu,
d)
w
przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na
terenie
innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot
postępowania
- także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w
miejscowości
lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania;
12) powierzchni ziemi - rozumie się
przez
to powierzchnię ziemi w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. -
Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.6));
13) przedsięwzięciu - rozumie się
przez to
zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na
przekształceniu
lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu
kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako
jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne
podmioty;
14) strategicznej ocenie
oddziaływania na
środowisko - rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny
oddziaływania
na środowisko skutków realizacji polityki, strategii, planu lub
programu,
obejmujące w szczególności:
a)
uzgodnienie
stopnia szczegółowości informacji zawartych w prognozie oddziaływania
na
środowisko,
b)
sporządzenie
prognozy oddziaływania na środowisko,
c)
uzyskanie
wymaganych ustawą opinii,
d)
zapewnienie
możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu;
15) środowisku - rozumie się przez
to środowisko
w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony
środowiska;
16) zanieczyszczeniu - rozumie się
przez to
zanieczyszczenie w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo
ochrony środowiska;
17) znaczącym negatywnym
oddziaływaniu na
obszar Natura 2000 - rozumie się przez to oddziaływanie na cele ochrony
obszaru Natura 2000, w tym w szczególności działania mogące:
a)
pogorszyć
stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt,
dla
których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub
b)
wpłynąć
negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar
Natura
2000, lub
c)
pogorszyć
integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.
2. Ilekroć w ustawie jest mowa o oddziaływaniu na
środowisko
rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie ludzi.
Art. 4. Każdy ma prawo do informacji o
środowisku
i jego ochronie na warunkach określonych ustawą.
Art. 5. Każdy ma prawo uczestniczenia, na
warunkach
określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa.
Art. 6. Wymogu uzgodnienia lub opiniowania
nie stosuje
się, jeżeli organ prowadzący postępowanie jest jednocześnie organem
uzgadniającym
lub opiniującym.
Art. 7. Za wymagane ustawą opinie
właściwych organów
Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz uzgodnienia z nimi nie pobiera się
opłat, o których mowa w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o
Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851, z
późn.
zm.7)).
DZIAŁ II
Udostępnianie informacji o środowisku i
jego ochronie
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 8. Organy administracji są obowiązane
do udostępniania
każdemu informacji o środowisku i jego ochronie znajdujących się w ich
posiadaniu lub które są dla nich przeznaczone.
Art. 9. 1. Udostępnieniu, o którym mowa w
art. 8,
podlegają informacje dotyczące:
1) stanu elementów środowiska,
takich
jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i
obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także
rośliny,
zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności biologicznej, w tym
organizmy genetycznie zmodyfikowane, oraz wzajemnych oddziaływań między
tymi elementami;
2) emisji, w tym odpadów
promieniotwórczych,
a także zanieczyszczeń, które wpływają lub mogą wpłynąć na elementy
środowiska,
o których mowa w pkt 1;
3) środków, takich jak: środki
administracyjne,
polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej,
plany,
programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także
działań
wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których
mowa
w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak
również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów;
4) raportów na temat
realizacji przepisów
dotyczących ochrony środowiska;
5) analiz kosztów i korzyści
oraz innych
analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach środków i
działań,
o których mowa w pkt 3;
6) stanu zdrowia,
bezpieczeństwa i warunków
życia ludzi, oraz stanu obiektów kultury i obiektów budowlanych - w
zakresie,
w jakim oddziałują na nie lub mogą oddziaływać:
a)
stany
elementów środowiska, o których mowa w pkt 1, lub
b)
przez
elementy środowiska, o których mowa w pkt 1 - emisje i
zanieczyszczenia,
o których mowa w pkt 2, oraz środki, o których mowa w pkt 3.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1,
udostępnia się
w formie ustnej, pisemnej, wizualnej, dźwiękowej, elektronicznej lub
innej
formie.
3. Udostępniając informacje, o których mowa w
ust. 1 pkt
2, organ administracji informuje także, na wniosek podmiotu żądającego
informacji, o miejscu, w którym znajdują się dane na temat metod
przeprowadzania
pomiarów, w tym sposobów poboru i przetwarzania próbek oraz sposobów
interpretacji
uzyskanych danych, które posłużyły do wytworzenia udostępnianej
informacji,
lub odsyła do stosownych metodyk referencyjnych w tym zakresie.
Art. 10. W urzędach organów administracji
wyznacza
się osoby, które zajmują się udostępnianiem informacji o środowisku i
jego
ochronie.
Art. 11. Organ administracji udostępniając
informacje
o środowisku i jego ochronie przekazane przez osoby trzecie, wskazuje
źródło
ich pochodzenia.
Art. 12. 1. Informacje o środowisku i jego
ochronie
udostępnia się na pisemny wniosek o udostępnienie informacji, zwany w
niniejszym
dziale "wnioskiem".
2. Bez pisemnego wniosku udostępnia się:
1) informację niewymagającą
wyszukiwania;
2) w przypadku wystąpienia
klęski żywiołowej,
innej katastrofy naturalnej lub awarii technicznej, o których mowa w
ustawie
z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U. Nr 62,
poz.
558, z późn. zm.8)), lub innego bezpośredniego zagrożenia
dla
zdrowia ludzi lub środowiska, spowodowanego działalnością człowieka lub
przyczynami naturalnymi - informacje znajdujące się w posiadaniu
organów
administracji lub dla nich przeznaczone, umożliwiające osobom, które
mogą
ucierpieć w wyniku tego zagrożenia, podjęcie działań w celu
zapobieżenia
lub zminimalizowania szkód wynikających z tego zagrożenia.
Art. 13. Od podmiotu żądającego informacji
o środowisku
i jego ochronie nie wymaga się wykazania interesu prawnego lub
faktycznego.
Art. 14. 1. Organ administracji udostępnia
informację
o środowisku i jego ochronie bez zbędnej zwłoki, nie później niż w
ciągu
miesiąca od dnia otrzymania wniosku.
2. Termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać
przedłużony
do 2 miesięcy ze względu na stopień skomplikowania sprawy. W tym
przypadku
przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego
stosuje
się odpowiednio.
3. Dokumenty, o których dane są zamieszczane w
publicznie
dostępnych wykazach, o których mowa w art. 21 ust. 1, udostępnia się w
dniu złożenia wniosku.
4. Informacje, o których mowa w art. 12 ust. 2
pkt 2, udostępnia
się w dniu złożenia wniosku.
5. W przypadku odmowy udostępnienia informacji,
przepisy
ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 15. 1. Udostępnianie informacji o
środowisku
i jego ochronie następuje w sposób i w formie określonych we wniosku,
chyba
że środki techniczne, którymi dysponuje organ administracji, nie
umożliwiają
udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.
2. Jeżeli informacja o środowisku i jego ochronie
nie może
być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, organ
administracji
powiadamia pisemnie podmiot żądający informacji w terminie 14 dni od
dnia
otrzymania wniosku o przyczynach braku możliwości udostępnienia
informacji
zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie
informacja
może być udostępniona.
3. Jeżeli w terminie 14 dni od dnia otrzymania
powiadomienia,
o którym mowa w ust. 2, podmiot żądający informacji nie złoży wniosku w
sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, organ administracji
wydaje
decyzję o odmowie udostępnienia informacji w sposób lub w formie
określonych
we wniosku.
Rozdział 2
Odmowa udostępniania informacji
Art. 16. 1. Organ administracji nie
udostępnia informacji
o środowisku i jego ochronie, jeżeli informacje dotyczą:
1) danych jednostkowych
uzyskiwanych
w badaniach statystycznych statystyki publicznej chronionych tajemnicą
statystyczną, o której mowa w ustawie z dnia 29 czerwca 1995 r. o
statystyce
publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439, z późn. zm.9));
2) spraw objętych toczącym się
postępowaniem
sądowym, dyscyplinarnym lub karnym, jeżeli udostępnienie informacji
mogłoby
zakłócić przebieg postępowania;
3) spraw będących przedmiotem
praw autorskich,
o których mowa w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i
prawach
pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, z późn. zm.10)),
lub patentowych, o których mowa w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. -
Prawo
własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.11)),
jeżeli udostępnienie informacji mogłoby naruszyć te prawa;
4) danych osobowych, o których
mowa
w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.
U.
z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm.12)), dotyczących
osób
trzecich, jeżeli udostępnienie informacji mogłoby naruszać przepisy o
ochronie
danych osobowych;
5) dokumentów lub danych
dostarczonych
przez osoby trzecie, jeżeli osoby te, nie mając obowiązku ich
dostarczenia
i nie mogąc być takim obowiązkiem obciążone, dostarczyły je dobrowolnie
i złożyły zastrzeżenie o ich nieudostępnianiu;
6) dokumentów lub danych,
których udostępnienie
mogłoby spowodować zagrożenie dla środowiska lub bezpieczeństwa
ekologicznego
kraju;
7) informacji o wartości
handlowej,
w tym danych technologicznych, dostarczonych przez osoby trzecie i
objętych
tajemnicą przedsiębiorstwa, jeżeli udostępnienie tych informacji
mogłoby
pogorszyć konkurencyjną pozycję tych osób i złożyły one uzasadniony
wniosek
o wyłączenie tych informacji z udostępniania;
8) przedsięwzięć mogących
znacząco oddziaływać
na środowisko, realizowanych na terenach zamkniętych, co do których nie
prowadzi się postępowania z udziałem społeczeństwa, zgodnie z art. 79
ust.
2;
9) obronności i bezpieczeństwa
państwa.
2. Odmowa uwzględnienia wniosku o wyłączenie
informacji
z udostępniania, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, następuje w drodze
decyzji.
Art. 17. Organ administracji może odmówić
udostępnienia
informacji o środowisku i jego ochronie, jeżeli:
1) wymagałoby to dostarczenia
dokumentów
lub danych będących w trakcie opracowywania;
2) wymagałoby to dostarczenia
dokumentów
lub danych przeznaczonych do wewnętrznego komunikowania się;
3) wniosek jest w sposób
oczywisty niemożliwy
do zrealizowania;
4) wniosek jest sformułowany w
sposób
zbyt ogólny.
Art. 18. Przepisów art. 16 ust. 1 pkt 1 i
4-8 nie
stosuje się, jeżeli informacja dotyczy:
1) ilości i rodzajów pyłów lub
gazów
wprowadzanych do powietrza oraz miejsca ich wprowadzania;
2) stanu, składu i ilości
ścieków wprowadzanych
do wód lub do ziemi oraz miejsca ich wprowadzania;
3) rodzaju i ilości
wytwarzanych odpadów
oraz miejsca ich wytwarzania;
4) poziomu emitowanego hałasu;
5) poziomu emitowanych pól
elektromagnetycznych.
Art. 19. 1. Organ administracji,
odmawiając udostępnienia
informacji na podstawie art. 17 pkt 1, podaje nazwę organu
odpowiedzialnego
za opracowanie danego dokumentu lub danych oraz informuje o
przewidywanym
terminie ich opracowania.
2. Jeżeli wniosek dotyczy informacji
nieznajdującej się
w posiadaniu organu administracji, organ ten niezwłocznie, nie później
jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku:
1) przekazuje wniosek organowi
administracji,
w którego posiadaniu znajduje się żądana informacja, i powiadamia o tym
wnioskodawcę; przepis art. 65 § 1 zdanie drugie Kodeksu postępowania
administracyjnego
stosuje się odpowiednio;
2) zwraca wniosek
wnioskodawcy, jeżeli
nie można ustalić organu, o którym mowa w pkt 1.
3. Jeżeli wniosek jest sformułowany w sposób zbyt
ogólny,
organ administracji niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14
dni od dnia otrzymania wniosku, wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia
wniosku,
udzielając stosownych wyjaśnień, w szczególności informuje o możliwości
skorzystania z publicznie dostępnych wykazów, o których mowa w art. 21
ust. 1. Uzupełnienie wniosku nie wyłącza możliwości odmowy
udostępnienia
informacji na podstawie art. 17 pkt 4.
Art. 20. 1. Odmowa udostępnienia
informacji o środowisku
i jego ochronie następuje w drodze decyzji.
2. Do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o
udostępnienie
informacji o środowisku i jego ochronie stosuje się przepisy ustawy z
dnia
30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami
administracyjnymi
(Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.13)), z tym że:
1) przekazanie akt i
odpowiedzi na skargę
następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi;
2) skargę rozpatruje się w
terminie
30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.
3. W przypadku odmowy udostępnienia informacji na
podstawie
art. 16 ust. 1 pkt 4, 5 lub 7 stosuje się przepisy art. 22 ustawy z
dnia
6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Rozdział 3
Publicznie dostępne wykazy oraz
upowszechnianie informacji
drogą elektroniczną
Art. 21. 1. Dane o dokumentach
zawierających informacje
o środowisku i jego ochronie zamieszcza się w publicznie dostępnych
wykazach.
2. W publicznie dostępnych wykazach zamieszcza
się dane:
1) o decyzjach odmawiających
udostępnienia
informacji, o których mowa w art. 20 ust. 1;
2) o projektach dokumentów, o
których
mowa w art. 46 i 47, oraz o projektach zmian w tych dokumentach, przed
ich skierowaniem do postępowania z udziałem społeczeństwa;
3) o informacjach o
odstąpieniu od przeprowadzenia
strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art.
48
ust. 1;
4) o informacjach o
stwierdzeniu konieczności
przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, o
którym
mowa w art. 47;
5) o opiniach, o których mowa
w art.
54 ust. 1;
6) o dokumentach, o których
mowa w art.
46 i 47, wraz z podsumowaniem, o którym mowa w art. 55 ust. 3, po ich
przyjęciu;
7) o prognozach oddziaływania
na środowisko;
8) o postanowieniach, o
których mowa
w art. 63 ust. 1 i 2;
9) o wnioskach o wydanie
decyzji i o
decyzjach o środowiskowych uwarunkowaniach;
10) o wnioskach o wydanie decyzji i
o decyzjach,
o których mowa w art. 72 ust. 1, wydawanych dla przedsięwzięć mogących
znacząco oddziaływać na środowisko;
11) o postanowieniach, o których
mowa w art.
79 ust. 2;
12) o postanowieniach, o których
mowa w art.
90 ust. 1;
13) o wnioskach o wydanie decyzji i
o decyzjach,
o których mowa w art. 96 ust. 1, wydawanych dla przedsięwzięć mogących
znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których przeprowadzono
ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;
14) o postanowieniach, o których
mowa w art.
97 ust. 1;
15) o postanowieniach, o których
mowa w art.
98 ust. 1;
16) o raportach o oddziaływaniu
przedsięwzięcia
na środowisko;
17) o analizach porealizacyjnych;
18) o postanowieniach, o których
mowa w art.
108 ust. 1 pkt 1;
19) o powiadomieniach, o których
mowa w art.
109 ust. 1 i art. 113 ust. 3;
20) o dokumentach, o których mowa w
art. 118;
21) o decyzjach i dokumentach, o
których mowa
w art. 120 ust. 1;
22) o wynikach prac studialnych z
zakresu
ochrony środowiska;
23) z zakresu ustawy z dnia 27
kwietnia 2001
r. - Prawo ochrony środowiska o:
a)
projektach,
przed ich skierowaniem do postępowania z udziałem społeczeństwa:
–
polityki
ekologicznej państwa,
–
wojewódzkich,
powiatowych i gminnych programów ochrony środowiska,
–
programów
ochrony powietrza,
–
programów
ochrony środowiska przed hałasem,
–
wewnętrznych
i zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych,
b)
polityce
ekologicznej państwa,
c)
wojewódzkich,
powiatowych i gminnych programach ochrony środowiska,
d)
opracowaniach
ekofizjograficznych,
e)
programach
ochrony powietrza,
f)
wnioskach
o wydanie decyzji i o decyzjach w sprawie rekultywacji zanieczyszczonej
gleby lub ziemi, jeżeli zanieczyszczenie zaistniało przed dniem 30
kwietnia
2007 r. lub wynikało z działalności, która została zakończona przed
dniem
30 kwietnia 2007 r.,
g)
rejestrach
zawierających informacje o terenach zagrożonych ruchami masowymi ziemi
oraz o terenach, na których występują te ruchy,
h)
mapach
akustycznych, o których mowa w art. 118 ust. 1 tej ustawy,
i)
programach
ochrony środowiska przed hałasem,
j)
zgłoszeniach,
o których mowa w art. 152 ust. 1 tej ustawy,
k)
wnioskach
o wydanie pozwolenia i o pozwoleniach:
–
zintegrowanych,
–
na
wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,
–
wodnoprawnych
na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,
–
na
wytwarzanie odpadów,
l)
uzgodnieniach,
o których mowa w art. 211 ust. 3a tej ustawy,
m)
przeglądach
ekologicznych,
n)
raportach
o bezpieczeństwie oraz o decyzjach, o których mowa w art. 259 ust. 1
tej
ustawy,
o)
rejestrach
substancji niebezpiecznych, o których mowa w art. 267 ust. 1 tej ustawy,
p)
wewnętrznych
i zewnętrznych planach operacyjno-ratowniczych,
q)
wykazach,
o których mowa w art. 286 ust. 1 tej ustawy,
r)
decyzjach
o wymiarze, odroczeniu terminu płatności, zmniejszeniu i umorzeniu
opłat
za korzystanie ze środowiska lub administracyjnych kar pieniężnych,
s)
wnioskach
o ustalenie programu dostosowawczego, o którym mowa w art. 426 ust. 1
tej
ustawy;
24) z zakresu ustawy z dnia 16
kwietnia 2004
r. o ochronie przyrody o:
a)
projektach
planów ochrony i o projektach planów zadań ochronnych tworzonych dla
form
ochrony przyrody,
b)
wnioskach
o wydanie zezwolenia i o zezwoleniach na czynności podlegające zakazom
lub ograniczeniom w stosunku do gatunków objętych ochroną, o których
mowa
w art. 56 ust. 1 i 2 tej ustawy,
c)
zezwoleniach
na przewożenie przez granicę państwa roślin i zwierząt należących do
gatunków,
podlegających ograniczeniom na podstawie przepisów prawa Unii
Europejskiej,
a także ich rozpoznawalnych części i produktów pochodnych,
d)
świadectwach
fitosanitarnych na wywóz żywych roślin należących do gatunków, o
których
mowa w lit. c, pochodzących z uprawy,
e)
zezwoleniach
na prowadzenie ogrodu botanicznego, ogrodu zoologicznego lub ośrodka
rehabilitacji
zwierząt,
f)
wnioskach
o wydanie zezwolenia i o zezwoleniach na usunięcie drzew lub krzewów,
g)
decyzjach
o wymiarze administracyjnych kar pieniężnych za:
–
zniszczenie
terenów zieleni albo drzew lub krzewów spowodowane niewłaściwym
wykonywaniem
robót ziemnych lub wykorzystaniem sprzętu mechanicznego albo urządzeń
technicznych
oraz zastosowaniem środków chemicznych w sposób szkodliwy dla
roślinności,
–
usuwanie
drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia,
–
zniszczenie
drzew, krzewów lub terenów zieleni spowodowane niewłaściwym wykonaniem
zabiegów pielęgnacyjnych,
h)
zezwoleniach
na sprowadzanie do kraju, przetrzymywanie, prowadzenie hodowli,
rozmnażanie
i sprzedaż na terenie kraju roślin, zwierząt lub grzybów gatunków
obcych,
które w przypadku uwolnienia do środowiska przyrodniczego mogą zagrozić
rodzimym gatunkom lub siedliskom przyrodniczym;
25) z zakresu ustawy z dnia 27
kwietnia 2001
r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 i Nr 88, poz. 587 oraz
z 2008 r. Nr 138, poz. 865) o:
a)
wnioskach
o wydanie decyzji o zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami
niebezpiecznymi
i o decyzjach zatwierdzających ten program, a także o informacjach o
wytwarzanych
odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami,
b)
wnioskach
o wydanie zezwolenia oraz o zezwoleniach na prowadzenie działalności w
zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
c)
dokumentach
sporządzanych na potrzeby ewidencji odpadów;
26) o sprawozdaniach, o których mowa
w art.
24 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w
zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej
i opłacie depozytowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 90, poz. 607);
27) z zakresu ustawy z dnia 13
września 1996
r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr
236,
poz. 2008 oraz z 2006 r. Nr 144, poz. 1042) - o wnioskach o wydanie
zezwolenia
i o zezwoleniach na prowadzenie działalności w zakresie odbierania
odpadów
komunalnych od właścicieli nieruchomości;
28) z zakresu ustawy z dnia 18 lipca
2001
r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm.14))
- o wnioskach o wydanie pozwolenia i o pozwoleniach wodnoprawnych na
pobór
wód, a także o decyzjach nakazujących usunięcie drzew i krzewów;
29) z zakresu ustawy z dnia 20 lipca
1991
r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287, z
późn. zm.15)) - o rejestrach poważnych awarii oraz o
rejestrze
bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku i szkód w środowisku;
30) o rejestrach, o których mowa w
art. 34,
40, 50 i 56 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie
zmodyfikowanych (Dz. U. z 2007 r. Nr 36, poz. 233);
31) o decyzjach określających
szczegółowe
warunki wydobywania kopaliny, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy z
dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze
(Dz.
U. Nr 110, poz. 1190);
32) o deklaracjach środowiskowych, o
których
mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o krajowym systemie
ekozarządzania
i audytu (EMAS) (Dz. U. Nr 70, poz. 631, z 2005 r. Nr 175, poz. 1462
oraz
z 2007 r. Nr 93, poz. 621);
33) z zakresu ustawy z dnia 22
grudnia 2004
r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i
innych substancji (Dz. U. Nr 281, poz. 2784) o:
a)
projektach
krajowych planów rozdziału uprawnień do emisji,
b)
zezwoleniach
na uczestnictwo we wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami do emisji
lub w krajowym systemie handlu uprawnieniami do emisji,
c)
zweryfikowanych
rocznych raportach,
d)
decyzjach
o wymierzeniu kary pieniężnej za brak uprawnień do emisji,
e)
informacjach
dotyczących projektów wspólnych wdrożeń i projektów mechanizmu czystego
rozwoju;
34) z zakresu ustawy z dnia 4 lutego
1994
r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947,
z późn. zm.16)) o:
a)
koncesjach
na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, wydobywanie kopalin ze
złóż,
bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz składowanie odpadów w
górotworze,
w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych,
b)
danych
zawartych w księdze rejestrowej rejestru obszarów górniczych,
c)
kartach
informacyjnych złóż kopalin, o których mowa w przepisach wydanych na
podstawie
art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy,
d)
dokumentacjach
mierniczo-geologicznych zlikwidowanych zakładów górniczych;
35) z zakresu ustawy z dnia 13
kwietnia 2007
r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75,
poz.
493 oraz z 2008 r. Nr 138, poz. 865) o:
a)
wnioskach
o wydanie decyzji i o decyzjach, o których mowa w art. 13 ust. 3, art.
15 ust. 1 oraz art. 17 ust. 2 tej ustawy,
b)
postanowieniach,
o których mowa w art. 24 ust. 7 tej ustawy.
3. W publicznie dostępnych wykazach mogą być też
zamieszczane
dane o innych dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego
ochronie.
Art. 22. 1. Do prowadzenia publicznie
dostępnych
wykazów są obowiązane organy administracji właściwe w sprawach, o
których
mowa w art. 21 ust. 2.
2. Publicznie dostępne wykazy danych o
dokumentach, o których
mowa w art. 21 ust. 2 pkt 16 i 17, prowadzą także organy administracji
właściwe do prowadzenia postępowania, w ramach którego lub w wyniku
którego
sporządzane są te dokumenty.
Art. 23. 1. Publicznie dostępne wykazy
prowadzi
się w formie elektronicznej. Organ administracji obowiązany do
prowadzenia
wykazu udostępnia go w Biuletynie Informacji Publicznej.
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi,
w drodze
rozporządzenia, wzór oraz zawartość i układ publicznie dostępnego
wykazu,
mając na uwadze zapewnienie przejrzystości wykazu i łatwości
wyszukiwania
zawartych w nim informacji oraz uwzględniając nazwy zamieszczonych w
nim
dokumentów, miejsca i daty ich wydania oraz miejsca ich przechowywania,
a także zastrzeżenia dotyczące nieudostępniania informacji.
Art. 24. 1. Informacje:
1) z zakresu ustawy z dnia 27
kwietnia
2001 r. - Prawo ochrony środowiska, dotyczące:
a)
klasyfikacji
stref, o której mowa w art. 88 ust. 2 i art. 89 ust. 1 tej ustawy,
b)
wyników
pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1 tej ustawy,
c)
programów
ochrony powietrza, o których mowa w art. 91 ust. 3 i 5 tej ustawy,
d)
planów
działań krótkoterminowych, o których mowa w art. 92 ust. 1 tej ustawy,
e)
wyników
badań, o których mowa w art. 109 ust. 2 tej ustawy,
f)
terenów,
o których mowa w art. 110a ust. 1 tej ustawy,
g)
map
akustycznych, o których mowa w art. 118 ust. 1 tej ustawy,
h)
terenów,
o których mowa w art. 118 ust. 6 tej ustawy,
i)
programów
ochrony środowiska przed hałasem, o których mowa w art. 119 ust. 1 tej
ustawy.
j)
wyników
badań, o których mowa w art. 123 ust. 2 tej ustawy,
k)
terenów,
o których mowa w art. 124 tej ustawy,
l)
wyników
pomiarów, o których mowa w art. 175 ust. 1-3 tej ustawy,
m)
map
akustycznych, o których mowa w art. 179 ust. 1 tej ustawy,
n)
emisji
i poboru wód, zgromadzone w wojewódzkiej bazie informacji o korzystaniu
ze środowiska, o której mowa w art. 286a ust. 1 tej ustawy,
2) dotyczące wytwarzania i
gospodarowania
odpadami, zgromadzone w wojewódzkiej bazie danych, o której mowa w art.
37 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach,
3) dotyczące wyników badań, o
których
mowa w art. 155a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne
- są udostępniane za pośrednictwem systemów
teleinformatycznych,
w szczególności przy wykorzystaniu elektronicznych baz danych.
2. Informacje zawarte w elektronicznych bazach
danych są
udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej prowadzonym przez
podmioty,
o których mowa w ust. 3.
3. Elektroniczne bazy danych prowadzą:
1) marszałek województwa - w
zakresie
informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c, d, g oraz i, a także
pkt 2;
2) starosta - w zakresie
informacji,
o których mowa w:
a)
ust.
1 pkt 1 lit. e oraz f,
b)
ust.
1 pkt 1 lit. g oraz i - w przypadku terenów, o których mowa w art. 117
ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony
środowiska;
3) wojewódzki inspektor
ochrony środowiska
- w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, b, j-l i
n oraz pkt 3;
4) zarządzający drogą, linią
kolejową
lub lotniskiem - w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1
lit.
h oraz m;
5) zarządzający drogą, linią
kolejową,
linią tramwajową, lotniskiem lub portem - w zakresie informacji, o
których
mowa w ust. 1 pkt 1 lit. l.
4. Zadanie marszałka województwa, o którym mowa w
ust.
3 pkt 1, jest zadaniem z zakresu administracji rządowej.
5. Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc
pod uwagę
konieczność zapewnienia dostępu do informacji, o których mowa w ust. 1,
określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób udostępniania
informacji;
2) minimalny zakres
udostępnianych informacji;
3) formę udostępniania
informacji;
4) częstotliwość aktualizacji
udostępnianych
informacji.
Art. 25. 1. W Biuletynie Informacji
Publicznej są
udostępniane także:
1) przez ministra właściwego
do spraw
środowiska:
a)
z
zakresu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska:
–
polityka
ekologiczna państwa, o której mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy,
–
raport
z realizacji polityki ekologicznej państwa, o którym mowa w art. 16 tej
ustawy,
b)
z
zakresu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach:
–
krajowy
plan gospodarki odpadami,
–
sprawozdanie
z realizacji krajowego planu gospodarki odpadami,
c)
informacje
o przepisach krajowych i wspólnotowych, a także o umowach
międzynarodowych,
które dotyczą ochrony środowiska, a także raporty z wykonania tych
przepisów
i umów, w przypadkach, gdy raporty te są dostępne,
d)
porozumienia
dotyczące ochrony środowiska,
e)
z
zakresu ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie
zmodyfikowanych:
–
Rejestr
Zamkniętego Użycia GMO, o którym mowa w art. 34 tej ustawy,
–
Rejestr
Zamierzonego Uwalniania GMO do Środowiska, o którym mowa w art. 40 tej
ustawy,
–
Rejestr
Produktów GMO, o którym mowa w art. 50 ust. 1 tej ustawy,
–
Rejestr
Wywozu za Granicę i Tranzytu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
produktów GMO, o którym mowa w art. 56 tej ustawy,
f)
z
zakresu ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne:
–
krajowy
program oczyszczania ścieków komunalnych, o którym mowa w art. 43 ust.
3 tej ustawy,
–
sprawozdanie
z wykonania krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych, o
którym
mowa w art. 43 ust. 4 tej ustawy;
2) przez Generalnego Dyrektora
Ochrony
Środowiska - baza danych o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko
oraz strategicznych ocenach oddziaływania na środowisko;
3) przez Głównego Inspektora
Ochrony
Środowiska:
a)
Krajowy
Rejestr Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń, o którym mowa w art.
236a
ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska,
b)
raporty
o stanie środowiska w Polsce, o których mowa w art. 25b ustawy z dnia
20
lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska;
4) przez marszałka województwa:
a)
z
zakresu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska:
–
wojewódzkie
programy ochrony środowiska, o których mowa w art. 17 ust. 1 tej ustawy,
–
raporty
z wykonania wojewódzkich programów ochrony środowiska, o których mowa w
art. 18 ust. 2 tej ustawy,
–
program
ochrony powietrza, o którym mowa w art. 91 ust. 1 tej ustawy,
–
plan
działań krótkoterminowych, o którym mowa w art. 92 ust. 1 tej ustawy,
–
programy
ochrony środowiska przed hałasem, o których mowa w art. 119 ust. 1 tej
ustawy,
b)
z
zakresu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach:
–
rejestr
udzielonych zezwoleń w zakresie wytwarzania i gospodarowania odpadami,
o którym mowa w art. 37 ust. 6 tej ustawy,
–
wojewódzki
plan gospodarki odpadami,
–
sprawozdanie
z realizacji wojewódzkiego planu gospodarki odpadami;
5) przez dyrektora
regionalnego zarządu
gospodarki wodnej - akty prawa miejscowego, o których mowa w art. 92
ust.
2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;
6) przez komendanta
wojewódzkiego Państwowej
Straży Pożarnej - rejestr substancji niebezpiecznych, o którym mowa w
art.
267 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;
7) przez starostę:
a)
z
zakresu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska:
–
powiatowe
programy ochrony środowiska, o których mowa w art. 17 ust. 1 tej ustawy,
–
raporty
z wykonania powiatowych programów ochrony środowiska, o których mowa w
art. 18 ust. 2 tej ustawy,
–
programy
ochrony środowiska przed hałasem, o których mowa w art. 119 ust. 1 tej
ustawy,
b)
z
zakresu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach:
–
powiatowy
plan gospodarki odpadami,
–
sprawozdanie
z realizacji powiatowego planu gospodarki odpadami;
8) przez wójta, burmistrza,
prezydenta
miasta:
a)
z
zakresu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska:
–
gminne
programy ochrony środowiska, o których mowa w art. 17 ust. 1 tej ustawy,
–
raporty
z wykonania gminnych programów ochrony środowiska, o których mowa w
art.
18 ust. 2 tej ustawy.
b)
z
zakresu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach:
–
gminny
plan gospodarki odpadami,
–
sprawozdanie
z realizacji gminnego planu gospodarki odpadami.
Rozdział 4
Opłaty
Art. 26. 1. Wyszukiwanie i przeglądanie w
siedzibie
organu administracji dokumentów wyszczególnionych w publicznie
dostępnym
wykazie jest bezpłatne.
2. Za wyszukiwanie informacji, a także za
przekształcanie
informacji w formę wskazaną we wniosku, sporządzanie kopii dokumentów
lub
danych oraz ich przesłanie organ administracji pobiera opłaty w
wysokości
odzwierciedlającej związane z tym uzasadnione koszty.
3. Opłaty, o których mowa w ust. 2, pobierane
przez organ
administracji:
1) rządowego sektora finansów
publicznych
- stanowią dochód budżetu państwa;
2) samorządowego sektora
finansów publicznych
- stanowią dochód własny jednostek samorządu terytorialnego.
4. Opłat, o których mowa w ust. 2, nie pobiera
się, jeżeli
wniosek został złożony przez organ administracji.
Art. 27. 1. Górne jednostkowe stawki
opłat, o których
mowa w art. 26 ust. 2, wynoszą:
1) za wyszukiwanie informacji
- 10 zł,
jeżeli wymaga wyszukiwania do dziesięciu dokumentów; opłata ulega
zwiększeniu
o nie więcej niż 1 zł za każdy kolejny dokument, jeżeli informacja
wymaga
wyszukiwania więcej niż dziesięciu dokumentów;
2) za przekształcanie
informacji w formę
wskazaną we wniosku - 3 zł za każdy informatyczny nośnik danych;
3) za sporządzanie kopii
dokumentów
lub danych w formacie 210 mm x 297 mm (A4):
a)
za
stronę kopii czarno-białej - 0,60 zł,
b)
za
stronę kopii kolorowej - 6 zł.
2. Za przesłanie kopii dokumentów lub danych
drogą pocztową
pobiera się opłatę za przesyłkę danego rodzaju i danej kategorii
wagowej
w wysokości podanej w obowiązującym cenniku powszechnych usług
pocztowych
operatora publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 czerwca
2003
r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159), zwiększoną o:
1) nie więcej niż 4 zł - za
kopię dokumentów
lub danych w formie wydruku lub kserokopii;
2) nie więcej niż 10 zł - za
kopię dokumentów
lub danych na informatycznym nośniku danych dostarczonym przez podmiot
żądający informacji.
Art. 28. Minister właściwy do spraw
środowiska w
porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych
określi,
w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe stawki opłat, o
których
mowa w art. 26 ust. 2,
2) współczynniki różnicujące
wysokość
opłat, o których mowa w art. 26 ust. 2,
3) sposób naliczania opłat, o
których
mowa w art. 26 ust. 2, z uwzględnieniem przekształcenia informacji w
formę
wskazaną we wniosku,
4) terminy i sposób uiszczania
opłat,
o których mowa w art. 26 ust. 2
- biorąc pod uwagę, że opłaty te nie powinny
stanowić przeszkody
w dostępie do informacji.
DZIAŁ III
Udział społeczeństwa w ochronie środowiska
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 29. Każdy ma prawo składania uwag i
wniosków
w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa.
Art. 30. Organy administracji właściwe do
wydania
decyzji lub opracowania projektów dokumentów, w przypadku których
przepisy
niniejszej ustawy lub innych ustaw wymagają zapewnienia możliwości
udziału
społeczeństwa, zapewniają możliwość udziału społeczeństwa odpowiednio
przed
wydaniem tych decyzji lub ich zmianą oraz przed przyjęciem tych
dokumentów
lub ich zmianą.
Art. 31. Do prowadzenia postępowań
wymagających
udziału społeczeństwa przepisy art. 16-20 stosuje się odpowiednio.
Art. 32. Do uwag i wniosków zgłaszanych w
ramach
postępowania wymagającego udziału społeczeństwa nie stosuje się
przepisów
działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.
Rozdział 2
Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji
Art. 33. 1. Przed wydaniem i zmianą
decyzji wymagających
udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej
zwłoki,
podaje do publicznej wiadomości informacje o:
1) przystąpieniu do
przeprowadzenia
oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
2) wszczęciu postępowania;
3) przedmiocie decyzji, która
ma być
wydana w sprawie;
4) organie właściwym do
wydania decyzji
oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień;
5) możliwościach zapoznania
się z niezbędną
dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do
wglądu;
6) możliwości składania uwag i
wniosków;
7) sposobie i miejscu
składania uwag
i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania;
8) organie właściwym do
rozpatrzenia
uwag i wniosków;
9) terminie i miejscu rozprawy
administracyjnej
otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona
przeprowadzona;
10) postępowaniu w sprawie
transgranicznego
oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone.
2. Do niezbędnej dokumentacji sprawy, o której
mowa w ust.
1 pkt 5, należą:
1) wniosek o wydanie decyzji
wraz z
wymaganymi załącznikami;
2) wymagane przez przepisy:
a)
postanowienia
organu właściwego do wydania decyzji,
b)
stanowiska
innych organów, jeżeli stanowiska są dostępne w terminie składania uwag
i wniosków.
Art. 34. Uwagi i wnioski mogą być wnoszone:
1) w formie pisemnej;
2) ustnie do protokołu;
3) za pomocą środków
komunikacji elektronicznej
bez konieczności opatrywania ich bezpiecznym podpisem elektronicznym, o
którym mowa w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie
elektronicznym
(Dz. U. Nr 130, poz. 1450, z późn. zm.17)).
Art. 35. Uwagi lub wnioski złożone po
upływie terminu,
o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7, pozostawia się bez rozpatrzenia.
Art. 36. Organ właściwy do wydania decyzji
może
przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa.
Przepis
art. 91 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się
odpowiednio.
Art. 37. Organ prowadzący postępowanie:
1) rozpatruje uwagi i wnioski;
2) w uzasadnieniu decyzji,
niezależnie
od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania
administracyjnego,
podaje informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w
jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały
uwzględnione
uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.
Art. 38. Organ właściwy do wydania decyzji
podaje
do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwościach
zapoznania się z jej treścią.
Rozdział 3
Udział społeczeństwa w opracowywaniu
dokumentów
Art. 39. 1. Organ opracowujący projekt
dokumentu
wymagającego udziału społeczeństwa, bez zbędnej zwłoki, podaje do
publicznej
wiadomości informację o:
1) przystąpieniu do
opracowywania projektu
dokumentu i o jego przedmiocie;
2) możliwościach zapoznania
się z niezbędną
dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do
wglądu;
3) możliwości składania uwag i
wniosków;
4) sposobie i miejscu
składania uwag
i wniosków, wskazując jednocześnie co najmniej 21-dniowy termin ich
składania;
5) organie właściwym do
rozpatrzenia
uwag i wniosków;
6) postępowaniu w sprawie
transgranicznego
oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone.
2. Do niezbędnej dokumentacji sprawy, o której
mowa w ust.
1 pkt 2, należą:
1) założenia lub projekt
dokumentu;
2) wymagane przez przepisy
załączniki
oraz stanowiska innych organów, jeżeli stanowiska są dostępne w
terminie
składania uwag i wniosków.
Art. 40. Uwagi i wnioski mogą być wnoszone:
1) w formie pisemnej;
2) ustnie do protokołu;
3) za pomocą środków
komunikacji elektronicznej
bez konieczności opatrywania ich bezpiecznym podpisem elektronicznym, o
którym mowa w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie
elektronicznym.
Art. 41. Uwagi lub wnioski złożone po
upływie terminu,
o którym mowa w art. 39 ust. 1 pkt 4, pozostawia się bez rozpatrzenia.
Art. 42. Organ opracowujący projekt
dokumentu wymagającego
udziału społeczeństwa:
1) rozpatruje uwagi i wnioski;
2) dołącza do przyjętego
dokumentu uzasadnienie
zawierające informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o
tym,
w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały
uwzględnione
uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.
Art. 43. Organ opracowujący projekt
dokumentu wymagającego
udziału społeczeństwa podaje do publicznej wiadomości informację o
przyjęciu
dokumentu i o możliwościach zapoznania się z jego treścią oraz:
1) uzasadnieniem, o którym
mowa w art.
42 pkt 2;
2) podsumowaniem, o którym
mowa w art.
55 ust. 3 - w przypadku dokumentów, o których mowa w art. 46 i 47.
Rozdział 4
Uprawnienia organizacji ekologicznych
Art. 44. 1. Organizacje ekologiczne, które
powołując
się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym
postępowaniu
wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony.
Przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje
się.
2. Organizacji ekologicznej służy prawo
wniesienia odwołania
od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa,
jeżeli
jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w
przypadku,
gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału
społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji; wniesienie
odwołania
jest równoznaczne ze zgłoszeniem chęci uczestniczenia w takim
postępowaniu.
W postępowaniu odwoławczym organizacja uczestniczy na prawach strony.
3. Organizacji ekologicznej służy skarga do sądu
administracyjnego
od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa,
jeżeli
jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w
przypadku,
gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału
społeczeństwa.
4. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do
udziału w
postępowaniu organizacji ekologicznej służy zażalenie.
Art. 45. 1. Organizacje ekologiczne,
jednostki pomocnicze
samorządu gminnego, samorząd pracowniczy, jednostki ochotniczych straży
pożarnych oraz związki zawodowe mogą współdziałać w dziedzinie ochrony
środowiska z organami administracji.
2. Związki zawodowe i samorządy pracownicze mogą
powoływać
zakładowe komisje ochrony środowiska oraz społecznych inspektorów
ochrony
środowiska w celu organizowania i przeprowadzania społecznej kontroli
ochrony
środowiska na terenie zakładu pracy.
3. Organy administracji mogą udzielać pomocy
organizacjom
ekologicznym w ich działalności w dziedzinie ochrony środowiska.
DZIAŁ IV
Strategiczna ocena oddziaływania na
środowisko
Rozdział 1
Dokumenty wymagające przeprowadzenia
strategicznej
oceny oddziaływania na środowisko
Art. 46. Przeprowadzenia strategicznej
oceny oddziaływania
na środowisko wymagają projekty:
1) koncepcji przestrzennego
zagospodarowania
kraju, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego
gminy, planów zagospodarowania przestrzennego oraz strategii rozwoju
regionalnego;
2) polityk, strategii, planów
lub programów
w dziedzinie przemysłu, energetyki, transportu, telekomunikacji,
gospodarki
wodnej, gospodarki odpadami, leśnictwa, rolnictwa, rybołówstwa,
turystyki
i wykorzystywania terenu, opracowywanych lub przyjmowanych przez organy
administracji, wyznaczających ramy dla późniejszej realizacji
przedsięwzięć
mogących znacząco oddziaływać na środowisko;
3) polityk, strategii, planów
lub programów
innych niż wymienione w pkt 1 i 2, których realizacja może spowodować
znaczące
oddziaływanie na obszar Natura 2000 jeżeli nie są one bezpośrednio
związane
z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynikają z tej ochrony.
Art. 47. Przeprowadzenie strategicznej
oceny oddziaływania
na środowisko jest wymagane także w przypadku projektów dokumentów,
innych
niż wymienione w art. 46, jeżeli w uzgodnieniu z właściwym organem, o
którym
mowa w art. 57, organ opracowujący projekt dokumentu stwierdzi, że
wyznaczają
one ramy dla późniejszej realizacji przedsięwzięć mogących znacząco
oddziaływać
na środowisko i że realizacja postanowień tych dokumentów może
spowodować
znaczące oddziaływanie na środowisko.
Art. 48. 1. Organ opracowujący projekty
dokumentów,
o których mowa w art. 46 pkt 2, może, po uzgodnieniu z właściwymi
organami,
o których mowa w art. 57 i 58, odstąpić od przeprowadzenia
strategicznej
oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli uzna, że realizacja
postanowień
danego dokumentu nie spowoduje znaczącego oddziaływania na środowisko.
2. Odstąpienie od przeprowadzenia strategicznej
oceny oddziaływania
na środowisko, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć wyłącznie
projektów
dokumentów stanowiących niewielkie modyfikacje w ustaleniach przyjętych
już dokumentów lub projektów dokumentów dotyczących obszarów w
granicach
jednej gminy.
3. Odstąpienie od przeprowadzenia strategicznej
oceny oddziaływania
na środowisko, o którym mowa w ust. 1, wymaga uzasadnienia
zawierającego
informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 49.
4. Informację o odstąpieniu od przeprowadzenia
strategicznej
oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w ust. 1, organ
opracowujący
projekty dokumentów, o których mowa w art. 46 pkt 2, podaje do
publicznej
wiadomości bez zbędnej zwłoki.
Art. 49. Przy odstąpieniu od
przeprowadzenia strategicznej
oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 48 ust. 1, albo
stwierdzeniu konieczności przeprowadzenia takiej oceny, o którym mowa w
art. 47, bierze się pod uwagę następujące uwarunkowania:
1) charakter działań
przewidzianych
w dokumentach, o których mowa w art. 46 i 47, w szczególności:
a)
stopień,
w jakim dokument ustala ramy dla późniejszej realizacji przedsięwzięć,
w odniesieniu do usytuowania, rodzaju i skali tych przedsięwzięć,
b)
powiązania
z działaniami przewidzianymi w innych dokumentach,
c)
przydatność
w uwzględnieniu aspektów środowiskowych, w szczególności w celu
wspierania
zrównoważonego rozwoju, oraz we wdrażaniu prawa wspólnotowego w
dziedzinie
ochrony środowiska,
d)
powiązania
z problemami dotyczącymi ochrony środowiska;
2) rodzaj i skalę
oddziaływania na środowisko,
w szczególności:
a)
prawdopodobieństwo
wystąpienia, czas trwania, zasięg, częstotliwość i odwracalność
oddziaływań,
b)
prawdopodobieństwo
wystąpienia oddziaływań skumulowanych lub transgranicznych,
c)
prawdopodobieństwo
wystąpienia ryzyka dla zdrowia ludzi lub zagrożenia dla środowiska;
3) cechy obszaru objętego
oddziaływaniem
na środowisko, w szczególności:
a)
obszary
o szczególnych właściwościach naturalnych lub posiadające znaczenie dla
dziedzictwa kulturowego, wrażliwe na oddziaływania, istniejące
przekroczenia
standardów jakości środowiska lub intensywne wykorzystywanie terenu,
b)
formy
ochrony przyrody w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o
ochronie
przyrody oraz obszary podlegające ochronie zgodnie z prawem
międzynarodowym.
Art. 50. Przeprowadzenie strategicznej
oceny oddziaływania
na środowisko jest też wymagane w przypadku wprowadzania zmian do już
przyjętego
dokumentu, o którym mowa w art. 46 lub 47.
Rozdział 2
Prognoza oddziaływania na środowisko
Art. 51. 1. Organ opracowujący projekt
dokumentu,
o którym mowa w art. 46 lub 47, sporządza prognozę oddziaływania na
środowisko.
2. Prognoza oddziaływania na środowisko:
1) zawiera:
a)
informacje
o zawartości, głównych celach projektowanego dokumentu oraz jego
powiązaniach
z innymi dokumentami,
b)
informacje
o metodach zastosowanych przy sporządzaniu prognozy,
c)
propozycje
dotyczące przewidywanych metod analizy skutków realizacji postanowień
projektowanego
dokumentu oraz częstotliwości jej przeprowadzania,
d)
informacje
o możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko,
e)
streszczenie
sporządzone w języku niespecjalistycznym;
2) określa, analizuje i ocenia:
a)
istniejący
stan środowiska oraz potencjalne zmiany tego stanu w przypadku braku
realizacji
projektowanego dokumentu,
b)
stan
środowiska na obszarach objętych przewidywanym znaczącym oddziaływaniem,
c)
istniejące
problemy ochrony środowiska istotne z punktu widzenia realizacji
projektowanego
dokumentu, w szczególności dotyczące obszarów podlegających ochronie na
podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,
d)
cele
ochrony środowiska ustanowione na szczeblu międzynarodowym,
wspólnotowym
i krajowym, istotne z punktu widzenia projektowanego dokumentu, oraz
sposoby,
w jakich te cele i inne problemy środowiska zostały uwzględnione
podczas
opracowywania dokumentu,
e)
przewidywane
znaczące oddziaływania, w tym oddziaływania bezpośrednie, pośrednie,
wtórne,
skumulowane, krótkoterminowe, średnioterminowe i długoterminowe, stałe
i chwilowe oraz pozytywne i negatywne, na cele i przedmiot ochrony
obszaru
Natura 2000 oraz integralność tego obszaru, a także na środowisko, a w
szczególności na:
–
różnorodność
biologiczną,
–
ludzi,
–
zwierzęta,
–
rośliny,
–
wodę,
–
powietrze,
–
powierzchnię
ziemi,
–
krajobraz,
–
klimat,
–
zasoby
naturalne,
–
zabytki,
–
dobra
materialne
–
z
uwzględnieniem zależności między tymi elementami środowiska i między
oddziaływaniami
na te elementy;
3) przedstawia:
a)
rozwiązania
mające na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą
negatywnych oddziaływań na środowisko, mogących być rezultatem
realizacji
projektowanego dokumentu, w szczególności na cele i przedmiot ochrony
obszaru
Natura 2000 oraz integralność tego obszaru,
b)
biorąc
pod uwagę cele i geograficzny zasięg dokumentu oraz cele i przedmiot
ochrony
obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru - rozwiązania
alternatywne
do rozwiązań zawartych w projektowanym dokumencie wraz z uzasadnieniem
ich wyboru oraz opis metod dokonania oceny prowadzącej do tego wyboru
albo
wyjaśnienie braku rozwiązań alternatywnych, w tym wskazania napotkanych
trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej
wiedzy.
Art. 52. 1. Informacje zawarte w prognozie
oddziaływania
na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 2, powinny być opracowane
stosownie do stanu współczesnej wiedzy i metod oceny oraz dostosowane
do
zawartości i stopnia szczegółowości projektowanego dokumentu oraz etapu
przyjęcia tego dokumentu w procesie opracowywania projektów dokumentów
powiązanych z tym dokumentem.
2. W prognozie oddziaływania na środowisko, o
której mowa
w art. 51 ust. 1, uwzględnia się informacje zawarte w prognozach
oddziaływania
na środowisko sporządzonych dla innych, przyjętych już, dokumentów
powiązanych
z projektem dokumentu będącego przedmiotem postępowania.
3. Minister właściwy do spraw budownictwa,
gospodarki przestrzennej
i mieszkaniowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska
oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia może określić, w drodze
rozporządzenia,
dodatkowe wymagania, jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania na
środowisko dotycząca projektów miejscowych planów zagospodarowania
przestrzennego,
kierując się szczególnymi potrzebami planowania przestrzennego na
szczeblu
gminy oraz uwzględniając:
1) formę sporządzenia prognozy;
2) zakres zagadnień, które
powinny zostać
określone i ocenione w prognozie;
3) zakres terytorialny
prognozy;
4) rodzaje dokumentów
zawierających
informacje, które powinny być uwzględnione w prognozie.
Art. 53. Organ opracowujący projekt
dokumentu, o
którym mowa w art. 46 lub 47, uzgadnia z właściwymi organami, o których
mowa w art. 57 i 58, zakres i stopień szczegółowości informacji
wymaganych
w prognozie oddziaływania na środowisko. Uzgodnienia dokonuje się w
terminie
30 dni od dnia otrzymania wniosku o uzgodnienie.
Rozdział 3
Opiniowanie, udział społeczeństwa i
przyjęcie dokumentu
Art. 54. 1. Organ opracowujący projekt
dokumentu,
o którym mowa w art. 46 lub 47, poddaje projekt, wraz z prognozą
oddziaływania
na środowisko, opiniowaniu przez właściwe organy, o których mowa w art.
57 i 58. Właściwe organy wydają opinię w terminie 30 dni od dnia
otrzymania
wniosku o wydanie opinii.
2. Organ opracowujący projekt dokumentu zapewnia
możliwość
udziału społeczeństwa, zgodnie z przepisami działu III rozdział 1 i 3,
w strategicznej ocenie oddziaływania na środowisko.
3. Zasady wnoszenia uwag i wniosków oraz
opiniowania projektów
miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów
uwarunkowań
i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin określają przepisy
ustawy
z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
(Dz.
U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.18)).
Art. 55. 1. Organ opracowujący projekt
dokumentu,
o którym mowa w art. 46 lub 47, bierze pod uwagę ustalenia zawarte w
prognozie
oddziaływania na środowisko, opinie organów, o których mowa w art. 57 i
58, oraz rozpatruje uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem
społeczeństwa.
2. Projekt dokumentu, o którym mowa w art. 46 lub
47, nie
może zostać przyjęty, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w
art.
34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, jeżeli ze
strategicznej
oceny oddziaływania na środowisko wynika, że może on znacząco
negatywnie
oddziaływać na obszar Natura 2000.
3. Do przyjętego dokumentu załącza się pisemne
podsumowanie
zawierające uzasadnienie wyboru przyjętego dokumentu w odniesieniu do
rozpatrywanych
rozwiązań alternatywnych, a także informację, w jaki sposób zostały
wzięte
pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione:
1) ustalenia zawarte w
prognozie oddziaływania
na środowisko;
2) opinie właściwych organów,
o których
mowa w art. 57 i 58;
3) zgłoszone uwagi i wnioski;
4) wyniki postępowania
dotyczącego transgranicznego
oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone;
5) propozycje dotyczące metod
i częstotliwości
przeprowadzania monitoringu skutków realizacji postanowień dokumentu.
4. Organ opracowujący projekt dokumentu
przekazuje przyjęty
dokument wraz z podsumowaniem, o którym mowa w ust. 3, właściwym
organom,
o których mowa w art. 57 i 58.
5. Organ opracowujący projekt dokumentu jest
obowiązany
prowadzić monitoring skutków realizacji postanowień przyjętego
dokumentu
w zakresie oddziaływania na środowisko, zgodnie z częstotliwością i
metodami,
o których mowa w ust. 3 pkt 5.
Art. 56. Przepisy niniejszego działu
stosuje się
także do podmiotów opracowujących projekt dokumentu, niebędących
organami
administracji.
Art. 57. Organem właściwym w sprawach
opiniowania
w ramach strategicznych ocen oddziaływania na środowisko jest:
1) Generalny Dyrektor Ochrony
Środowiska
- w przypadku dokumentów opracowywanych i zmienianych przez centralne
organy
administracji rządowej;
2) regionalny dyrektor ochrony
środowiska
- w przypadku dokumentów innych niż wymienione w pkt 1.
Art. 58. Organem Państwowej Inspekcji
Sanitarnej
właściwym w sprawach opiniowania i uzgadniania w ramach strategicznych
ocen oddziaływania na środowisko jest:
1) Główny Inspektor Sanitarny
- w przypadku
dokumentów opracowywanych i zmienianych przez centralne organy
administracji
rządowej;
2) państwowy wojewódzki
inspektor sanitarny
- w przypadku dokumentów innych niż wymienione w pkt 1 i 3;
3) państwowy powiatowy
inspektor sanitarny
- w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
DZIAŁ V
Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko
oraz na obszar Natura 2000
Rozdział 1
Przedsięwzięcia wymagające oceny
Art. 59. 1. Przeprowadzenia oceny
oddziaływania
przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących
planowanych
przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:
1) planowanego przedsięwzięcia
mogącego
zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) planowanego przedsięwzięcia
mogącego
potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek
przeprowadzenia
oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na
podstawie art. 63 ust. 1.
2. Realizacja planowanego przedsięwzięcia innego
niż określone
w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na
obszar Natura 2000, jeżeli:
1) przedsięwzięcie to może
znacząco
oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z
ochroną
tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony;
2) obowiązek przeprowadzenia
oceny oddziaływania
przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie
art.
96 ust. 1.
Art. 60. Rada Ministrów, uwzględniając
możliwe oddziaływanie
na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art.
63
ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia:
1) rodzaje przedsięwzięć
mogących zawsze
znacząco oddziaływać na środowisko;
2) rodzaje przedsięwzięć
mogących potencjalnie
znacząco oddziaływać na środowisko;
3) przypadki, gdy zmiany
dokonywane
w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt
1 i 2.
Art. 61. 1. Ocenę oddziaływania
przedsięwzięcia
na środowisko przeprowadza się w ramach:
1) postępowania w sprawie
wydania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach;
2) postępowania w sprawie
wydania decyzji,
o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, jeżeli konieczność
przeprowadzenia
oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona
przez
organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz
w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1.
2. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko, stanowiącą
część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach,
przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji.
3. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko, stanowiącą
część postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72
ust. 1 pkt 1 i 10, przeprowadza regionalny dyrektor ochrony środowiska.
4. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na obszar
Natura
2000, o której mowa w art. 62 ust. 2, przeprowadza się w ramach
postępowania
w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1, jeżeli
obowiązek
przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura
2000
został stwierdzony na podstawie art. 97 ust. 1.
5. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na obszar
Natura
2000, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji, o której
mowa w art. 96 ust. 1, przeprowadza regionalny dyrektor ochrony
środowiska.
Art. 62. 1. W ramach oceny oddziaływania
przedsięwzięcia
na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia:
1) bezpośredni i pośredni
wpływ danego
przedsięwzięcia na:
a)
środowisko
oraz zdrowie i warunki życia ludzi,
b)
dobra
materialne,
c)
zabytki,
d)
wzajemne
oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c,
e)
dostępność
do złóż kopalin;
2) możliwości oraz sposoby
zapobiegania
i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
3) wymagany zakres monitoringu.
2. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia
na obszar
Natura 2000 określa się, analizuje oraz ocenia oddziaływanie
przedsięwzięć
na obszary Natura 2000, biorąc pod uwagę także skumulowane
oddziaływanie
przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami.
Art. 63. 1. Obowiązek przeprowadzenia
oceny oddziaływania
przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego
potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze
postanowienia,
organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
uwzględniając
łącznie następujące uwarunkowania:
1) rodzaj i charakterystykę
przedsięwzięcia,
z uwzględnieniem:
a)
skali
przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych
proporcji,
b)
powiązań
z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań
przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać
przedsięwzięcie,
c)
wykorzystywania
zasobów naturalnych,
d)
emisji
i występowania innych uciążliwości,
e)
ryzyka
wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i
stosowanych technologii;
2) usytuowanie
przedsięwzięcia, z uwzględnieniem
możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym
użytkowaniu
terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się
zasobów
naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań
miejscowych
planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:
a)
obszary
wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych,
b)
obszary
wybrzeży,
c)
obszary
górskie lub leśne,
d)
obszary
objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne
zbiorników
wód śródlądowych,
e)
obszary
wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków
roślin
i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych
ochroną,
w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody,
f)
obszary,
na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone,
g)
obszary
o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub
archeologiczne,
h)
gęstość
zaludnienia,
i)
obszary
przylegające do jezior,
j)
uzdrowiska
i obszary ochrony uzdrowiskowej;
3) rodzaj i skalę możliwego
oddziaływania
rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2,
wynikające
z:
a)
zasięgu
oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą
przedsięwzięcie
może oddziaływać,
b)
transgranicznego
charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy
przyrodnicze,
c)
wielkości
i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej
infrastruktury
technicznej,
d)
prawdopodobieństwa
oddziaływania,
e)
czasu
trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.
2. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ
nie stwierdzi
potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko.
3. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania
przedsięwzięcia
na środowisko stwierdza się obligatoryjnie, jeżeli możliwość realizacji
przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1, jest uzależniona od
ustanowienia
obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.
4. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, organ
określa
jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na
środowisko.
W tym przypadku stosuje się przepisy art. 68.
Art. 64. 1. Postanowienia, o których mowa
w art.
63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii:
1) regionalnego dyrektora
ochrony środowiska;
2) organu, o którym mowa w
art. 78,
w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art.
72
ust. 1 pkt 1-3, 10, 11 i 13.
2. Organ zasięgający opinii przedkłada:
1) wniosek o wydanie decyzji o
środowiskowych
uwarunkowaniach;
2) kartę informacyjną
przedsięwzięcia;
3) wypis i wyrys z miejscowego
planu
zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo
informację o jego braku; nie dotyczy to opinii w sprawie obowiązku
przeprowadzenia
oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla drogi publicznej,
dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012
oraz dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i
rozpoznawanie
złóż kopalin.
3. Organy, o których mowa w ust. 1, uwzględniając
łącznie
uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię co do
potrzeby
przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w
przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o
oddziaływaniu
przedsięwzięcia na środowisko.
4. Opinię, o której mowa w ust. 1, wydaje się w
terminie
14 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii. Przepisy art. 35 §
5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się
odpowiednio.
Art. 65. 1. Postanowienia, o których mowa
w art.
63 ust. 1 i 2, wydaje się w terminie 30 dni od dnia wszczęcia
postępowania
w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepisy
art.
35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się
odpowiednio.
2. Na postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust.
1, przysługuje
zażalenie.
3. Uzasadnienia postanowień, o których mowa w
art. 63 ust.
1 i 2, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania
administracyjnego,
powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63
ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień.
Rozdział 2
Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na
środowisko
Art. 66. 1. Raport o oddziaływaniu
przedsięwzięcia
na środowisko powinien zawierać:
1) opis planowanego
przedsięwzięcia,
a w szczególności:
a)
charakterystykę
całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i
eksploatacji
lub użytkowania,
b)
główne
cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych,
c)
przewidywane
rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania
planowanego
przedsięwzięcia;
2) opis elementów
przyrodniczych środowiska
objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego
przedsięwzięcia
na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie
ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;
3) opis istniejących w
sąsiedztwie lub
w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia
zabytków
chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad
zabytkami;
4) opis przewidywanych skutków
dla środowiska
w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia;
5) opis analizowanych
wariantów, w tym:
a)
wariantu
proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu
alternatywnego,
b)
wariantu
najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru;
6) określenie przewidywanego
oddziaływania
na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku
wystąpienia
poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego
oddziaływania
na środowisko;
7) uzasadnienie proponowanego
przez
wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko,
w szczególności na:
a)
ludzi,
rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze,
b)
powierzchnię
ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz,
c)
dobra
materialne,
d)
zabytki
i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności
rejestrem lub ewidencją zabytków,
e)
wzajemne
oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-d;
8) opis metod prognozowania
zastosowanych
przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań
planowanego
przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie,
wtórne,
skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe
oddziaływania
na środowisko, wynikające z:
a)
istnienia
przedsięwzięcia,
b)
wykorzystywania
zasobów środowiska,
c)
emisji;
9) opis przewidywanych działań
mających
na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą
negatywnych
oddziaływań na środowisko, w szczególności na cele i przedmiot ochrony
obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru;
10) dla dróg będących
przedsięwzięciami mogącymi
zawsze znacząco oddziaływać na środowisko:
a)
określenie
założeń do:
–
ratowniczych
badań zidentyfikowanych zabytków znajdujących się na obszarze
planowanego
przedsięwzięcia, odkrywanych w trakcie robót budowlanych,
–
programu
zabezpieczenia istniejących zabytków przed negatywnym oddziaływaniem
planowanego
przedsięwzięcia oraz ochrony krajobrazu kulturowego,
b)
analizę
i ocenę możliwych zagrożeń i szkód dla zabytków chronionych na
podstawie
przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w szczególności
zabytków
archeologicznych, w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu
oddziaływania
planowanego przedsięwzięcia;
11) jeżeli planowane przedsięwzięcie
jest
związane z użyciem instalacji, porównanie proponowanej technologii z
technologią
spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 ustawy z dnia 27
kwietnia
2001 r. - Prawo ochrony środowiska;
12) wskazanie, czy dla planowanego
przedsięwzięcia
jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w
rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska,
oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie
przeznaczenia
terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i
sposobów
korzystania z nich; nie dotyczy to przedsięwzięć polegających na
budowie
drogi krajowej;
13) przedstawienie zagadnień w
formie graficznej;
14) przedstawienie zagadnień w
formie kartograficznej
w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w
raporcie
zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie
przeprowadzonych
analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
15) analizę możliwych konfliktów
społecznych
związanych z planowanym przedsięwzięciem;
16) przedstawienie propozycji
monitoringu
oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i
eksploatacji
lub użytkowania, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru
Natura
2000 oraz integralność tego obszaru;
17) wskazanie trudności wynikających
z niedostatków
techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano, opracowując
raport;
18) streszczenie w języku
niespecjalistycznym
informacji zawartych w raporcie, w odniesieniu do każdego elementu
raportu;
19) nazwisko osoby lub osób
sporządzających
raport;
20) źródła informacji stanowiące
podstawę
do sporządzenia raportu.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 4-8,
powinny
uwzględniać przewidywane oddziaływanie analizowanych wariantów na cele
i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru.
3. W razie stwierdzenia możliwości
transgranicznego oddziaływania
na środowisko, informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1-16, powinny
uwzględniać
określenie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia poza terytorium
Rzeczypospolitej
Polskiej.
4. Jeżeli dla planowanego przedsięwzięcia jest
konieczne
ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, do raportu powinna być
załączona poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej z
zaznaczonym
przebiegiem granic obszaru, na którym jest konieczne utworzenie obszaru
ograniczonego użytkowania. Nie dotyczy to przedsięwzięć polegających na
budowie drogi krajowej.
5. Jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane
z użyciem
instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego,
raport
o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać
porównanie
proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami.
6. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na
środowisko
powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego
realizacji,
eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji.
Art. 67. Raport o oddziaływaniu
przedsięwzięcia
na środowisko, sporządzany w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia
na środowisko stanowiącej część postępowania w sprawie wydania decyzji,
o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, powinien:
1) zawierać informacje, o
których mowa
w art. 66, określone ze szczegółowością i dokładnością odpowiednio do
posiadanych
danych wynikających z projektu budowlanego i innych informacji
uzyskanych
po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji, o
których
mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2-9 i pkt 11-13, jeżeli były już dla danego
przedsięwzięcia
wydane;
2) określać stopień i sposób
uwzględnienia
wymagań dotyczących ochrony środowiska, zawartych w decyzji o
środowiskowych
uwarunkowaniach i decyzjach, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2-9 i
pkt 11-13, jeżeli były już dla danego przedsięwzięcia wydane.
Art. 68. 1. Organ, określając zakres
raportu, uwzględnia
stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości
techniczne
i dostępność danych.
2. Organ, określając zakres raportu, może -
kierując się
usytuowaniem, charakterem i skalą oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko:
1) odstąpić od wymagań co do
zawartości
raportu, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 4, 13, 15 i 16; nie
dotyczy
to dróg publicznych oraz linii kolejowych - będących przedsięwzięciami
mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) wskazać:
a)
rodzaje
wariantów alternatywnych wymagających zbadania,
b)
rodzaje
oddziaływań oraz elementy środowiska wymagające szczegółowej analizy,
c)
zakres
i metody badań.
Art. 69. 1. Wnioskodawca może, składając
wniosek
o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć
mogących
zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zamiast raportu o
oddziaływaniu
przedsięwzięcia na środowisko, złożyć kartę informacyjną
przedsięwzięcia
wraz z wnioskiem o ustalenie zakresu raportu.
2. Ustalenie zakresu raportu jest obowiązkowe, w
przypadku
gdy przedsięwzięcie może transgranicznie oddziaływać na środowisko.
3. Organ określa zakres raportu w drodze
postanowienia.
W tym przypadku stosuje się przepisy art. 68.
4. Organ wydaje postanowienie o zawieszeniu
postępowania
w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do czasu
przedłożenia
przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na
środowisko.
Art. 70. 1. Postanowienie, o którym mowa w
art.
69 ust. 3, wydaje się po zasięgnięciu opinii:
1) regionalnego dyrektora
ochrony środowiska;
2) organu, o którym mowa w
art. 78,
w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art.
72
ust. 1 pkt 1-3 i pkt 10-13.
2. Organ zasięgający opinii przedkłada:
1) wniosek o wydanie decyzji o
środowiskowych
uwarunkowaniach;
2) kartę informacyjną
przedsięwzięcia.
3. Opinię, o której mowa w ust. 1, wydaje się w
terminie
14 dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w ust. 2. Przepisy
art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje
się
odpowiednio.
4. Postanowienie, o którym mowa w art. 69 ust. 3,
wydaje
się w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wydania
decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; przepisy art. 35 § 5 i art.
36
Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
Rozdział 3
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach
Art. 71. 1. Decyzja o środowiskowych
uwarunkowaniach
określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.
2. Uzyskanie decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach jest
wymagane dla planowanych:
1) przedsięwzięć mogących
zawsze znacząco
oddziaływać na środowisko;
2) przedsięwzięć mogących
potencjalnie
znacząco oddziaływać na środowisko.
Art. 72. 1. Wydanie decyzji o
środowiskowych uwarunkowaniach
następuje przed uzyskaniem:
1) decyzji o pozwoleniu na
budowę, decyzji
o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na
wznowienie
robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994
r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.19));
2) decyzji o pozwoleniu na
rozbiórkę
obiektów jądrowych - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994
r. - Prawo budowlane;
3) decyzji o warunkach
zabudowy i zagospodarowania
terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o
planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym;
4) koncesji na poszukiwanie
lub rozpoznawanie
złóż kopalin, na wydobywanie kopalin ze złóż, na bezzbiornikowe
magazynowanie
substancji oraz składowanie odpadów w górotworze, w tym w podziemnych
wyrobiskach
górniczych - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. -
Prawo
geologiczne i górnicze;
5) decyzji określającej
szczegółowe
warunki wydobywania kopaliny - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27
lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze;
6) pozwolenia wodnoprawnego na
wykonanie
urządzeń wodnych - wydawanego na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001
r. - Prawo wodne;
7) decyzji ustalającej warunki
prowadzenia
robót polegających na regulacji wód oraz budowie wałów
przeciwpowodziowych,
a także robót melioracyjnych, odwodnień budowlanych oraz innych robót
ziemnych
zmieniających stosunki wodne na terenach o szczególnych wartościach
przyrodniczych,
zwłaszcza na terenach, na których znajdują się skupienia roślinności o
szczególnej wartości z punktu widzenia przyrodniczego, terenach o
walorach
krajobrazowych i ekologicznych, terenach masowych lęgów ptactwa,
występowania
skupień gatunków chronionych oraz tarlisk, zimowisk, przepławek i
miejsc
masowej migracji ryb i innych organizmów wodnych - wydawanej na
podstawie
ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;
8) decyzji o zatwierdzeniu
projektu
scalenia lub wymiany gruntów - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 26
marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2003 r. Nr 178,
poz.
1749, z 2004 r. Nr 116, poz. 1206, z 2006 r. Nr 227, poz. 1658 oraz z
2007
r. Nr 64, poz. 427);
9) decyzji o zmianie lasu na
użytek
rolny - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o
lasach
(Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435, z późn. zm.20));
10) decyzji o zezwoleniu na
realizację inwestycji
drogowej - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o
szczególnych
zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg
publicznych
(Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194);
11) decyzji o ustaleniu lokalizacji
linii
kolejowej - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o
transporcie
kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, z późn. zm.21));
12) decyzji o ustaleniu lokalizacji
autostrady
- wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o
autostradach
płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256,
poz.
2571, z późn. zm.22));
13) decyzji o ustaleniu lokalizacji
przedsięwzięć
Euro 2012 - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o
przygotowaniu
finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012
(Dz.
U. Nr 173, poz. 1219 oraz z 2008 r. Nr 171, poz. 1058).
2. Wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach
nie stosuje się w przypadku zmiany:
1) decyzji, o których mowa w
ust. 1,
polegających na:
a)
ustaleniu
lub zmianie formy lub wielkości zabezpieczenia roszczeń mogących
powstać
wskutek wykonywania działalności objętej decyzją,
b)
zmianie
danych wnioskodawcy;
2) decyzji, o których mowa w
ust. 1
pkt 4 i 5, polegających także na:
a)
zmniejszeniu
powierzchni, w granicach której ma być prowadzona działalność,
b)
przeniesieniu
decyzji na inny podmiot.
3. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach
dołącza się
do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 1-13.
Złożenie
wniosku powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o
środowiskowych
uwarunkowaniach stała się ostateczna.
4. Termin, o którym mowa w ust. 3, może ulec
wydłużeniu
o 2 lata, jeżeli realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega
etapowo
oraz nie zmieniły się warunki określone w decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach.
5. W okresie, o którym mowa w ust. 3 i 4, dla
danego przedsięwzięcia
wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Jedną
decyzję
o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się także w przypadku, gdy dla
danego przedsięwzięcia jest wymagane uzyskanie więcej niż jednej z
decyzji,
o których mowa w ust. 1 pkt 1-13, lub gdy wnioskodawca uzyskuje
odrębnie
decyzje dla poszczególnych etapów realizacji przedsięwzięcia.
6. Organ właściwy do wydania decyzji, o których
mowa w
ust. 1 pkt 1-13, dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco
oddziaływać
na środowisko, podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej
decyzji
i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją
sprawy.
7. Jeżeli przedsięwzięcie, dla którego została
wydana decyzja
o środowiskowych uwarunkowaniach, lub decyzje, o których mowa w ust. 1
pkt 1-13, może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000,
wyznaczony
po dniu wydania tych decyzji, uprawniony podmiot powinien złożyć, w
terminie
roku od dnia wyznaczenia tego obszaru, wniosek o wydanie decyzji o
środowiskowych
uwarunkowaniach w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000.
Przepisy
ustawy o wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się
odpowiednio, z wyłączeniem obowiązku opiniowania przez organ, o którym
mowa w art. 78.
Art. 73. 1. Postępowanie w sprawie wydania
decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu
planującego
podjęcie realizacji przedsięwzięcia.
2. Dla przedsięwzięcia, dla którego zgodnie z
odrębnymi
przepisami jest wymagana decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia lub
wymiany gruntów, postępowanie w sprawie wydania decyzji o
środowiskowych
uwarunkowaniach wszczyna się z urzędu. Raport o oddziaływaniu
przedsięwzięcia
na środowisko albo kartę informacyjną przedsięwzięcia sporządza organ
właściwy
do wydania decyzji.
Art. 74. 1. Do wniosku o wydanie decyzji o
środowiskowych
uwarunkowaniach należy dołączyć:
1) w przypadku przedsięwzięć
mogących
zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu
przedsięwzięcia
na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie
zakresu
raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia;
2) w przypadku przedsięwzięć
mogących
potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną
przedsięwzięcia;
3) poświadczoną przez właściwy
organ
kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym
będzie
realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie
oddziaływać
przedsięwzięcie;
4) w przypadku przedsięwzięć
wymagających
decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 lub 5, prowadzonych w
granicach
przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej,
zamiast
kopii mapy, o której mowa w pkt 3 - mapę sytuacyjno-wysokościową
sporządzoną
w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic
terenu,
którego dotyczy wniosek, oraz obejmującą obszar, na który będzie
oddziaływać
przedsięwzięcie;
5) dla przedsięwzięć, dla
których organem
prowadzącym postępowanie jest regionalny dyrektor ochrony środowiska -
wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
jeżeli
plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to
wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla drogi
publicznej,
dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012
oraz dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i
rozpoznawanie
złóż kopalin;
6) wypis z ewidencji gruntów
obejmujący
przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz
obejmujący
obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.
2. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na
środowisko
i kartę informacyjną przedsięwzięcia przedkłada się w trzech
egzemplarzach,
wraz z ich zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach
danych.
3. Jeżeli liczba stron postępowania o wydanie
decyzji o
środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art.
49 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 75. 1. Organem właściwym do wydania
decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach jest:
1) regionalny dyrektor ochrony
środowiska
- w przypadku:
a)
będących
przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko:
–
dróg,
–
linii
kolejowych,
–
napowietrznych
linii elektroenergetycznych,
–
instalacji
do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych
lub gazu,
–
sztucznych
zbiorników wodnych,
b)
przedsięwzięć
realizowanych na terenach zamkniętych,
c)
przedsięwzięć
realizowanych na obszarach morskich,
d)
zmiany
lasu, niestanowiącego własności Skarbu Państwa, na użytek rolny;
2) starosta - w przypadku
scalania,
wymiany lub podziału gruntów;
3) dyrektor regionalnej
dyrekcji Lasów
Państwowych - w przypadku zmiany lasu, stanowiącego własność Skarbu
Państwa,
na użytek rolny;
4) wójt, burmistrz, prezydent
miasta
- w przypadku pozostałych przedsięwzięć.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit.
c, właściwość
miejscową regionalnego dyrektora ochrony środowiska ustala się w
odniesieniu
do obszaru morskiego wzdłuż wybrzeża na terenie danego województwa.
3. W przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w
ust. 1
pkt 4, realizowanego przez gminę decyzję o środowiskowych
uwarunkowaniach
wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze
właściwości
przedsięwzięcie jest realizowane.
4. W przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w
ust. 1
pkt 4, wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych
uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego
obszarze
właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być
realizowane
to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami,
burmistrzami,
prezydentami miast.
5. W przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w
ust. 1
pkt 1, wykraczającego poza obszar jednego województwa decyzję o
środowiskowych
uwarunkowaniach wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska, na
którego
obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma
być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi
regionalnymi
dyrektorami ochrony środowiska.
6. W przypadku przedsięwzięcia realizowanego w
części na
terenie zamkniętym dla całego przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych
uwarunkowaniach wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska.
7. W przypadku przedsięwzięcia realizowanego w
części na
obszarze morskim dla całego przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych
uwarunkowaniach
wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska.
Art. 76. 1. W przypadku stwierdzenia
nieprawidłowości
w zakresie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez
organy,
o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2-4, Generalny Dyrektor Ochrony
Środowiska
kieruje wystąpienie, którego treścią może być w szczególności wniosek o
stwierdzenie nieważności tej decyzji.
2. W przypadku skierowania wystąpienia, o którym
mowa w
ust. 1, Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska przysługują prawa
strony
w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu przed sądem
administracyjnym.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do
orzeczeń
samorządowych kolegiów odwoławczych.
Art. 77. 1. Jeżeli jest przeprowadzana
ocena oddziaływania
przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji:
1) uzgadnia warunki realizacji
przedsięwzięcia
z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska;
2) zasięga opinii organu, o
którym mowa
w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których
mowa
w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 10-13.
2. Organ występujący o uzgodnienie lub opinię, o
których
mowa w ust. 1, przedkłada:
1) wniosek o wydanie decyzji o
środowiskowych
uwarunkowaniach;
2) raport o oddziaływaniu
przedsięwzięcia
na środowisko;
3) wypis i wyrys z miejscowego
planu
zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo
informację o jego braku; nie dotyczy to uzgodnień i opinii dla drogi
publicznej,
dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012
oraz dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i
rozpoznawanie
złóż kopalin.
3. Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,
następuje
w drodze postanowienia.
4. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 3,
regionalny
dyrektor ochrony środowiska:
1) uzgadnia realizację
przedsięwzięcia
oraz określa warunki tej realizacji;
2) przedstawia stanowisko w
sprawie
konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko
oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na
środowisko
w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art.
72 ust. 1 pkt 1 i 10.
5. W stanowisku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2,
regionalny
dyrektor ochrony środowiska stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny
oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w
sprawie
wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, biorąc pod
uwagę w szczególności następujące okoliczności:
1) posiadane na etapie
wydawania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia lub
elementów
przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego
oddziaływania
przedsięwzięcia na środowisko nie pozwalają wystarczająco ocenić jego
oddziaływania
na środowisko;
2) ze względu na rodzaj i
charakterystykę
przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami
istnieje
możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na
obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;
3) istnieje możliwość
oddziaływania
przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na
występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk
przyrodniczych
objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy
ochrony
przyrody.
6. Uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,
dokonuje
się oraz opinię, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje się w terminie 30
dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w ust. 2. Przepisy
art.
35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się
odpowiednio.
7. Do uzgodnienia i opinii, o których mowa w ust.
1, nie
stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 Kodeksu postępowania
administracyjnego.
Art. 78. 1. Organem Państwowej Inspekcji
Sanitarnej
właściwym do wydawania opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2,
art.
70 ust. 1 pkt 2, art. 77 ust. 1 pkt 2 i art. 90 ust. 2 pkt 2, jest:
1) państwowy wojewódzki
inspektor sanitarny
- w odniesieniu do:
a)
będących
przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko:
–
dróg,
–
linii
kolejowych,
–
napowietrznych
linii elektroenergetycznych,
–
instalacji
do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych
lub gazu,
–
sztucznych
zbiorników wodnych,
b)
pozostałych
przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zakresie
zadań
określonych dla niego w ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej
Inspekcji
Sanitarnej;
2) państwowy powiatowy
inspektor sanitarny
lub państwowy graniczny inspektor sanitarny - w odniesieniu do
pozostałych
przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w zakresie
zadań
określonych dla tych organów w ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o
Państwowej
Inspekcji Sanitarnej.
2. Organem właściwym w sprawach, o których mowa w
ust.
1, w odniesieniu do przedsięwzięć na terenach jednostek organizacyjnych
podległych Ministrowi Obrony Narodowej jest właściwy organ Wojskowej
Inspekcji
Sanitarnej.
3. Organem właściwym w sprawach, o których mowa w
ust.
1, w odniesieniu do przedsięwzięć na terenach jednostek organizacyjnych
podległych i nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw
wewnętrznych
jest właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw
Wewnętrznych i Administracji.
4. Niewydanie przez właściwe organy Państwowej
Inspekcji
Sanitarnej opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2, art. 70 ust.
1 pkt 2, art. 77 ust. 1 pkt 2 i art. 90 ust. 2 pkt 2, odpowiednio w
terminie,
o którym mowa w art. 64 ust. 4, art. 70 ust. 3, art. 77 ust. 6 i art.
90
ust. 6, traktuje się jako brak zastrzeżeń.
Art. 79. 1. Przed wydaniem decyzji o
środowiskowych
uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość
udziału
społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę
oddziaływania
przedsięwzięcia na środowisko.
2. Organ prowadzący postępowanie może, w drodze
postanowienia,
wyłączyć stosowanie przepisów działu III i VI w odniesieniu do
przedsięwzięć
realizowanych na terenach zamkniętych, jeżeli zastosowanie tych
przepisów
mogłoby mieć niekorzystny wpływ na cele obronności i bezpieczeństwa
państwa.
Art. 80. 1. Jeżeli była przeprowadzona
ocena oddziaływania
przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o
środowiskowych
uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:
1) wyniki uzgodnień i opinii,
o których
mowa w art. 77 ust. 1;
2) ustalenia zawarte w
raporcie o oddziaływaniu
przedsięwzięcia na środowisko;
3) wyniki postępowania z
udziałem społeczeństwa;
4) wyniki postępowania w
sprawie transgranicznego
oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.
2. Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych
uwarunkowaniach
po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami
miejscowego
planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został
uchwalony.
Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla
drogi
publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla
przedsięwzięć
Euro 2012 oraz dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie
i rozpoznawanie złóż kopalin.
Art. 81. 1. Jeżeli z oceny oddziaływania
przedsięwzięcia
na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie
innym
niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o
środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w
decyzji
wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody
wnioskodawcy,
odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia.
2. Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia
na środowisko
wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na
obszar
Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach
odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą
przesłanki,
o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie
przyrody.
Art. 82. 1. W decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach,
wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko,
właściwy organ:
1) określa:
a)
rodzaj
i miejsce realizacji przedsięwzięcia,
b)
warunki
wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub
użytkowania
przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony
cennych
wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz
ograniczenia
uciążliwości dla terenów sąsiednich,
c)
wymagania
dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji
wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-13,
w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których
mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10,
d)
wymogi
w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu
do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie
wystąpienia
poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo
ochrony środowiska,
e)
wymogi
w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w
odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w
sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko;
2) w przypadku gdy z oceny
oddziaływania
przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba:
a)
wykonania
kompensacji przyrodniczej - stwierdza konieczność wykonania tej
kompensacji,
b)
zapobiegania,
ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko
- nakłada obowiązek tych działań;
3) w przypadku, o którym mowa
w art.
135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony
środowiska,
stwierdza konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania;
4) przedstawia stanowisko w
sprawie
konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko
oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na
środowisko
w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art.
72 ust. 1 pkt 1 i 10;
5) może nałożyć na
wnioskodawcę obowiązek
przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin
przedstawienia.
2. W stanowisku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4,
właściwy
organ stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania
przedsięwzięcia
na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o
których
mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, biorąc pod uwagę w szczególności
następujące
okoliczności:
1) posiadane na etapie
wydawania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia nie
pozwalają
wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko;
2) ze względu na rodzaj i
charakterystykę
przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami
istnieje
możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na
obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;
3) istnieje możliwość
oddziaływania
przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na
występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk
przyrodniczych
objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy
ochrony
przyrody.
3. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi
załącznik do
decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Art. 83. 1. W analizie porealizacyjnej, o
której
mowa w art. 82 ust. 1 pkt 5, dokonuje się porównania ustaleń zawartych
w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o
środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących
przewidywanego
charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz
planowanych
działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia
na
środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia.
2. Jeżeli z analizy porealizacyjnej wynika, że
dla przedsięwzięcia
konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, do
analizy
powinna być załączona poświadczona przez właściwy organ kopia mapy
ewidencyjnej
z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym jest konieczne
utworzenie
obszaru ograniczonego użytkowania.
Art. 84. 1. W przypadku gdy nie została
przeprowadzona
ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o
środowiskowych
uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia
oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
2. Charakterystyka przedsięwzięcia i karta
informacyjna
przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach.
Art. 85. 1. Decyzja o środowiskowych
uwarunkowaniach
wymaga uzasadnienia.
2. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach,
niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania
administracyjnego,
powinno zawierać:
1) w przypadku gdy została
przeprowadzona
ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko:
a)
informacje
o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o
tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały
uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem
społeczeństwa,
b)
informacje,
w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały
uwzględnione:
–
ustalenia
zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,
–
uzgodnienia
regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym
mowa w art. 78,
–
wyniki
postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko,
jeżeli
zostało przeprowadzone,
c)
uzasadnienie
stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4;
2) w przypadku gdy nie została
przeprowadzona
ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o
uwarunkowaniach,
o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku
potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko.
3. Organ właściwy do wydania decyzji o
środowiskowych uwarunkowaniach
podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o
możliwościach
zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z
uzgodnieniem
dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią
organu,
o którym mowa w art. 78.
Art. 86. Decyzja o środowiskowych
uwarunkowaniach
wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-13.
Art. 87. Przepisy niniejszego działu
stosuje się
odpowiednio w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Rozdział 4
Ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania
przedsięwzięcia
na środowisko
Art. 88. 1. Ocenę oddziaływania
przedsięwzięcia
na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o
których
mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, przeprowadza się także:
1) na wniosek podmiotu
planującego podjęcie
realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania
decyzji;
2) jeżeli organ właściwy do
wydania
decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane
zmiany
w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,
podmiot planujący
podjęcie realizacji przedsięwzięcia przedkłada, wraz z wnioskiem o
przeprowadzenie
oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, raport o
oddziaływaniu
przedsięwzięcia na środowisko. Przepisy art. 69 i 70 stosuje się
odpowiednio.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2,
organ właściwy
do wydania decyzji stwierdza, w drodze postanowienia, obowiązek
sporządzenia
raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, określając
jednocześnie
zakres raportu; na postanowienie to przysługuje zażalenie.
4. Organ wydaje postanowienie o zawieszeniu
postępowania
w sprawie wydania decyzji do czasu zakończenia oceny oddziaływania
przedsięwzięcia
na środowisko.
5. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na
środowisko
przedkłada się w trzech egzemplarzach, wraz z ich zapisem w formie
elektronicznej
na informatycznych nośnikach danych.
Art. 89. 1. Po otrzymaniu raportu o
oddziaływaniu
przedsięwzięcia na środowisko organ właściwy do wydania decyzji, o
których
mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, występuje do regionalnego dyrektora
ochrony
środowiska z wnioskiem o uzgodnienie warunków realizacji
przedsięwzięcia.
2. Organ występujący o uzgodnienie przedkłada:
1) wniosek o wydanie decyzji,
o której
mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10;
2) decyzję o środowiskowych
uwarunkowaniach;
3) raport o oddziaływaniu
przedsięwzięcia
na środowisko.
Art. 90. 1. Po przeprowadzeniu oceny
oddziaływania
przedsięwzięcia na środowisko regionalny dyrektor ochrony środowiska
wydaje
postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia.
2. Przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w
ust. 1,
regionalny dyrektor ochrony środowiska występuje:
1) do organu właściwego do
wydania decyzji,
o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 lub 10, o zapewnienie możliwości
udziału społeczeństwa w trybie art. 33-36 i 38;
2) do organu, o którym mowa w
art. 78,
o wydanie opinii.
3. Organ właściwy do wydania decyzji, o których
mowa w
art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, przekazuje regionalnemu dyrektorowi ochrony
środowiska zgłoszone przez społeczeństwo uwagi i wnioski oraz protokół
z rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, jeżeli była
przeprowadzona.
4. Regionalny dyrektor ochrony środowiska
rozpatruje uwagi
i wnioski, o których mowa w ust. 3.
5. Regionalny dyrektor ochrony środowiska
występując o
opinię, o której mowa w ust. 2 pkt 2, przedkłada dokumenty, o których
mowa
w art. 89 ust. 2.
6. Opinię, o której mowa w ust. 2 pkt 2, wydaje
się w terminie
30 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii. Przepisy art. 35 §
5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się
odpowiednio.
7. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1,
regionalny dyrektor
ochrony środowiska wydaje w terminie 45 dni od dnia otrzymania
dokumentów,
o których mowa w art. 89 ust. 2. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu
postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
8. Do postanowienia, o którym mowa w ust. 1, nie
stosuje
się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 Kodeksu postępowania
administracyjnego.
Art. 91. 1. Postanowienie, o którym mowa w
art.
90 ust. 1, wymaga uzasadnienia.
2. Uzasadnienie postanowienia, niezależnie od
wymagań wynikających
z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać:
1) informacje o
przeprowadzonym postępowaniu
wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały
wzięte
pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski
zgłoszone
w związku z udziałem społeczeństwa;
2) informacje, w jaki sposób
zostały
wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione:
a)
ustalenia
zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,
b)
ustalenia
zawarte w opinii, o której mowa w art. 90 ust. 2 pkt 2,
c)
wyniki
postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko,
jeżeli
zostało przeprowadzone.
Art. 92. Postanowienie, o którym mowa w
art. 90
ust. 1, wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art.
72 ust. 1 pkt 1 i 10.
Art. 93. 1. Właściwy organ wydaje decyzje,
o których
mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, uwzględniając warunki realizacji
przedsięwzięcia
określone w:
1) decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach;
2) postanowieniu, o którym
mowa w art.
90 ust. 1.
2. W decyzjach, o których mowa w art. 72 ust. 1
pkt 1 i
10, właściwy organ może:
1) nałożyć na wnioskodawcę
obowiązki
dotyczące:
a)
przeciwdziałania
skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć
zaliczanych
do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w
rozumieniu
ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska,
b)
ograniczania
transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do
przedsięwzięć,
dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego
oddziaływania
na środowisko;
2) nałożyć na wnioskodawcę
obowiązek
przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin
przedstawienia;
3) w przypadku, o którym mowa
w art.
135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
- stwierdzić konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania,
jeżeli konieczność ta nie została stwierdzona w decyzji o
środowiskowych
uwarunkowaniach;
4) zmienić wymagania, o
których mowa
w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c, jeżeli potrzeba zmiany została
stwierdzona
w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
3. W decyzjach, o których mowa w art. 72 ust. 1
pkt 1 i
10, właściwy organ, w przypadku gdy z oceny oddziaływania
przedsięwzięcia
na środowisko wynika potrzeba:
1) wykonania kompensacji
przyrodniczej
- stwierdza konieczność wykonania tej kompensacji;
2) zapobiegania, ograniczania
oraz monitorowania
oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek tych
działań.
4. Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia
na środowisko
wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na
obszar
Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art.
72
ust. 1 pkt 1 i 10, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile
nie
zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia
2004 r. o ochronie przyrody.
Art. 94. 1. W analizie porealizacyjnej, o
której
mowa w art. 93 ust. 2 pkt 2, dokonuje się porównania ustaleń zawartych
w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzjach,
o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, w szczególności ustaleń
dotyczących
przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko
oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem
przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego
ograniczenia.
2. Jeżeli z analizy porealizacyjnej wynika, że
dla przedsięwzięcia
jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, do
analizy
powinna być załączona, poświadczona przez właściwy organ, kopia mapy
ewidencyjnej
z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym jest konieczne
utworzenie
obszaru ograniczonego użytkowania.
Art. 95. 1. Decyzje, o których mowa w art.
72 ust.
1 pkt 1 i 10, wymagają uzasadnienia.
2. Uzasadnienie decyzji powinno również zawierać
informacje
o tym w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i uwzględnione warunki
realizacji
przedsięwzięcia określone w:
1) decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach;
2) postanowieniu, o którym
mowa w art.
90 ust. 1.
3. Organ właściwy do wydania decyzji podaje do
publicznej
wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania
się
z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem regionalnego dyrektora
ochrony
środowiska i opinią organu, o którym mowa w art. 78.
Rozdział 5
Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na
obszar Natura
2000
Art. 96. 1. Organ właściwy do wydania
decyzji wymaganej
przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż
przedsięwzięcie
mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio
związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony,
jest
obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy
przedsięwzięcie
może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.
2. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, należą w
szczególności:
1) decyzje, o których mowa w
art. 72
ust. 1 pkt 1-13;
2) koncesja, inna niż
wymieniona w art.
72 ust. 1 pkt 4 - wydawana na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.
- Prawo geologiczne i górnicze;
3) pozwolenie wodnoprawne,
inne niż
wymienione w art. 72 ust. 1 pkt 6 - wydawane na podstawie ustawy z dnia
18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;
4) zezwolenie na usunięcie
drzew lub
krzewów - wydawane na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o
ochronie
przyrody;
5) pozwolenie na wznoszenie i
wykorzystywanie
sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich -
wydawane na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach
morskich
Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr
153, poz. 1502, z późn. zm.23)).
3. Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, uzna, że
przedsięwzięcie,
inne niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko,
które
nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie
wynika
z tej ochrony, może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura
2000, wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia
właściwemu
miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska:
1) wniosku o wydanie decyzji,
o której
mowa w ust. 1;
2) karty informacyjnej
przedsięwzięcia;
3) poświadczonej przez
właściwy organ
kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym
będzie
realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie
oddziaływać
przedsięwzięcie;
4) w przypadku przedsięwzięć
wymagających
decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 lub 5, prowadzonych w
granicach
przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej,
zamiast
kopii mapy, o której mowa w pkt 3 - mapę sytuacyjno-wysokościową
sporządzoną
w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic
terenu,
którego dotyczy wniosek, oraz obejmującą obszar, na który będzie
oddziaływać
przedsięwzięcie;
5) wypisu i wyrysu z
miejscowego planu
zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo
informacji o jego braku; nie dotyczy to drogi publicznej, linii
kolejowej
o znaczeniu państwowym, przedsięwzięć Euro 2012, przedsięwzięć
wymagających
koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz
bezzbiornikowego
magazynowania substancji w górotworze.
Art. 97. 1. Po otrzymaniu dokumentów, o
których
mowa w art. 96 ust. 3, regionalny dyrektor ochrony środowiska
stwierdza,
uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, w
odniesieniu do oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, w
szczególności
w odniesieniu do integralności i spójności tych obszarów, oraz biorąc
pod
uwagę skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z innymi
przedsięwzięciami,
w drodze postanowienia, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania
przedsięwzięcia
na obszar Natura 2000.
2. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje
się w
przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na
obszar Natura 2000.
3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1,
regionalny
dyrektor ochrony środowiska nakłada obowiązek przedłożenia, w dwóch
egzemplarzach
wraz z ich zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach
danych, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 i
określa zakres tego raportu. W tym przypadku stosuje się przepisy art.
68.
4. Zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia
na obszar
Natura 2000 powinien być ograniczony do określenia oddziaływania
przedsięwzięcia
na obszar Natura 2000.
5. W przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie
nie będzie
znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, regionalny dyrektor ochrony
środowiska stwierdza, w drodze postanowienia, brak potrzeby
przeprowadzenia
oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.
6. Postanowienia, o których mowa w ust. 1 i 5,
wydaje się
w terminie 14 dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w art.
96 ust. 3. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania
administracyjnego
stosuje się odpowiednio.
7. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1,
przysługuje
zażalenie.
8. Uzasadnienie postanowienia, o którym mowa w
ust. 1,
niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania
administracyjnego,
powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63
ust. 1.
9. Do postanowienia, o którym mowa w ust. 5, nie
stosuje
się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 Kodeksu postępowania
administracyjnego.
Art. 98. 1. Po przeprowadzeniu oceny
oddziaływania
przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 regionalny dyrektor ochrony
środowiska
wydaje postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji
przedsięwzięcia
w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000.
2. Regionalny dyrektor ochrony środowiska
uzgadnia warunki
realizacji przedsięwzięcia, jeżeli:
1) z oceny oddziaływania
przedsięwzięcia
na obszar Natura 2000 wynika, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco
negatywnie
oddziaływać na ten obszar;
2) z oceny oddziaływania
przedsięwzięcia
na obszar Natura 2000 wynika, że przedsięwzięcie może znacząco
negatywnie
oddziaływać na ten obszar, i jednocześnie zachodzą przesłanki, o
których
mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.
3. Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia
na obszar
Natura 2000 wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie
oddziaływać
na ten obszar, i jeżeli nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art.
34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, regionalny
dyrektor
ochrony środowiska odmawia uzgodnienia warunków realizacji
przedsięwzięcia.
4. Przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w
ust. 1,
regionalny dyrektor ochrony środowiska występuje do organu, o którym
mowa
w art. 96 ust. 1, o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w
trybie
art. 33-36 i 38, przekazując temu organowi raport o oddziaływaniu
przedsięwzięcia
na obszar Natura 2000.
5. Organ, o którym mowa w art. 96 ust. 1,
przekazuje regionalnemu
dyrektorowi ochrony środowiska zgłoszone przez społeczeństwo uwagi i
wnioski
oraz protokół z rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa,
jeżeli
była przeprowadzona.
6. Regionalny dyrektor ochrony środowiska
rozpatruje uwagi
i wnioski, o których mowa w ust. 5.
7. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1,
regionalny dyrektor
ochrony środowiska wydaje w terminie 45 dni od dnia otrzymania raportu
o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Przepisy art. 35
§ 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się
odpowiednio.
8. Do postanowienia, o którym mowa w ust. 1, nie
stosuje
się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 Kodeksu postępowania
administracyjnego.
Art. 99. 1. Postanowienie, o którym mowa w
art.
98 ust. 1, wymaga uzasadnienia.
2. Uzasadnienie postanowienia, niezależnie od
wymagań wynikających
z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać:
1) informacje o
przeprowadzonym postępowaniu
wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały
wzięte
pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski
zgłoszone
w związku z udziałem społeczeństwa;
2) informacje o tym, w jaki
sposób zostały
wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia
zawarte
w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.
Art. 100. Postanowienie, o którym mowa w
art. 98
ust. 1, wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art.
96
ust. 1.
Art. 101. 1. Właściwy organ wydaje
decyzję, o której
mowa w art. 96 ust. 1, uwzględniając warunki realizacji przedsięwzięcia
określone w postanowieniu, o którym mowa w art. 98 ust. 1.
2. W decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1,
właściwy
organ może:
1) nałożyć na wnioskodawcę
obowiązki
dotyczące ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w
odniesieniu
do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące
transgranicznego
oddziaływania na środowisko;
2) w przypadku decyzji, o
której mowa
w art. 72 ust. 1 pkt 1 - nałożyć na wnioskodawcę obowiązek
przedstawienia
analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia.
3. W decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1,
właściwy
organ, w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar
Natura 2000 wynika potrzeba:
1) wykonania kompensacji
przyrodniczej
- stwierdza konieczność wykonania tej kompensacji;
2) zapobiegania, ograniczania
oraz monitorowania
oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek tych
działań.
4. Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia
na środowisko
wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na
obszar
Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 96
ust. 1, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą
przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.
o ochronie przyrody.
Art. 102. W analizie porealizacyjnej, o
której mowa
w art. 101 ust. 2 pkt 2, dokonuje się porównania ustaleń zawartych w
raporcie
o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji, o której
mowa
w art. 72 ust. 1 pkt 1, w szczególności ustaleń dotyczących
przewidywanego
charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura
2000
oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem
przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 i działaniami podjętymi dla jego
ograniczenia.
Art. 103. 1. Decyzja, o której mowa w art.
96 ust.
1, wymaga uzasadnienia.
2. Uzasadnienie decyzji powinno również zawierać
informacje
o tym w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i uwzględnione warunki
realizacji
przedsięwzięcia określone w postanowieniu, o którym mowa w art. 98 ust.
1.
DZIAŁ VI
Postępowanie w sprawie transgranicznego
oddziaływania
na środowisko
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 104. 1. W razie stwierdzenia
możliwości znaczącego
transgranicznego oddziaływania na środowisko, pochodzącego z terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na skutek:
1) realizacji planowanych
przedsięwzięć
objętych:
a)
decyzją
o środowiskowych uwarunkowaniach,
b)
decyzjami,
o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, jeżeli w ramach
postępowania
w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie była
przeprowadzona
ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,
2) realizacji projektów
polityk, strategii,
planów lub programów, o których mowa w art. 46 lub 47
- przeprowadza się postępowanie dotyczące
transgranicznego
oddziaływania na środowisko.
2. Postępowanie dotyczące transgranicznego
oddziaływania
na środowisko przeprowadza się również na wniosek innego państwa, na
którego
terytorium może oddziaływać przedsięwzięcie albo realizacja projektu
dokumentu,
o którym mowa w art. 46 lub 47.
Art. 105. Postępowanie dotyczące
transgranicznego
oddziaływania na środowisko przeprowadza się także w przypadku, gdy
możliwe
oddziaływanie pochodzące spoza granic Rzeczypospolitej Polskiej mogłoby
ujawnić się na jej terytorium.
Art. 106. 1. Przepisy niniejszego działu
stosuje
się odpowiednio w przypadku uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia
nieważności
decyzji, o których mowa w art. 104 ust. 1 pkt 1.
2. Przepisy niniejszego działu stosuje się
odpowiednio
w przypadku wprowadzania zmian do już przyjętych dokumentów, o których
mowa w art. 104 ust. 1 pkt 2.
3. W przypadku postępowania w sprawie
transgranicznego
oddziaływania na środowisko prowadzonego z udziałem państw niebędących
państwami członkowskimi Unii Europejskiej przepisy niniejszego działu
stosuje
się, o ile wynika to z umowy międzynarodowej i o ile umowa ta nie
przewiduje
inaczej.
Art. 107. Do postępowania dotyczącego
transgranicznego
oddziaływania na środowisko stosuje się przepisy art. 16-20.
Rozdział 2
Postępowanie w sprawie transgranicznego
oddziaływania
pochodzącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku
przedsięwzięć
Art. 108. 1. Organ administracji właściwy
do wydania
decyzji, o których mowa w art. 104 ust. 1 pkt 1, przeprowadzający ocenę
oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w przypadku stwierdzenia
możliwości
znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko na skutek
realizacji
planowanego przedsięwzięcia:
1) wydaje postanowienie o
przeprowadzeniu
postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, w
którym ustala zakres dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia tego
postępowania
oraz obowiązek sporządzenia tej dokumentacji przez wnioskodawcę, w
języku
państwa, na którego terytorium może oddziaływać przedsięwzięcie;
2) niezwłocznie informuje
Generalnego
Dyrektora Ochrony Środowiska o możliwości transgranicznego
oddziaływania
na środowisko planowanego przedsięwzięcia i przekazuje mu kartę
informacyjną
przedsięwzięcia;
3) przekazuje Generalnemu
Dyrektorowi
Ochrony Środowiska:
a)
wniosek
o wydanie decyzji, o której mowa w art. 104 ust. 1 pkt 1,
b)
postanowienie,
o którym mowa w art. 63 ust. 1, jeżeli zostało wydane, wraz z opiniami,
o których mowa w art. 64 ust. 1,
c)
raport
o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
2. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,
wydaje
się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie decyzji, o
których
mowa w art. 104 ust. 1 pkt 1.
3. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1 pkt
1, przysługuje
zażalenie.
4. Przez dokumentację, o której mowa w ust. 1 pkt
1, rozumie
się:
1) kartę informacyjną
przedsięwzięcia;
2) wniosek o wydanie decyzji,
o której
mowa w art. 104 ust. 1 pkt 1;
3) postanowienie, o którym
mowa w art.
63 ust. 1, jeżeli zostało wydane, wraz z opiniami, o których mowa w
art.
64 ust. 1;
4) część raportu o
oddziaływaniu przedsięwzięcia
na środowisko, która umożliwi państwu, na którego terytorium planowane
przedsięwzięcie może oddziaływać, ocenę możliwego znaczącego
transgranicznego
oddziaływania na środowisko.
Art. 109. 1. Generalny Dyrektor Ochrony
Środowiska
po uzyskaniu informacji o możliwym transgranicznym oddziaływaniu na
środowisko
planowanego przedsięwzięcia niezwłocznie powiadamia o tym państwo, na
którego
terytorium przedsięwzięcie to może oddziaływać, informując o decyzji,
która
ma być dla tego przedsięwzięcia wydana, i o organie właściwym do jej
wydania,
oraz załączając kartę informacyjną przedsięwzięcia.
2. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w
powiadomieniu
o możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko proponuje termin
na odpowiedź, czy państwo, o którym mowa w ust. 1, jest zainteresowane
uczestnictwem w postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania
na
środowisko.
3. Jeżeli państwo, o którym mowa w ust. 1,
powiadomi, że
jest zainteresowane uczestnictwem w postępowaniu w sprawie
transgranicznego
oddziaływania na środowisko, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska:
1) w porozumieniu z organem
administracji
przeprowadzającym ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,
uzgadnia
z tym państwem terminy etapów postępowania, biorąc pod uwagę
konieczność
zapewnienia możliwości udziału w postępowaniu właściwych organów oraz
społeczeństwa
tego państwa;
2) przekazuje temu państwu:
a)
wniosek
o wydanie decyzji, o której mowa w art. 104 ust. 1 pkt 1,
b)
postanowienie,
o którym mowa w art. 63 ust. 1, jeżeli zostało wydane, wraz z opiniami,
o których mowa w art. 64 ust. 1,
c)
raport
o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Art. 110. 1. Organ administracji
przeprowadzający
ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko prowadzi, za
pośrednictwem
Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, konsultacje z państwem, na
którego
terytorium może oddziaływać przedsięwzięcie. Konsultacje dotyczą
środków
eliminowania lub ograniczania transgranicznego oddziaływania na
środowisko.
2. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może
przejąć prowadzenie
konsultacji, o których mowa w ust. 1, jeżeli uzna to za celowe ze
względu
na wagę lub zawiłość sprawy.
3. W konsultacjach, o których mowa w ust. 1,
uczestniczy
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, a w konsultacjach, o których
mowa
w ust. 2, organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania
przedsięwzięcia
na środowisko.
Art. 111. 1. Uwagi i wnioski dotyczące
karty informacyjnej
przedsięwzięcia złożone przez państwo uczestniczące w postępowaniu w
sprawie
transgranicznego oddziaływania na środowisko, rozpatruje się przy
wydawaniu
postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i art. 69 ust. 3.
2. Uwagi i wnioski złożone przez państwo
uczestniczące
w postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko,
w tym wyniki konsultacji, o których mowa w art. 110, rozpatruje się i
uwzględnia
przy wydawaniu decyzji.
3. Wydanie decyzji, o których mowa w art. 104
ust. 1 pkt
1, nie powinno nastąpić przed zakończeniem postępowania w sprawie
transgranicznego
oddziaływania na środowisko.
Art. 112. Generalny Dyrektor Ochrony
Środowiska
przekazuje państwu uczestniczącemu w postępowaniu w sprawie
transgranicznego
oddziaływania na środowisko decyzję, o której mowa w art. 104 ust. 1
pkt
1, bez zbędnej zwłoki.
Rozdział 3
Postępowanie w sprawie transgranicznego
oddziaływania
pochodzącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku
projektów
polityk, strategii, planów i programów
Art. 113. 1. W przypadku stwierdzenia
możliwości
znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko na skutek
realizacji
dokumentu, o którym mowa w art. 46 lub 47, organ administracji
opracowujący
projekt tego dokumentu niezwłocznie informuje Generalnego Dyrektora
Ochrony
Środowiska o możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko
skutków
realizacji tego dokumentu i przekazuje mu projekt dokumentu wraz z
prognozą
oddziaływania na środowisko.
2. Projekt dokumentu oraz prognozę oddziaływania
na środowisko,
w części która umożliwi państwu, na którego terytorium realizacja
projektu
może oddziaływać, ocenę możliwego znaczącego transgranicznego
oddziaływania
na środowisko, sporządza się w języku tego państwa.
3. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po
uzyskaniu informacji
o możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko projektu
dokumentu,
o którym mowa w art. 46 lub 47, niezwłocznie powiadamia o tym państwo,
na którego terytorium realizacja projektu dokumentu może oddziaływać,
załączając
do powiadomienia projekt tego dokumentu wraz z prognozą oddziaływania
na
środowisko.
4. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w
powiadomieniu
o możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko proponuje termin
na odpowiedź, czy państwo, o którym mowa w ust. 3, jest zainteresowane
uczestnictwem w postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania
na
środowisko.
Art. 114. Jeżeli państwo, o którym mowa w
art. 113
ust. 3, powiadomi, że jest zainteresowane uczestnictwem w postępowaniu
w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Generalny
Dyrektor
Ochrony Środowiska, w porozumieniu z organem administracji
przeprowadzającym
strategiczną ocenę oddziaływania na środowisko, uzgadnia z tym państwem
terminy etapów postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na
środowisko, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia możliwości udziału
w postępowaniu właściwych organów oraz społeczeństwa tego państwa.
Art. 115. 1. Organ administracji
przeprowadzający
strategiczną ocenę oddziaływania na środowisko prowadzi, za
pośrednictwem
Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, konsultacje z państwem, na
którego
terytorium może oddziaływać realizacja projektu dokumentu, o którym
mowa
w art. 46 lub 47. Konsultacje dotyczą środków eliminowania lub
ograniczania
transgranicznego oddziaływania na środowisko.
2. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może
przejąć prowadzenie
konsultacji, o których mowa w ust. 1, jeżeli uzna to za celowe ze
względu
na wagę lub zawiłość sprawy.
3. W konsultacjach, o których mowa w ust. 1,
uczestniczy
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, a w konsultacjach, o których
mowa
w ust. 2, organ administracji przeprowadzający strategiczną ocenę
oddziaływania
na środowisko.
Art. 116. 1. Wyniki konsultacji, o których
mowa
w art. 115, rozpatruje się przed przyjęciem dokumentu, o którym mowa w
art. 46 lub 47.
2. Przyjęcie dokumentu, o którym mowa w art. 46
lub 47,
nie powinno nastąpić przed zakończeniem postępowania w sprawie
transgranicznego
oddziaływania na środowisko.
Art. 117. Generalny Dyrektor Ochrony
Środowiska
przekazuje państwu uczestniczącemu w postępowaniu w sprawie
transgranicznego
oddziaływania na środowisko dokument, o którym mowa w art. 46 lub 47,
wraz
z podsumowaniem, o którym mowa w art. 55 ust. 3.
Rozdział 4
Postępowanie w przypadku oddziaływania
pochodzącego
z zagranicy
Art. 118. Generalny Dyrektor Ochrony
Środowiska
po otrzymaniu dokumentów zawierających informacje o:
1) przedsięwzięciu
podejmowanym poza
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego realizacja może
oddziaływać
na środowisko na jej terytorium,
2) projekcie dokumentu
opracowywanym
poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego skutki realizacji
mogą
oddziaływać na środowisko na jej terytorium
- niezwłocznie przekazuje je regionalnemu
dyrektorowi ochrony
środowiska właściwemu ze względu na obszar możliwego transgranicznego
oddziaływania
na środowisko.
Art. 119. 1. Po stwierdzeniu zasadności
przystąpienia
do postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na
środowisko
regionalny dyrektor ochrony środowiska wykłada do wglądu w języku
polskim
dokumenty, o których mowa w art. 118, w zakresie, w jakim jest to
niezbędne
do analizy oddziaływania przedsięwzięcia albo skutków realizacji
dokumentu
na środowisko. Przepisy działu III rozdziałów 2 i 3 stosuje się
odpowiednio.
2. Regionalny dyrektor ochrony środowiska
przygotowuje,
i przedkłada Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska projekt
stanowiska
dotyczącego przedsięwzięcia albo projektu dokumentu, których realizacja
może oddziaływać na środowisko na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
powiadamia państwo
podejmujące przedsięwzięcie albo opracowujące projekt dokumentu,
których
realizacja może oddziaływać na środowisko na terytorium
Rzeczypospolitej
Polskiej, o stanowisku dotyczącym odpowiednio tego przedsięwzięcia albo
dokumentu.
Art. 120. 1. Generalny Dyrektor Ochrony
Środowiska,
niezwłocznie po otrzymaniu od państwa podejmującego przedsięwzięcie
albo
opracowującego projekt dokumentu, których realizacja może oddziaływać
na
środowisko na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, decyzji w sprawie
tego
przedsięwzięcia lub przyjętego już dokumentu, powiadamia o tym
regionalnego
dyrektora ochrony środowiska właściwego ze względu na obszar możliwego
transgranicznego oddziaływania na środowisko.
2. Regionalny dyrektor ochrony środowiska podaje
do publicznej
wiadomości informację odpowiednio o decyzji albo dokumencie, o których
mowa w ust. 1, i o możliwościach zapoznania się z ich treścią.
DZIAŁ VII
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska i
regionalni
dyrektorzy ochrony środowiska
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 121. 1. Generalny Dyrektor Ochrony
Środowiska
jest centralnym organem administracji rządowej powołanym do realizacji
zadań, o których mowa w art. 127 ust. 1.
2. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podlega
ministrowi
właściwemu do spraw środowiska.
Art. 122. 1. Generalny Dyrektor Ochrony
Środowiska
wykonuje swoje zadania przy pomocy Generalnej Dyrekcji Ochrony
Środowiska,
która jest państwową jednostką budżetową.
2. Organizację Generalnej Dyrekcji Ochrony
Środowiska określa
statut, nadany w drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów na
wniosek ministra właściwego do spraw środowiska.
3. Przy nadawaniu statutu uwzględnią się zakres
działalności
Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska.
Art. 123. 1. Regionalny dyrektor ochrony
środowiska
jest organem administracji rządowej niezespolonej, właściwym do
realizacji
zadań, o których mowa w art. 131 ust. 1, na obszarze województwa.
2. W przypadkach określonych ustawą regionalny
dyrektor
ochrony środowiska wydaje akty prawa miejscowego w formie zarządzeń.
Art. 124. 1. Regionalny dyrektor ochrony
środowiska
wykonuje swoje zadania przy pomocy regionalnej dyrekcji ochrony
środowiska,
która jest państwową jednostką budżetową, oraz przy współpracy z
dyrektorami
parków krajobrazowych lub zespołów parków krajobrazowych.
2. Regionalny dyrektor ochrony środowiska
wykonuje swoje
zadania w zakresie ochrony przyrody przy pomocy regionalnego
konserwatora
przyrody, będącego zastępcą regionalnego dyrektora ochrony środowiska.
3. Organizację regionalnej dyrekcji ochrony
środowiska
określa statut, nadany w drodze rozporządzenia, przez ministra
właściwego
do spraw środowiska na wniosek Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.
4. Przy nadawaniu statutu uwzględnia się zakres
działalności
regionalnej dyrekcji ochrony środowiska.
Art. 125. 1. Jeżeli jest to konieczne ze
względu
na szczególne potrzeby odpowiednio Generalnej Dyrekcji Ochrony
Środowiska
lub regionalnych dyrekcji ochrony środowiska, zatrudniony w nich
członek
korpusu służby cywilnej może zostać przeniesiony między tymi urzędami,
z zachowaniem prawa do dotychczasowego wynagrodzenia, jeżeli
wynagrodzenie
przysługujące na nowym stanowisku pracy jest niższe od wynagrodzenia
przysługującego
dotychczas.
2. Przeniesienie urzędnika służby cywilnej do
innej miejscowości
w przypadku, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić na okres nie dłuższy
niż 2 lata. Przeniesienie takie może nastąpić najwyżej dwa razy w
czasie
trwania stosunku pracy urzędnika służby cywilnej.
3. Przeniesienie pracownika służby cywilnej w
przypadku,
o którym mowa w ust. 1, może nastąpić na okres nie dłuższy niż 3
miesiące,
z możliwością jednokrotnego przedłużenia tego okresu maksymalnie o 3
miesiące.
Przeniesienie takie może nastąpić najwyżej dwa razy w czasie trwania
stosunku
pracy pracownika służby cywilnej.
4. Niedopuszczalne jest przeniesienie, o którym
mowa w
ust. 1, bez zgody członka korpusu służby cywilnej - kobiety w ciąży lub
osoby będącej jedynym opiekunem dziecka w wieku do lat piętnastu, a
także
w przypadku gdy stoją temu na przeszkodzie ważne względy osobiste lub
rodzinne
członka korpusu służby cywilnej.
5. Przeniesienia, o którym mowa w ust. 1,
dokonuje:
1) Szef Służby Cywilnej na wniosek
Generalnego
Dyrektora Ochrony Środowiska - w odniesieniu do urzędnika służby
cywilnej;";
2) pracodawca, u którego
pracownik służby
cywilnej ma być zatrudniony, w porozumieniu z pracodawcą, u którego
pracownik
służby cywilnej jest dotychczas zatrudniony.
6. Członkowi korpusu służby cywilnej
przeniesionemu do
innego urzędu w innej miejscowości przysługuje mieszkanie udostępnione
przez urząd, do którego członek korpusu służby cywilnej został
przeniesiony,
albo świadczenie na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego
wypłacane
w okresie przeniesienia, jeżeli:
1) członek korpusu służby
cywilnej albo
jego współmałżonek nie posiadają mieszkania lub budynku mieszkalnego w
miejscowości, do której następuje przeniesienie;
2) przeniesienie następuje do
miejscowości
znacznie oddalonej od dotychczasowego miejsca zamieszkania pracownika.
7. Członkowi korpusu służby cywilnej
przeniesionemu do
innego urzędu w innej miejscowości przysługuje także:
1) jednorazowe świadczenie z
tytułu
przeniesienia:
a)
na
okres nie dłuższy niż miesiąc - w wysokości miesięcznego wynagrodzenia,
b)
na
okres dłuższy niż miesiąc - w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia;
2) zwrot kosztów przejazdu
członka korpusu
służby cywilnej i członków jego rodziny, związanego z przeniesieniem, a
także zwrot kosztów przewozu mienia;
3) urlop z tytułu
przeniesienia w łącznym
wymiarze 3 dni.
8. Minister właściwy do spraw środowiska w
porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia:
1) odległość między
dotychczasowym miejscem
zamieszkania członka korpusu służby cywilnej a miejscowością, do której
jest przenoszony, warunkującą udostępnienie mieszkania albo zwrot
kosztów
najmu lokalu mieszkalnego, ustaloną z uwzględnieniem możliwości
komunikacyjnych
w zakresie dojazdu do pracy;
2) powierzchnię mieszkania
udostępnianego
członkowi korpusu służby cywilnej albo sposób ustalania maksymalnej
wysokości
zwrotu kosztów najmu lokalu mieszkalnego, uwzględniając sytuację
rodzinną
członka korpusu służby cywilnej oraz mając na względzie przeciętne ceny
wynajmu mieszkań w miejscowości, do której następuje przeniesienie,
oraz
wymóg racjonalnego gospodarowania środkami budżetowymi;
3) maksymalną wysokość zwrotu
kosztów
przejazdu i przewozu mienia, związanych z przeniesieniem, oraz sposób
ustalania
wysokości świadczeń, o których mowa w ust. 7 pkt 1 i 2, biorąc pod
uwagę
konieczność zrekompensowania kosztów związanych z przeniesieniem do
innej
miejscowości;
4) sposób przyznawania oraz
wypłaty
świadczeń, o których mowa w ust. 6 i 7, mając na uwadze zapewnienie
sprawnego
przebiegu przyznawania oraz wypłaty tych świadczeń.
Rozdział 2
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
"Art. 126. 1. Generalnego Dyrektora Ochrony
Środowiska
powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w drodze
otwartego
i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw
środowiska.
Prezes Rady Ministrów odwołuje Generalnego Dyrektora Ochrony
Środowiska.
2. Minister właściwy do spraw środowiska, na wniosek Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, powołuje zastępców Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Minister właściwy do spraw środowiska odwołuje zastępców Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. 3. Stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska może zajmować osoba, która: 1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny; 2) jest obywatelem polskim; 3) korzysta z pełni praw publicznych; 4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; 5) posiada kompetencje kierownicze; 6) posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym, w zakresie ochrony środowiska; 7) posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. 4. Informację o naborze na stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać: 1) nazwę i adres urzędu; 2) określenie stanowiska; 3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa; 4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku; 5) wskazanie wymaganych dokumentów; 6) termin i miejsce składania dokumentów; 7) informację o metodach i technikach naboru. 5. Termin, o którym mowa w ust. 4 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. 6. Nabór na stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przeprowadza zespół, powołany przez ministra właściwego do spraw środowiska, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze. 7. Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 6, może być dokonana na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny. 8. Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 7, mają obowiązek zachowania w tajemnicy informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru. 9. W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi właściwemu do spraw środowiska. 10. Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający: 1) nazwę i adres urzędu; 2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów; 3) imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze; 4) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru; 5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata; 6) skład zespołu. 11. Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o wyniku naboru zawiera: 1) nazwę i adres urzędu; 2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór; 3) imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata. 12. Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne. 13. Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 2, powołuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. 14. Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio ust. 3-12. Art. 127. 1. Do zadań Generalnego
Dyrektora Ochrony
Środowiska należy:
1) współudział w realizacji
polityki
ochrony środowiska w zakresie ochrony przyrody i kontroli procesu
inwestycyjnego;
2) kontrola odpowiedzialności
za zapobieganie
szkodom w środowisku i naprawę szkód w środowisku;
3) gromadzenie danych i
sporządzanie
informacji o sieci Natura 2000 i innych obszarach chronionych oraz o
ocenach
oddziaływania na środowisko;
4) współpraca z właściwymi
organami
ochrony środowiska innych państw i organizacjami międzynarodowymi oraz
Komisją Europejską;
5) współpraca z Głównym
Konserwatorem
Przyrody i Państwową Radą Ochrony Przyrody w sprawach ochrony przyrody;
6) współpraca z organami
jednostek samorządu
terytorialnego w sprawach ocen oddziaływania na środowisko i ochrony
przyrody;
7) udział w strategicznych
ocenach oddziaływania
na środowisko;
8) udział w postępowaniach w
sprawie
transgranicznego oddziaływania na środowisko;
9) wykonywanie zadań
związanych z siecią
Natura 2000, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o
ochronie
przyrody;
10) wykonywanie zadań związanych z
udziałem
organizacji w systemie ekozarządzania i audytu (EMAS) na zasadach i w
zakresie
określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o krajowym systemie
ekozarządzania
i audytu (EMAS);
11) współpraca z organizacjami
ekologicznymi.
2. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może
zwracać się
do Państwowej Rady Ochrony Przyrody o wydanie opinii w sprawach z
zakresu
ochrony przyrody należących do jego kompetencji.
3. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska pełni
funkcję
organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania
administracyjnego
w stosunku do regionalnych dyrektorów ochrony środowiska.
Art. 128. Generalny Dyrektor Ochrony
Środowiska
prowadzi bazę danych o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko
oraz strategicznych ocenach oddziaływania na środowisko, w tym danych o
dokumentacji sporządzanej w ramach tych postępowań.
Art. 129. 1. Organy właściwe do
przeprowadzenia
oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz strategicznej
oceny
oddziaływania na środowisko są obowiązane do corocznego przedkładania
Generalnemu
Dyrektorowi Ochrony Środowiska, w terminie do końca marca, informacji o
prowadzonych ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz
strategicznych
ocenach oddziaływania na środowisko, niezbędnych do prowadzenia bazy
danych,
o której mowa w art. 128, w tym danych o dokumentacji sporządzanej w
ramach
tych ocen, za rok poprzedni.
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi,
w drodze
rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji, o których mowa w ust. 1,
kierując się potrzebą monitorowania ocen oddziaływania na środowisko
oraz
strategicznych ocen oddziaływania na środowisko.
Rozdział 3
Regionalni dyrektorzy ochrony środowiska
Art. 130. 1. Generalny Dyrektor Ochrony
Środowiska
powołuje regionalnych dyrektorów ochrony środowiska spośród osób
posiadających
dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku dającym kwalifikacje do
wykonywania zadań określonych w ustawie oraz posiadających co najmniej
5-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym w zakresie ochrony
środowiska.
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska odwołuje regionalnych dyrektorów
ochrony środowiska.
2. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na
wniosek regionalnego
dyrektora ochrony środowiska, powołuje zastępców regionalnego dyrektora
ochrony środowiska spośród osób posiadających dyplom ukończenia studiów
wyższych na kierunku dającym kwalifikacje do wykonywania zadań
określonych
w ustawie oraz posiadających co najmniej 5-letni staż pracy na
stanowisku
kierowniczym lub samodzielnym w zakresie ochrony środowiska. Generalny
Dyrektor Ochrony Środowiska odwołuje zastępców regionalnego dyrektora
ochrony
środowiska.
3. Regionalny konserwator przyrody powinien
posiadać dyplom
ukończenia studiów wyższych na jednym z następujących kierunków:
1) biologia;
2) geografia;
3) geologia;
4) leśnictwo;
5) ochrona środowiska;
6) rolnictwo;
7) architektura krajobrazu;
8) zootechnika;
9) ogrodnictwo.
Art. 131. 1. Do zadań regionalnego
dyrektora ochrony
środowiska należy:
1) udział w strategicznych
ocenach oddziaływania
na środowisko;
2) przeprowadzanie ocen
oddziaływania
przedsięwzięć na środowisko lub udział w tych ocenach;
3) tworzenie i likwidacja form
ochrony
przyrody na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie
przyrody;
4) ochrona i zarządzanie
obszarami Natura
2000 i innymi formami ochrony przyrody, na zasadach i w zakresie
określonych
ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;
5) wydawanie decyzji na
podstawie ustawy
z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;
6) przeprowadzanie postępowań
i wykonywanie
innych zadań, o których mowa w ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o
zapobieganiu
szkodom w środowisku i ich naprawie;
7) przekazywanie danych do
bazy, o której
mowa w art. 128;
8) wykonywanie zadań
związanych z udziałem
organizacji w systemie ekozarządzania i audytu (EMAS) na zasadach i w
zakresie
określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o krajowym systemie
ekozarządzania
i audytu (EMAS);
9) współpraca z organami
jednostek samorządu
terytorialnego w sprawach ocen oddziaływania na środowisko i ochrony
przyrody;
10) współpraca z organizacjami
ekologicznymi.
2. Regionalny dyrektor ochrony środowiska może
zwracać
się do regionalnej rady ochrony przyrody o wydanie opinii w sprawach z
zakresu ochrony przyrody należących do jego kompetencji.
Rozdział 4
Komisje do spraw ocen oddziaływania na
środowisko
Art. 132. 1. Krajowa Komisja do spraw Ocen
Oddziaływania
na Środowisko, zwana dalej "Krajową Komisją", jest organem
opiniodawczo-doradczym
Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w zakresie ocen oddziaływania
na środowisko.
2. Przewodniczącego Krajowej Komisji, zastępców
przewodniczącego,
sekretarza i członków Krajowej Komisji, w liczbie od 40 do 60, powołuje
i odwołuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska spośród
przedstawicieli
nauki, praktyki oraz organizacji ekologicznych.
3. Do zadań Krajowej Komisji należy w
szczególności:
1) wydawanie opinii w sprawach
przedłożonych
przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w związku z jego
uprawnieniami
wynikającymi z ustawy;
2) monitorowanie
funkcjonowania systemu
ocen oddziaływania na środowisko oraz przedstawianie opinii i wniosków,
w tym dotyczących rozwoju metodologii i programów szkoleniowych w
zakresie
ocen oddziaływania na środowisko;
3) wydawanie opinii w sprawach
projektów
aktów prawnych dotyczących systemu ocen oddziaływania na środowisko;
4) współpraca z regionalnymi
komisjami
do spraw ocen oddziaływania na środowisko.
4. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może, na
wniosek
regionalnego dyrektora ochrony środowiska, zwrócić się do Krajowej
Komisji
o wydanie opinii w sprawach należących do kompetencji regionalnego
dyrektora
ochrony środowiska.
Art. 133. 1. Regionalne komisje do spraw
ocen oddziaływania
na środowisko, zwane dalej "regionalnymi komisjami", są organami
opiniodawczo-doradczymi
regionalnych dyrektorów ochrony środowiska w zakresie ocen
oddziaływania
na środowisko.
2. Przewodniczącego regionalnej komisji, zastępcę
przewodniczącego,
sekretarza i członków komisji, w liczbie od 20 do 40, powołuje i
odwołuje
regionalny dyrektor ochrony środowiska spośród przedstawicieli nauki,
praktyki
oraz organizacji ekologicznych.
3. Do zadań regionalnych komisji należy w
szczególności:
1) wydawanie opinii w sprawach
przedłożonych
przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska w związku z jego
uprawnieniami
wynikającymi z ustawy;
2) przedstawianie opinii i
wniosków
dotyczących rozwoju programów szkoleniowych w zakresie ocen
oddziaływania
na środowisko;
3) współpraca z Krajową
Komisją i innymi
regionalnymi komisjami.
4. Regionalny dyrektor ochrony środowiska może,
na wniosek
starosty, zwrócić się do regionalnej komisji o wydanie opinii w
sprawach
należących do kompetencji starosty w zakresie ocen oddziaływania na
środowisko.
Art. 134. 1. Wydatki związane z
działalnością Krajowej
Komisji i regionalnych komisji są pokrywane z części budżetu państwa,
której
dysponentem jest minister właściwy do spraw środowiska.
2. Obsługę biurową Krajowej Komisji i
regionalnych komisji
zapewniają odpowiednio Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska lub
regionalni
dyrektorzy ochrony środowiska.
Art. 135. Członkom Krajowej Komisji i
regionalnych
komisji oraz zapraszanym na posiedzenie specjalistom zamieszkałym poza
miejscowością, w której odbywa się posiedzenie, i biorącym udział w
posiedzeniu
przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach
określonych
w przepisach dotyczących wysokości oraz warunków ustalania należności
przysługujących
pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.
Art. 136. Minister właściwy do spraw
środowiska
określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowy sposób
funkcjonowania
Krajowej Komisji oraz regionalnych komisji,
2) organizację komisji,
3) tryb działania komisji
- kierując się potrzebą zapewnienia prawidłowego
wypełniania
przez te komisje ich ustawowych zadań.
DZIAŁ VIII
Zmiany w przepisach obowiązujących,
przepisy przejściowe
i końcowe
Rozdział 1
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 137. W ustawie z dnia 20 lipca 1991
r. o Inspekcji
Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287, z późn. zm.24))
art. 19 otrzymuje brzmienie:
"Art.
19.
W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu
dotyczącym przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko,
o którym mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu
informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie
środowiska
oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227),
oraz w sprawie ustalenia lokalizacji autostrad oraz dróg ekspresowych
wojewódzkiemu
inspektorowi ochrony środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu
administracyjnym i postępowaniu przed sądem administracyjnym, jeżeli
zgłosi
swój udział w postępowaniu.".
Art. 138. W ustawie z dnia 28 września
1991 r. o
lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435, z późn. zm.25))
art.
5a otrzymuje brzmienie:
"Art.
5a.
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może powierzyć, w drodze
porozumienia,
dyrektorowi regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych wykonywanie zadań
poza
terenami jego działania, związanych z realizacją planu zadań ochronnych
lub planu ochrony obszaru Natura 2000.".
Art. 139. W ustawie z dnia 4 lutego 1994
r. - Prawo
geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947, z późn. zm.26))
w art. 103 w ust. 3 w pkt 1 lit. g otrzymuje brzmienie:
"g)
warunków hydrogeologicznych w związku z projektowaniem inwestycji
mogących
zanieczyścić wody podziemne - w odniesieniu do inwestycji zaliczonych
do
przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których
obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko
wynika z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199,
poz.
1227);".
Art. 140. W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r.
- Prawo
budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.27))
wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 20 w ust. 1 pkt 1
otrzymuje
brzmienie:
"1)
opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami
określonymi
w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o
środowiskowych
uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3
października
2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,
udziale
społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na
środowisko
(Dz. U. Nr 199, poz. 1227), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i
23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich
Rzeczypospolitej
Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502,
z późn. zm.28)), wymaganiami ustawy, przepisami oraz
zasadami
wiedzy technicznej;";
2) w art. 28 dodaje się ust. 4
w brzmieniu:
"4.
Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie
pozwolenia
na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy
z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i
jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o
ocenach
oddziaływania na środowisko. W tym przypadku stosuje się przepisy art.
44 ustawy, o której mowa w zdaniu pierwszym.";
3) w art. 29:
a)
w
ust. 1 pkt 12 otrzymuje brzmienie:
"12)
tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i
przewidzianych
do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w
zgłoszeniu,
o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120
dni
od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu;",
b)
dodaje
się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco
oddziaływać
na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco negatywnie
oddziaływać
na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną
tego
obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy z dnia 3
października
2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,
udziale
społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na
środowisko.";
4) w art. 30:
a)
w
ust. 1:
–
wprowadzenie
do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
"Zgłoszenia właściwemu
organowi
wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3:",
–
w
pkt 3 uchyla się lit. c,
b)
uchyla
się ust. 5a;
5) w art. 32:
a)
w
ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1)
przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo
oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest
ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;",
b)
ust.
3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Przepis ust. 2 nie dotyczy przypadków, w których stanowisko powinno być
wyrażone w drodze decyzji, oraz uzgodnienia i opiniowania
przeprowadzanego
w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny
oddziaływania
przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.";
6) w art. 33:
a)
w
ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1)
cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami,
pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi
oraz
zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień
opracowania
projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w
ramach
oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny
oddziaływania
przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;",
b)
w
ust. 4 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
"5)
pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne
dokumenty,
wymagane przepisami szczególnymi; nie dotyczy to uzgodnienia i opinii
uzyskiwanych
w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny
oddziaływania
przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;";
7) w art. 35:
a)
w
ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1)
zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu
zagospodarowania
przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
terenu
w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony
środowiska,
w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;",
b)
po
ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu:
"6a.
Przepisu ust. 6 nie stosuje się do pozwolenia na budowę wydawanego dla
przedsięwzięcia podlegającego ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko
albo ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.";
8) w art. 38:
a)
ust.
1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Decyzję o pozwoleniu na budowę właściwy organ przesyła niezwłocznie
wójtowi,
burmistrzowi, prezydentowi miasta albo organowi, który wydał decyzję o
warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzję o środowiskowych
uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3
października
2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,
udziale
społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na
środowisko,
lub pozwolenie, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca
1991
r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji
morskiej.".
b)
ust.
4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu
informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie
środowiska
oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wskazują przypadki, gdy
informacje
o wydanych decyzjach o pozwoleniu na budowę podaje się do publicznej
wiadomości
oraz gdy dane o tych decyzjach zamieszcza się w publicznie dostępnych
wykazach.";
9) w art. 49 po ust. 4 dodaje
się ust.
4a w brzmieniu:
"4a.
Decyzje, o których mowa w ust. 4, mogą być wydane po uprzednim
przeprowadzeniu
oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny
oddziaływania
przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana
przepisami
ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o
środowisku
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o
ocenach
oddziaływania na środowisko.";
10) w art. 71 uchyla się ust. 4a.
Art. 141. W ustawie z dnia 21 sierpnia
1997 r. o
ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002, z późn. zm.29))
w art. 33 ust. 1b otrzymuje brzmienie:
"1b.
Jeżeli Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska lub regionalny dyrektor
ochrony
środowiska wydał zezwolenie na zabicie zwierząt objętych ochroną
gatunkową,
mogą one być uśmiercone przy użyciu broni myśliwskiej przez osoby
uprawnione
do posiadania tej broni.".
Art. 142. W ustawie z dnia 4 września 1997
r. o
działach administracji rządowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437, z
późn.
zm.30)) w art. 28 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Ministrowi właściwemu do spraw środowiska podlegają Główny Inspektor
Ochrony
Środowiska oraz Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.".
Art. 143. W ustawie z dnia 5 czerwca 1998
r. o administracji
rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872, z późn. zm.31))
w załączniku do ustawy po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu:
"7a)
regionalni dyrektorzy ochrony środowiska".
Art. 144. W ustawie z dnia 27 kwietnia
2001 r. -
Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.32))
wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 uchyla się pkt 2 i
3;
2) w art. 2 ust. 1 otrzymuje
brzmienie:
"1.
Przepisów ustawy nie stosuje się do spraw uregulowanych w przepisach
prawa
atomowego.";
3) w art. 3:
a)
uchyla
się pkt 10c, 11a i 19,
b)
po
pkt 38 dodaje się pkt 38a-38c w brzmieniu:
"38a)
ściekach bytowych - rozumie się przez to ścieki z budynków
mieszkalnych,
zamieszkania zbiorowego oraz użyteczności publicznej, powstające w
wyniku
ludzkiego metabolizmu lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz
ścieki
o zbliżonym składzie pochodzące z tych budynków;
38b)
ściekach komunalnych - rozumie się przez to ścieki bytowe lub
mieszaninę
ścieków bytowych ze ściekami przemysłowymi albo wodami opadowymi lub
roztopowymi,
odprowadzane urządzeniami służącymi do realizacji zadań własnych gminy
w zakresie kanalizacji i oczyszczania ścieków komunalnych;
38c)
ściekach przemysłowych - rozumie się przez to ścieki, niebędące
ściekami
bytowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z
prowadzoną
przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową,
transportową
lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego
podmiotu,
odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu;";
4) uchyla się art. 9-11;
5) w art. 15 ust. 3 otrzymuje
brzmienie:
"3.
Minister właściwy do spraw środowiska zapewnia możliwość udziału
społeczeństwa,
na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008
r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale
społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.
U.
Nr 199, poz. 1227), w postępowaniu, którego przedmiotem jest
sporządzenie
projektu polityki ekologicznej państwa.";
6) w art. 17 ust. 4 otrzymuje
brzmienie:
"4.
Organ, o którym mowa w ust. 1, zapewnia możliwość udziału
społeczeństwa,
na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008
r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale
społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w
postępowaniu,
którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony środowiska.";
7) w tytule I w dziale IV
uchyla się
rozdział 1;
8) uchyla się art. 30;
9) w tytule I uchyla się dział
V i VI;
10) w art. 75 ust. 5 otrzymuje
brzmienie:
"5.
Wymagany zakres kompensacji przyrodniczej w przypadku przedsięwzięć,
dla
których była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko
na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu
informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie
środowiska
oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, określa decyzja o
środowiskowych
uwarunkowaniach oraz inne decyzje, przed wydaniem których została
przeprowadzona
ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.";
11) w art. 76 w ust. 4 wprowadzenie
do wyliczenia
otrzymuje brzmienie:
"Na 30 dni przed
terminem oddania
do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego,
zespołu obiektów lub instalacji realizowanych jako przedsięwzięcie
mogące
znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3
października
2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,
udziale
społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na
środowisko,
inwestor jest obowiązany poinformować wojewódzkiego inspektora ochrony
środowiska o planowanym terminie:";
12) po art. 80b dodaje się art. 80c
w brzmieniu:
"Art.
80c.
Organizacje społeczne mogą występować do właściwych organów
administracji
o zastosowanie środków zmierzających do zaprzestania reklamy lub innego
rodzaju promocji towaru lub usługi, jeżeli reklama lub inny rodzaj
promocji
są sprzeczne z art. 80.";
13) w art. 92 w ust. 1 wprowadzenie
do wyliczenia
otrzymuje brzmienie:
"W przypadku ryzyka
występowania
przekroczeń dopuszczalnych lub alarmowych poziomów substancji w
powietrzu
w danej strefie sejmik województwa, po zasięgnięciu opinii właściwego
starosty,
określi, w drodze uchwały, plan działań krótkoterminowych, w którym
ustala
się działania mające na celu:";
14) w art. 95 ust. 1 otrzymuje
brzmienie:
"1.
Na obszarze, na którym istnieje przekroczenie dopuszczalnego poziomu
substancji
w powietrzu, w odniesieniu do zakładów, gdzie jest eksploatowana
instalacja,
która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco
oddziaływać
na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, marszałek
województwa
może, w drodze decyzji, nałożyć na podmiot korzystający ze środowiska,
który prowadzi działalność powodującą wprowadzanie substancji do
powietrza,
obowiązek prowadzenia pomiarów poziomów tej substancji w powietrzu.";
15) w art. 112b ust. 1 otrzymuje
brzmienie:
"1.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
sposób ustalania wartości wskaźnika hałasu, o którym mowa w art. 112a
pkt
1 lit. a, uwzględniając potrzebę prowadzenia długookresowej polityki w
zakresie ochrony przed hałasem, potrzebę stosowania wskaźników hałasu
do
ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska oraz
obowiązujące
w tym zakresie dokumenty normalizacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 12
września
2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz. 1386, z 2004 r. Nr 273,
poz.
2703, z 2005 r. Nr 132, poz. 1110 oraz z 2006 r. Nr 170, poz. 1217).";
16) w art. 115a uchyla się ust. 6;
17) w art. 118 ust. 6 otrzymuje
brzmienie:
"6.
Przez teren zagrożony hałasem rozumie się teren, na którym są
przekroczone
dopuszczalne poziomy hałasu, określone wskaźnikami LDWN lub
LN, o których mowa w art. 113.";
18) w art. 120 dodaje się ust. 3 w
brzmieniu:
"3.
Marszałek województwa przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony
środowiska
program ochrony środowiska przed hałasem niezwłocznie po uchwaleniu
programu
przez sejmik województwa.";
19) w art. 122a dotychczasową treść
oznacza
się jako ust. 1 oraz dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Wyniki pomiarów, o których mowa w ust. 1, przekazuje się wojewódzkiemu
inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu
inspektorowi
sanitarnemu.";
20) w art. 124 dotychczasową treść
oznacza
się jako ust. 1 oraz dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z
wyjątkiem
miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez
użycia
sprzętu technicznego.";
21) w art. 135 ust. 1 i 2 otrzymują
brzmienie:
"1.
Jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania
przedsięwzięcia
na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale
społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albo
z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych
rozwiązań
technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być
dotrzymane
standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu,
to
dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni,
trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej
oraz
instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej
tworzy
się obszar ograniczonego użytkowania.
2.
Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze
znacząco
oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października
2008
r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale
społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub
dla
zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja,
która
jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik
województwa,
w drodze uchwały.";
22) art. 136d otrzymuje brzmienie:
"Art.
136d.
1. Strefę przemysłową tworzy, w drodze uchwały, sejmik
województwa.
2.
Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, podlega uzgodnieniu z
państwowym
wojewódzkim inspektorem sanitarnym oraz regionalnym dyrektorem ochrony
środowiska.
3.
Uchwała o utworzeniu strefy przemysłowej określa:
1)
granice i obszar strefy przemysłowej;
2)
rodzaje działalności, których prowadzenie jest dopuszczalne na terenie
strefy przemysłowej z uwagi na możliwość występowania przekroczeń
standardów
jakości środowiska lub przekroczeń wartości odniesienia, o których mowa
w art. 222.
4.
Uchwała o utworzeniu strefy przemysłowej może określać:
1)
niektóre standardy jakości środowiska lub wartości odniesienia, o
których
mowa w art. 222, których przekraczanie na terenie strefy przemysłowej
jest
dozwolone;
2)
warunki prowadzenia działalności na terenie strefy przemysłowej istotne
z punktu widzenia nieprzekraczania standardów jakości środowiska lub
wartości
odniesienia, o których mowa w art. 222, poza jej terenem oraz z uwagi
na
ochronę życia lub zdrowia ludzi, w szczególności wymagań norm
bezpieczeństwa
i higieny pracy.";
23) w art. 152 po ust. 7 dodaje się
ust. 7a
w brzmieniu:
"7a.
Informacje zawarte w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1 i 6, prowadzący
instalację, objętą obowiązkiem zgłoszenia z uwagi na wytwarzanie pól
elektromagnetycznych,
przedkłada także państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu.";
24) w art. 154 ust. 2 otrzymuje
brzmienie:
"2.
Do decyzji, o której mowa w ust. 1, przepisy art. 188 stosuje się
odpowiednio.";
25) w art. 179 w ust. 4 pkt 1
otrzymuje brzmienie:
"1)
fragment mapy akustycznej obejmującej określony powiat - właściwemu
marszałkowi
województwa i staroście.";
26) w art. 181 ust. 1a otrzymuje
brzmienie:
"1a.
Organ ochrony środowiska, na wniosek prowadzącego instalację, może
objąć
jednym pozwoleniem instalacje położone na obszarze swojej właściwości.";
27) w art. 185 po ust. 2 dodaje się
ust. 2a
w brzmieniu:
"2a.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w postępowaniu o wydanie
pozwolenia
zintegrowanego oraz decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego
dotyczącej
istotnej zmiany instalacji; w tym przypadku stosuje się przepisy art.
44
ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o
środowisku
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o
ocenach
oddziaływania na środowisko.";
28) w art. 193:
a)
ust.
4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia nie wydaje się, jeżeli
prowadzący
instalację uzyska nowe pozwolenie.",
b)
dodaje
się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Pozwolenie nie wygasa, jeżeli nastąpiło przeniesienie praw i
obowiązków,
o którym mowa w art. 190, albo nastąpiło połączenie, podział lub
przekształcenie
spółek handlowych na podstawie przepisów tytułu IV Kodeksu spółek
handlowych
albo przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i
prywatyzacji
(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm.33)), albo
na
podstawie innych przepisów.";
29) w art. 202 ust. 2 otrzymuje
brzmienie:
"2.
W pozwoleniu zintegrowanym ustala się dopuszczalną wielkość emisji
gazów
lub pyłów wprowadzanych do powietrza z instalacji, niezależnie od tego,
czy wymagane byłoby dla niej, zgodnie z ustawą, uzyskanie pozwolenia na
wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza; przepisu art. 224 ust. 3 nie
stosuje się w przypadku instalacji wymagających pozwolenia
zintegrowanego.";
30) w art. 208 w ust. 4 w pkt 2
kropkę zastępuje
się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu:
"3)
kopię wniosku o wydanie decyzji albo decyzję o środowiskowych
uwarunkowaniach,
o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jeżeli została
wydana.";
31) w art. 211 uchyla się ust. 3a;
32) w art. 212 ust. 1 otrzymuje
brzmienie:
"1.
Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi rejestr wniosków o
wydanie
pozwolenia zintegrowanego oraz wydanych pozwoleń zintegrowanych.";
33) art. 218 otrzymuje brzmienie:
"Art.
218.
Organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na
zasadach
i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w postępowaniu,
którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia zintegrowanego lub decyzji
o zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany
instalacji.";
34) art. 219 otrzymuje brzmienie:
"Art.
219.
W razie możliwości wystąpienia znaczącego transgranicznego
oddziaływania
na środowisko na terytorium innego państwa członkowskiego Unii
Europejskiej,
w przypadku nowej lub istotnie zmienianej instalacji wymagającej
uzyskania
pozwolenia zintegrowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu VI
ustawy
z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i
jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o
ocenach
oddziaływania na środowisko, z tym że przez dokumentację, o której mowa
w art. 108 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, rozumie się część wniosku o wydanie
pozwolenia zintegrowanego, która umożliwi państwu, na którego
terytorium
może oddziaływać instalacja wymagająca uzyskania takiego pozwolenia,
ocenę
możliwego znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko.";
35) w art. 236d ust. 3 i 4 otrzymują
brzmienie:
"3.
Karę pieniężną wnosi się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja, o
której mowa w ust. 1 i 2, stała się ostateczna.
4.
W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2,
stosuje
się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych
przysługują
wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.";
36) w art. 238 wprowadzenie do
wyliczenia
otrzymuje brzmienie:
"Przegląd ekologiczny
instalacji,
która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco
oddziaływać
na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, powinien
zawierać:";
37) art. 240 otrzymuje brzmienie:
"Art.
240.
Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z
funkcjonowania
instalacji, która nie jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące
zawsze
znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3
października
2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,
udziale
społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na
środowisko,
organ właściwy do nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu
ekologicznego
określa, które z wymagań wymienionych w art. 238 należy spełnić,
sporządzając
przegląd.";
38) w art. 260 w ust. 2 pkt 3
otrzymuje brzmienie:
"3)
informację o występujących zagrożeniach, podjętych środkach
zapobiegawczych
i o działaniach, które będą podjęte w przypadku wystąpienia awarii
przemysłowej,
przedstawianą społeczeństwu i właściwym organom Państwowej Straży
Pożarnej,
wojewodzie, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, regionalnemu
dyrektorowi ochrony środowiska, staroście, wójtowi, burmistrzowi lub
prezydentowi
miasta;";
39) w art. 281 po ust. 1 dodaje się
ust. 1a
w brzmieniu:
"1a.
Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska nie stosuje się
przepisów
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa dotyczących
ustalania
opłaty prolongacyjnej.";
40) w art. 292 wprowadzenie do
wyliczenia
otrzymuje brzmienie:
"W przypadku braku
wymaganego
pozwolenia podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone
o 500 % za:";
41) w art. 365:
a)
ust.
1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji,
użytkowanie
instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego.",
b)
w
ust. 2 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
"W odniesieniu do nowo
zbudowanego
lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji
związanych z przedsięwzięciem zaliczonym do przedsięwzięć mogących
znacząco
oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października
2008
r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale
społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
wojewódzki
inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji:";
42) w art. 367 w ust. 1 w pkt 2 na
końcu dodaje
się przecinek i dodaje się pkt 3 w brzmieniu:
"3)
niezgłoszenia instalacji przez podmiot korzystający ze środowiska lub
eksploatacji
instalacji niezgodnie z informacją zawartą w zgłoszeniu";
43) w art. 376 w pkt 4 kropkę
zastępuje się
średnikiem i dodaje pkt 5 i 6 w brzmieniu:
"5)
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska;
6)
regionalny dyrektor ochrony środowiska.";
44) w art. 378:
a)
ust.
1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Organem ochrony środowiska właściwym w sprawach, o których mowa w art.
115a ust. 1, art. 149 ust. 1, art. 150, art. 152 ust. 1, art. 154 ust.
1, art. 178, art. 183, art. 237 i art. 362 ust. 1-3, jest starosta.
2.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska jest właściwy w sprawach
przedsięwzięć
i zdarzeń na terenach zamkniętych.",
b)
ust.
2a i 2b otrzymują brzmienie:
"2a.
Marszałek województwa jest właściwy w sprawach:
1)
przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana
instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze
znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3
października
2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,
udziale
społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na
środowisko;
2)
przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w
rozumieniu
ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o
środowisku
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o
ocenach
oddziaływania na środowisko, realizowanego na terenach innych niż
wymienione
w pkt 1.
2b.
Przy ustalaniu właściwości organów ochrony środowiska instalacje
powiązane
technologicznie, eksploatowane przez różne podmioty, kwalifikuje się
jako
jedną instalację.",
c)
ust.
4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Zadania samorządu województwa, o których mowa w ust. 2a, art. 91 ust.
1,
3 i 4, art. 92 ust. 1, art. 94 ust. 2, art. 95 ust. 1, art. 96, art.
119
ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 162 ust. 3, 6 i 7, art. 426 ust. 2 i 5,
art.
428 ust. 1, art. 430 ust. 2, art. 434, art. 435 ust. 3, 5 i 6, art. 437
ust. 1, 2, 4 i 8 oraz art. 441 ust. 1, 2 i 4, są zadaniami z zakresu
administracji
rządowej.";
45) w tytule VII w dziale II uchyla
się rozdział
3;
46) w art. 413:
a)
w
ust. 5 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1)
regionalny dyrektor ochrony środowiska albo jego zastępca, będący
regionalnym
konserwatorem przyrody albo wojewódzki inspektor ochrony środowiska
albo
jego zastępca;
2)
przewodniczący regionalnej rady ochrony przyrody albo jego zastępca
albo
przewodniczący regionalnej komisji do spraw ocen oddziaływania na
środowisko
albo jego zastępca;",
b)
ust.
6a otrzymuje brzmienie:
"6a.
Minister właściwy do spraw środowiska odwołuje członków rady
nadzorczej,
jeżeli przestali oni pełnić funkcje, o których mowa w ust. 5 pkt 1-4.";
47) w art. 423 ust. 1 otrzymuje
brzmienie:
"1.
O ustalenie programu dostosowawczego może ubiegać się prowadzący
istniejącą
instalację, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze
znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3
października
2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,
udziale
społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na
środowisko,
objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, należącą do
rodzajów
instalacji wskazanych w przepisach wydanych na podstawie art. 425.".
Art. 145. W ustawie z dnia 27 kwietnia
2001 r. o
odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 i Nr 88, poz. 587 oraz z
2008
r. Nr 138, poz. 865) w art. 14 po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
"4a.
Minister właściwy do spraw środowiska zapewnia możliwość udziału
społeczeństwa,
na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008
r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale
społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.
U.
Nr 199, poz. 1227), przy opracowywaniu krajowego planu gospodarki
odpadami.".
Art. 146. W ustawie z dnia 18 lipca 2001
r. - Prawo
wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm.34))
wprowadza
się następujące zmiany:
1) w art. 4:
a)
ust.
3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej pełni funkcję organu
wyższego
stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku
do marszałków województw i dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki
wodnej, w sprawach określonych ustawą.",
b)
po
ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
"3a.
Przepisów ust. 3 nie stosuje się w sprawach, o których mowa w art. 72
ust.
3, art. 74b ust. 1 i 4, art. 74c, art. 85 ust. 3, art. 86 ust. 1 i art.
164 ust. 9.",
c)
ust.
4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej pełni funkcję
organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania
administracyjnego
w stosunku do starostów realizujących:
1)
zadania z zakresu administracji rządowej, określone w ustawie;
2)
kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego.",
d)
po
ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
"4a.
Odwołania od decyzji starostów realizujących zadania, o których mowa w
ust. 4, wnosi się do dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej,
na którego obszarze właściwości następuje szczególne korzystanie z wód
lub są podejmowane czynności wymagające pozwolenia wodnoprawnego albo
czynności
wymagające decyzji starosty w zakresie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1.";
e)
ust.
5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Zadania marszałka województwa, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 2,
art.
140 ust. 2 i art. 186 ust. 3, są zadaniami z zakresu administracji
rządowej.";
2) w art. 4a pkt 3 otrzymuje
brzmienie:
"3)
ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz warunków
zabudowy
w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i
zagospodarowaniu
przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.35)) - dla
przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do
wydania
którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor
regionalnego
zarządu gospodarki wodnej.";
3) w art. 43:
a)
ust.
2a otrzymuje brzmienie:
"2a.
Aglomeracje, o których mowa w ust. 1, wyznacza, po uzgodnieniu z
właściwym
dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej i właściwym
regionalnym
dyrektorem ochrony środowiska oraz po zasięgnięciu opinii
zainteresowanych
gmin, sejmik województwa w drodze uchwały; jeżeli aglomeracja
obejmowałaby
tereny położone w dwóch lub więcej województwach, właściwy do
wyznaczenia
aglomeracji jest sejmik tego województwa, na którego terenie będzie się
znajdować największa część aglomeracji.",
b)
w
ust. 3b wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
"Marszałek województwa
przedkłada
ministrowi właściwemu do spraw środowiska corocznie, nie później niż do
dnia 31 marca, sprawozdanie z realizacji krajowego programu
oczyszczania
ścieków komunalnych w województwie, zawierające:",
c)
ust.
3c otrzymuje brzmienie:
"3c.
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przedkłada marszałkowi województwa
corocznie, nie później niż do dnia 28 lutego, informacje, o których
mowa
w ust. 3b, za rok ubiegły.";
4) w art. 70 ust. 3a otrzymuje
brzmienie:
"3a.
Wyszukiwanie informacji, sporządzanie kopii dokumentów oraz ich
przesyłanie
odbywa się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale
społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.
U.
Nr 199, poz. 1227).";
5) art. 85a otrzymuje
brzmienie:
"Art.
85a.
Decyzje, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 3 i art. 85 ust. 4,
wymagają
uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.";
6) w art. 119:
a)
po
ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, opracowując program
wodno-środowiskowy
kraju, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie
określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu
informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie
środowiska
oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.",
b)
po
ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
"3a.
Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, sporządzając lub
aktualizując
plan, o którym mowa w art. 113 ust. 1 pkt 2, zapewnia możliwość udziału
społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3
października
2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,
udziale
społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na
środowisko.",
c)
po
ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu:
"6a.
Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, sporządzając lub
aktualizując
plan, o którym mowa w art. 113 ust. 1 pkt 3, zapewnia możliwość udziału
społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3
października
2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,
udziale
społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na
środowisko.",
d)
w
ust. 7 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
"7.
Zapewniając aktywny udział wszystkich zainteresowanych w osiąganiu
celów
środowiskowych, w szczególności w opracowywaniu, przeglądzie i
uaktualnianiu
planów gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, Prezes Krajowego
Zarządu
Gospodarki Wodnej podaje do publicznej wiadomości, w trybie określonych
w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o
środowisku
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o
ocenach
oddziaływania na środowisko, w celu zgłaszania uwag:",
e)
ust.
8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Udostępnienie przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej
materiałów
źródłowych wykorzystanych do opracowania projektu planu gospodarowania
wodami na obszarze dorzecza odbywa się na zasadach i w trybie
określonych
w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o
środowisku
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o
ocenach
oddziaływania na środowisko.";
7) w art. 120 dotychczasową
treść oznacza
się jako ust. 1 oraz dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Dyrektor regionalnego zarządu, ustalając warunki korzystania z wód
regionu
wodnego oraz warunki korzystania z wód zlewni, o których mowa w art.
113
ust. 1 pkt 4 i 5, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach
i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.";
8) w art. 134 dodaje się ust.
3 w brzmieniu:
"3.
Do przejęcia praw i obowiązków, wynikających z pozwolenia na
wprowadzanie
do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów,
ścieków
przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla
środowiska
wodnego, przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.";
9) w art. 140:
a)
ust.
1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, z zastrzeżeniem
ust. 2 i 2a, jest starosta, wykonujący to zadanie jako zadanie z
zakresu
administracji rządowej.",
b)
w
ust. 2:
–
pkt
1 otrzymuje brzmienie:
"1)
jeżeli szczególne korzystanie z wód, wykonywanie urządzeń wodnych lub
eksploatacja
instalacji bądź urządzeń wodnych są związane z przedsięwzięciami lub
instalacjami,
o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. -
Prawo
ochrony środowiska,",
–
uchyla
się pkt 6,
c)
po
ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:
"2a.
W przypadku gdy szczególne korzystanie z wód lub wykonywanie urządzeń
wodnych
odbywa się na terenach zamkniętych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, pozwolenie wodnoprawne
wydaje dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej.
2b.
W przypadku gdy szczególne korzystanie z wód lub wykonywanie urządzeń
wodnych
jest związane z przedsięwzięciem realizowanym w części na terenie
zamkniętym
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo
ochrony
środowiska, dla całego przedsięwzięcia pozwolenie wodnoprawne wydaje
dyrektor
regionalnego zarządu gospodarki wodnej.";
10) w art. 142 w pkt 4 kropkę
zastępuje się
średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
"5)
opłaty z umów, o których mowa w art. 217 ust. 6.";
11) w art. 186 ust. 3 otrzymuje
brzmienie:
"3.
Na żądanie poszkodowanego organ właściwy do wydania pozwolenia
wodnoprawnego,
a jeżeli szkoda nie jest następstwem pozwolenia wodnoprawnego -
właściwy
marszałek województwa, ustala wysokość odszkodowania w drodze decyzji;
decyzja jest niezaskarżalna.".
Art. 147. W ustawie z dnia 27 marca 2003
r. o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.36)):
1) w art. 11:
a)
w
pkt 8 w lit. i średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. j w
brzmieniu:
"j)
regionalnego dyrektora ochrony środowiska;",
b)
pkt
10 otrzymuje brzmienie:
"10)
ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu studium do
publicznego
wglądu na co najmniej 14 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten
projekt
wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na
okres
co najmniej 30 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad
przyjętymi w tym projekcie studium rozwiązaniami;";
2) w art. 17 w pkt 6 w lit. b
średnik
zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. c w brzmieniu:
"c)
regionalnego dyrektora ochrony środowiska;";
3) w art. 51 w ust. 1 pkt 3
otrzymuje
brzmienie:
"3)
inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych - regionalny
dyrektor
ochrony środowiska;";
4) w art. 53 w ust. 4:
a)
pkt
8 otrzymuje brzmienie:
"8)
regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż
wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o
ochronie
przyrody;",
b)
pkt
11 otrzymuje brzmienie:
"11)
dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - dla przedsięwzięć
wymagających
uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem
właściwym
jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej;".
Art. 148. W ustawie z dnia 10 kwietnia
2003 r. o
szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie
dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194) wprowadza się
następujące
zmiany:
1) w art. 11a dodaje się ust.
4 w brzmieniu:
"4.
Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być wydana
po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na
środowisko,
jeżeli jest ona wymagane przepisami ustawy z dnia 3 października 2008
r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale
społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.
U.
Nr 199, poz. 1227) ";
2) w art. 11d w ust. 1
wprowadzenie
do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
"Wniosek o wydanie
decyzji o
zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności:";
3) w art. 11f w ust. 1
wprowadzenie
do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
"Decyzja o zezwoleniu
na realizację
inwestycji drogowej zawiera w szczególności:".
Art. 149. W ustawie z dnia 12 marca 2004
r. o krajowym
systemie ekozarządzania i audytu (EMAS) (Dz. U. Nr 70, poz. 631, z 2005
r. Nr 175, poz. 1462 oraz z 2007 r. Nr 93, poz. 621) wprowadza się
następujące
zmiany:
1) art. 2 otrzymuje brzmienie:
"Art.
2.
Krajowy system ekozarządzania i audytu, zwany dalej "systemem", tworzą:
1)
minister właściwy do spraw środowiska;
2)
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska;
3)
regionalni dyrektorzy ochrony środowiska;
4)
Polskie Centrum Akredytacji;
5)
Krajowa Rada Ekozarządzania.";
2) po art. 2 dodaje się art.
2a w brzmieniu:
"Art.
2a.
Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi politykę w zakresie
rozwoju
systemu oraz współpracuje z organami Unii Europejskiej w tym zakresie.";
3) w art. 3 ust. 1, 4, 6 i 7a
wyrazy
"Minister właściwy do spraw środowiska" zastępuje się wyrazami
"Generalny
Dyrektor Ochrony Środowiska";
4) użyte w art. 3 ust. 2 pkt
6, w art.
4 ust. 1, 2, 3 pkt 1 i 2, ust. 4 pkt 1 i 2 i ust. 5 oraz w art. 7 ust.
1 i 2 w różnym przypadku wyrazy "rejestr wojewódzki" zastępuje się
użytymi
w odpowiednim przypadku wyrazami "rejestr regionalny";
5) użyty w art. 3 ust. 7a, w
art. 4
ust. 2 oraz w art. 7 ust. 1 i 2 w różnym przypadku wyraz "wojewoda"
zastępuje
się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami "regionalny dyrektor
ochrony
środowiska";
6) w art. 4 ust. 1, 4 i 5
wyraz "Wojewoda"
zastępuje się wyrazami "Regionalny dyrektor ochrony środowiska";
7) użyte w art. 4 ust. 2 pkt 3
i ust.
5 oraz w art. 5 ust. 2 w różnym przypadku wyrazy "minister właściwy do
spraw środowiska" zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku
wyrazami
"Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska".
Art. 150. W ustawie z dnia 16 kwietnia
2004 r. o
ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880, z późn. zm.37)):
1) w art. 13 ust. 4 i 5
otrzymują brzmienie:
"4.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w drodze aktu prawa miejscowego
w formie zarządzenia, może wprowadzić opłaty za wstęp na obszar
rezerwatu
przyrody, kierując się potrzebą ochrony przyrody.
5.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska ustala stawki opłat, o których
mowa
w ust. 4, przy czym opłata za jednorazowy wstęp do rezerwatu nie może
przekraczać
kwoty 6 zł waloryzowanej o prognozowany średnioroczny wskaźnik cen
towarów
i usług konsumpcyjnych ogółem, przyjęty w ustawie budżetowej.";
2) w art. 17 w ust. 1 pkt 1
otrzymuje
brzmienie:
"1)
realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199,
poz.
1227);";
3) w art. 19:
a)
po
ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Sporządzający projekt planu ochrony, o którym mowa w ust. 1, zapewnia
możliwość
udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z
dnia
3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego
ochronie,
udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach
oddziaływania
na środowisko, w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie
projektu.",
b)
ust.
3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Przepisy ust. 1a i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku dokonywania
zmiany
planu ochrony.",
c)
ust.
6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska ustanawia, w drodze aktu prawa
miejscowego
w formie zarządzenia, plan ochrony dla rezerwatu przyrody w terminie 6
miesięcy od dnia otrzymania projektu planu. Plan ochrony może być
zmieniony,
jeżeli wynika to z potrzeb ochrony przyrody.",
d)
po
ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu:
"6a.
Wojewoda ustanawia, w drodze rozporządzenia, plan ochrony dla parku
krajobrazowego
w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania projektu planu. Plan ochrony
może
być zmieniony, jeżeli wynika to z potrzeb ochrony przyrody.",
e)
ust.
7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Plan ochrony dla rezerwatu przyrody położonego na terenie więcej niż
jednego
województwa ustanawiają wspólnie, w drodze aktu prawa miejscowego w
formie
zarządzenia, regionalni dyrektorzy ochrony środowiska, na których
obszarze
działania znajdują się części tego rezerwatu.";
4) w art. 24 w ust. 1 pkt 2
otrzymuje
brzmienie:
"2)
realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;";
5) w art. 27 ust. 1, w art. 32
ust.
1, w art. 38, w art. 57 ust. 1, w art. 68 ust. 1, w art. 75 ust. 4, w
art.
77 ust. 13, w art. 111 ust. 1 oraz w art. 113 ust. 1 wyrazy "Minister
właściwy
do spraw środowiska" zastępuje się wyrazami "Generalny Dyrektor Ochrony
Środowiska";
6) użyte w art. 31, w art. 58
ust. 1
i 2, w art. 67 ust. 1, w art. 74 ust. 1, w art. 75 ust. 1 i 5, w art.
77
ust. 2, 10 i 11, w art. 113 ust. 4 oraz w art. 121 ust. 2 w różnym
przypadku
wyrazy "minister właściwy do spraw środowiska" zastępuje się użytymi w
odpowiednim przypadku wyrazami "Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska";
7) w art. 32 ust. 3, w art. 35
ust.
3, w art. 58 ust. 1, w art. 60 ust. 3 i 5, w art. 63 ust. 8, w art. 76
ust. 3, w art. 77 ust. 1 oraz w art. 114 ust. 1 i 2 wyraz "Wojewoda"
zastępuje
się wyrazami "Regionalny dyrektor ochrony środowiska";
8) użyty w art. 35 ust. 2a pkt
2, w
art. 36 ust. 3, w art. 63 ust. 9, w art. 68 ust. 1 pkt 5, w art. 75
ust.
5, w art. 77 ust. 2, 3 i 10, w art. 118 ust. 1, w art. 122 ust. 1-3, w
art. 126 ust. 3-5 i 6 pkt 2 lit. b oraz w art. 131 pkt 8 i 11 w różnym
przypadku wyraz "wojewoda" zastępuje się użytymi w odpowiednim
przypadku
wyrazami "regionalny dyrektor ochrony środowiska";
9) w art. 60 ust. 2 otrzymuje
brzmienie:
"2.
Jeżeli stwierdzone lub przewidywane zmiany w środowisku zagrażają lub
mogą
zagrażać roślinom, zwierzętom lub grzybom objętym ochroną gatunkową,
regionalny
dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich Generalny Dyrektor
Ochrony Środowiska, jest obowiązany, po zasięgnięciu opinii właściwej
regionalnej
rady ochrony przyrody oraz zarządcy lub właściciela terenu, podjąć
działania
w celu zapewnienia trwałego zachowania gatunku, jego siedliska lub
ostoi,
eliminowania przyczyn powstawania zagrożeń oraz poprawy stanu ochrony
jego
siedliska lub ostoi.";
10) w art. 91:
a)
po
pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:
"1a)
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska;",
b)
po
pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:
"2a)
regionalny dyrektor ochrony środowiska;";
11) uchyla się art. 93;
12) w art. 95 pkt 2 otrzymuje
brzmienie:
"2)
regionalna rada ochrony przyrody, działająca przy regionalnym
dyrektorze
ochrony środowiska;";
13) art. 97 otrzymuje brzmienie:
"Art.
97.
1. Członków regionalnej rady ochrony przyrody, w liczbie od 20 do
30 na kadencję trwającą 5 lat powołuje, w drodze zarządzenia,
regionalny
dyrektor ochrony środowiska spośród działających na rzecz ochrony
przyrody
przedstawicieli nauki, praktyki, organizacji ekologicznych i
Państwowego
Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe oraz sejmiku województwa.
2.
Regionalna rada ochrony przyrody wybiera ze swojego grona
przewodniczącego
i zastępców oraz uchwala regulamin działania.
3.
Do zadań regionalnej rady ochrony przyrody należy w szczególności:
1)
ocena realizacji zadań w zakresie ochrony przyrody;
2)
opiniowanie projektów aktów prawnych w zakresie ochrony przyrody
wydawanych
przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska;
3)
przedstawianie wniosków i opinii w sprawach ochrony przyrody;
4)
opiniowanie planów rozwoju i strategii wojewódzkich w zakresie ochrony
przyrody.
4.
Wydatki związane z działalnością regionalnej rady ochrony przyrody są
pokrywane
ze środków regionalnego dyrektora ochrony środowiska.";
14) w art. 111 po ust. 1 dodaje się
ust. 1a
w brzmieniu:
"1a.
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zapewnia możliwość udziału
społeczeństwa,
na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008
r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale
społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w
postępowaniu,
którego przedmiotem jest sporządzenie projektu krajowej strategii
ochrony
i zrównoważonego użytkowania różnorodności biologicznej wraz z
projektem
programu działań, o których mowa w ust. 1.".
Art. 151. W ustawie z dnia 22 grudnia 2004
r. o
handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i
innych
substancji (Dz. U. Nr 281, poz. 2784) art. 17 otrzymuje brzmienie:
"Art.
17.
Krajowy Administrator zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na
zasadach
i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199,
poz.
1227), przy opracowywaniu projektu krajowego planu, o którym mowa w
art.
14 ust. 4.".
Art. 152. W ustawie z dnia 13 kwietnia
2007 r. o
zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz.
493
oraz z 2008 r. Nr 138, poz. 865):
1) w art. 6:
a)
w
pkt 2 lit. b otrzymuje brzmienie:
"b)
siedliska przyrodnicze należące do typów siedlisk określonych w
przepisach
wydanych na podstawie art. 26 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o
ochronie
przyrody,",
b)
w
pkt 11 lit. a otrzymuje brzmienie:
"a)
w gatunkach chronionych lub chronionych siedliskach przyrodniczych,
mającą
znaczący negatywny wpływ na osiągnięcie lub utrzymanie właściwego stanu
ochrony tych gatunków lub siedlisk przyrodniczych, z tym że szkoda w
gatunkach
chronionych lub chronionych siedliskach przyrodniczych nie obejmuje
uprzednio
zidentyfikowanego negatywnego wpływu, wynikającego z działania podmiotu
korzystającego ze środowiska zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 16
kwietnia
2004 r. o ochronie przyrody lub zgodnie z decyzją o środowiskowych
uwarunkowaniach,
o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199,
poz.
1227),";
2) w art. 7 ust. 1 i 2 oraz w
art. 35
ust. 2 wyraz "wojewoda" zastępuje się wyrazami "regionalny dyrektor
ochrony
środowiska";
3) w art. 7 w ust. 3 wyraz
"Wojewoda"
zastępuje się wyrazami "Regionalny dyrektor ochrony środowiska";
4) po art. 7 dodaje się art.
7a w brzmieniu:
"7a.
Organem wyższego stopnia w stosunku do regionalnego dyrektora ochrony
środowiska
jest Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.";
5) po art. 17 dodaje się art.
17a w
brzmieniu:
"Art.
17a.
W trakcie realizacji działań naprawczych właściwy organ ochrony
środowiska
może podjąć decyzję o ich zaniechaniu, jeżeli:
1)
dotychczas zrealizowane działania naprawcze gwarantują, że nie ma
znaczącego
ryzyka wystąpienia negatywnego wpływu na zdrowie ludzi, gatunki
chronione,
chronione siedliska przyrodnicze lub na wody, oraz
2)
koszty dalszych działań naprawczych, które miałyby doprowadzić do
osiągnięcia
stanu początkowego lub do niego zbliżonego, byłyby nieproporcjonalnie
wysokie
w stosunku do korzyści osiągniętych w środowisku.".
Rozdział 2
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 153. 1. Do spraw wszczętych, na
podstawie przepisów
ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy,
a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art.
154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje:
1) ministra właściwego do
spraw środowiska
przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska;
2) wojewodów, marszałków
województw
i dyrektorów urzędów morskich przejmują regionalni dyrektorzy ochrony
środowiska.
2. Na postanowienia w sprawach, o których mowa w
ust. 1,
wydane przez:
1) ministra właściwego do
spraw środowiska
- nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy;
2) wojewodów, marszałków
województw,
organy inspekcji sanitarnej, dyrektorów urzędów morskich oraz starostów
- nie przysługuje zażalenie.
3. Odwołania od decyzji wydanych przez wojewodów
w sprawach,
w których kompetencje zostały przekazane na mocy niniejszej ustawy
regionalnym
dyrektorom ochrony środowiska, rozpatruje Generalny Dyrektor Ochrony
Środowiska.
Art. 154. 1. W przypadku postępowań w
sprawie wydania
decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, wszczętych przed
dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją
ostateczną,
podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia może złożyć
wniosek,
o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1. W tym przypadku stosuje się
przepisy
art. 88 ust. 2 i 4 oraz art. 89-95.
2. W przypadku przedsięwzięć mogących znacząco
oddziaływać
na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną
tego
obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, dla których przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o środowiskowych
uwarunkowaniach,
nie stosuje się przepisów art. 96-103.
Art. 155. Przepisów ustawy zobowiązujących
podmiot
planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia do uzyskania decyzji o
środowiskowych
uwarunkowaniach nie stosuje się w odniesieniu do podmiotów
posiadających
decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydane na podstawie przepisów
dotychczasowych.
Art. 156. W odniesieniu do przedsięwzięć
mogących
potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem
przedsięwzięć
mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, starostowie
wykonują
zadania regionalnych dyrektorów ochrony środowiska, w zakresie
dotyczącym
opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na
środowisko
i zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz
uzgadniania
warunków realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na
środowisko,
w terminie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 157. Decyzje, o których mowa w art.
115a ust.
1 ustawy zmienianej w art. 144, wydane przed dniem wejścia w życie
niniejszej
ustawy, wywołują skutki prawne po upływie 6 miesięcy od dnia, w którym
stały się ostateczne.
Art. 158. 1. Krajowa Komisja do spraw Ocen
Oddziaływania
na Środowisko oraz wojewódzkie komisje do spraw ocen oddziaływania na
środowisko,
utworzone na podstawie art. 394 ustawy zmienianej w art. 144, stają się
odpowiednio Krajową Komisją do spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko
oraz
regionalnymi komisjami do spraw ocen oddziaływania na środowisko w
rozumieniu
przepisów niniejszej ustawy.
2. Członkowie komisji, o których mowa w ust. 1,
powołani
na podstawie dotychczasowych przepisów, pełnią swoje funkcje do czasu
ich
odwołania na podstawie przepisów niniejszej ustawy.
Art. 159. 1. Wojewódzka rada ochrony
przyrody, działająca
przy wojewodzie na podstawie art. 95 pkt 2 ustawy zmienianej w art.
150,
staje się regionalną radą ochrony przyrody, działającą przy regionalnym
dyrektorze ochrony środowiska na podstawie art. 95 pkt 2 ustawy
zmienianej
w art. 150 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
2. Członkowie wojewódzkiej rady ochrony przyrody
powołani
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, pełnią swoje funkcje do
końca kadencji, na jaką zostali powołani.
Art. 160. 1. Niezwłocznie po dniu wejścia
w życie
niniejszej ustawy:
1) samorządowe kolegia
odwoławcze przekażą
Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej akta spraw w toczących
się
postępowaniach administracyjnych dotyczących odwołań od decyzji
wydanych
przez marszałków województw na podstawie ustawy zmienianej w art. 146;
2) wojewodowie przekażą
dyrektorom regionalnych
zarządów gospodarki wodnej akta spraw w toczących się postępowaniach
administracyjnych
dotyczących decyzji wydawanych przez starostów realizujących zadania, o
których mowa w art. 4 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 146 w brzmieniu
nadanym
niniejszą ustawą;
3) marszałkowie województw
przekażą
dyrektorom regionalnych zarządów gospodarki wodnej akta spraw w
toczących
się postępowaniach administracyjnych dotyczących pozwoleń
wodnoprawnych,
o których mowa w art. 140 ust. 2a ustawy zmienianej w art. 146 w
brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą;
4) wojewodowie przekażą
marszałkom województw
akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących
decyzji, o których mowa w art. 186 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 146
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;
5) minister właściwy do spraw
środowiska
przekaże Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska akta spraw w
toczących
się postępowaniach administracyjnych dotyczących odwołań od decyzji
wydanych
przez wojewodów na podstawie ustaw zmienianych w art. 144 i 152;
6) minister właściwy do spraw
środowiska
przekaże regionalnym dyrektorom ochrony środowiska akta spraw w
toczących
się postępowaniach administracyjnych dotyczących uzgodnień warunków
realizacji
przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wydawanych na
podstawie ustawy zmienianej w art. 144;
7) wojewodowie przekażą
regionalnym
dyrektorom ochrony środowiska:
a)
akta
spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących
uzgodnień
warunków realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na
środowisko
oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanych na podstawie
ustawy zmienianej w art. 144,
b)
akta
spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących
decyzji
wydawanych przez wojewodów na podstawie ustawy zmienianej w art. 152 w
brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;
8) marszałkowie województw
przekażą
regionalnym dyrektorom ochrony środowiska akta spraw w toczących się
postępowaniach
administracyjnych dotyczących uzgodnień warunków realizacji
przedsięwzięć
mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wydawanych na podstawie
ustawy
zmienianej w art. 144;
9) dyrektorzy urzędów morskich
przekażą
regionalnym dyrektorom ochrony środowiska akta spraw w toczących się
postępowaniach
administracyjnych dotyczących uzgodnień warunków realizacji
przedsięwzięć
mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wydawanych na podstawie
ustawy
zmienianej w art. 144.
2. Przekazanie akt spraw, o których mowa w ust.
1, następuje
na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego.
3. Protokół, o którym mowa w ust. 2, zawiera:
1) wykaz spraw przekazywanych,
wszczętych
i niezakończonych;
2) wykaz przekazywanych
dokumentów.
Art. 161. Wojewodowie przekażą właściwym
regionalnym
dyrektorom ochrony środowiska niezwłocznie po dniu wejścia w życie
niniejszej
ustawy:
1) akta spraw dotyczących
rekultywacji
zanieczyszczonej gleby lub ziemi wraz z pełną posiadaną dokumentacją.
2) rejestry zawierające
informacje o
terenach, na których stwierdzono przekroczenie standardów jakości gleby
lub ziemi - które otrzymali od starostów na podstawie ustawy zmienianej
w art. 152.
Art. 162. 1. Wpisy organizacji do rejestru
wojewódzkiego
dokonane na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 149,
stają
się wpisami w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy, o której mowa w art.
149,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
2. Wpisy organizacji do rejestru krajowego
dokonane na
podstawie art. 3 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 149, stają się
wpisami
w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 149, w
brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą.
3. Minister właściwy do spraw środowiska przekaże
Dyrektorowi
Generalnemu Ochrony Środowiska rejestr krajowy, o którym mowa w art. 3
ust. 1 ustawy zmienianej w art. 149, niezwłocznie po dniu wejścia w
życie
niniejszej ustawy.
4. Wojewodowie przekażą właściwym regionalnym
dyrektorom
ochrony środowiska rejestry wojewódzkie, o których mowa w art. 3 ust. 2
pkt 6 ustawy zmienianej w art. 149, niezwłocznie po dniu wejścia w
życie
niniejszej ustawy.
Art. 163. 1. Z dniem wejścia w życie
niniejszej
ustawy wojewódzki konserwator przyrody, o którym mowa w art. 93 ustawy
zmienianej w art. 150, staje się regionalnym konserwatorem przyrody, o
którym mowa w art. 124 ust. 2 niniejszej ustawy.
2. Od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy
wojewódzki konserwator
przyrody pełni funkcję regionalnego dyrektora ochrony środowiska do
czasu
powołania regionalnego dyrektora ochrony środowiska na podstawie
przepisów
niniejszej ustawy, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia
wejścia
w życie niniejszej ustawy.
3. Od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy Główny
Konserwator
Przyrody, o którym mowa w art. 92 ustawy zmienianej w art. 150, pełni
funkcję
Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do czasu powołania Generalnego
Dyrektora Ochrony Środowiska na podstawie przepisów niniejszej ustawy,
jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej
ustawy.
Art. 164. 1. Z dniem wejścia w życie
niniejszej
ustawy pracownicy urzędu wojewódzkiego, wykonujący do tego dnia zadania
i kompetencje podlegające przekazaniu regionalnemu dyrektorowi ochrony
środowiska oraz pracownicy wykonujący obsługę finansową, prawną i
administracyjną
w stosunku do tych zadań, stają się pracownikami regionalnej dyrekcji
ochrony
środowiska, z zastrzeżeniem art. 165.
2. Dyrektor generalny urzędu wojewódzkiego jest
obowiązany
w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia ustawy zawiadomić na piśmie
pracowników,
o których mowa w ust. 1, o zmianach, jakie mają nastąpić w zakresie ich
stosunku pracy. Przepis art. 231 § 4 Kodeksu pracy stosuje
się
odpowiednio.
3. Stosunek pracy z pracownikami, o których mowa
w ust.
1, wygasa po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy:
1) jeżeli przed upływem 2
miesięcy od
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie zostaną im zaproponowane
nowe
warunki pracy lub płacy albo
2) w razie odmowy przyjęcia
nowych warunków
pracy lub płacy w terminie nie późniejszym niż 2 tygodnie przed upływem
3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
4. Wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy z
pracownikiem
może nastąpić za wypowiedzeniem.
5. Przepisów ust. 2 zdanie drugie oraz ust. 3 i 4
nie stosuje
się do urzędników służby cywilnej, do których stosuje się przepisy
rozdziału
4 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170,
poz. 1218, z późn. zm.38)).
Art. 165. 1. Wojewoda w terminie 7 dni od
dnia ogłoszenia
niniejszej ustawy przygotuje imienne wykazy pracowników Służb Parków
Krajobrazowych
parków lub zespołów tych parków, na terenie których wyznaczono obszary
Natura 2000 lub projektuje się wyznaczyć obszary Natura 2000, którzy
mają
stać się pracownikami regionalnej dyrekcji ochrony środowiska.
2. W wykazie, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia
się:
1) pracowników Służby Parków
Krajobrazowych
zatrudnionych na stanowiskach do spraw ochrony środowiska, przyrody,
krajobrazu,
wartości historycznych i kulturowych oraz
2) zastępców dyrektora zespołu
parków
krajobrazowych lub parku krajobrazowego, oraz
3) dyrektora zespołu parków
krajobrazowych
lub parku krajobrazowego - po wyrażeniu przez niego pisemnej zgody.
3. Wykaz, o którym mowa w ust. 1, wojewoda w
terminie 7
dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy uzgadnia z regionalnym
dyrektorem
ochrony środowiska.
4. Wojewoda w terminie do 3 dni od dnia
uzgodnienia wykazu,
o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany zawiadomić na piśmie
pracowników
wymienionych w wykazie o zmianach, jakie mają nastąpić w zakresie ich
stosunku
pracy.
5. Z dniem 1 stycznia 2009 r. pracownicy
wymienieni w uzgodnionym
wykazie stają się pracownikami służby cywilnej zatrudnionymi w
regionalnej
dyrekcji ochrony środowiska. Przepis art. 231 § 4 Kodeksu pracy stosuje
się odpowiednio.
Art. 166. 1. Z dniem wejścia w życie
niniejszej
ustawy pracownicy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw
środowiska,
wykonujący zadania i kompetencje podlegające przekazaniu Generalnemu
Dyrektorowi
Ochrony Środowiska oraz pracownicy wykonujący obsługę finansową, prawną
i administracyjną w stosunku do tych zadań, stają się pracownikami
Generalnej
Dyrekcji Ochrony Środowiska.
2. Dyrektor generalny urzędu obsługującego
ministra właściwego
do spraw środowiska jest obowiązany w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia
niniejszej ustawy zawiadomić na piśmie pracowników, o których mowa w
ust.
1, o zmianach, jakie mają nastąpić w zakresie ich stosunku pracy.
Przepis
art. 231 § 4 Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio.
3. Stosunek pracy z pracownikami, o których mowa
w ust.
1, wygasa po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy:
1) jeżeli przed upływem 2
miesięcy od
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie zostaną im zaproponowane
nowe
warunki pracy lub płacy albo
2) w razie odmowy przyjęcia
nowych warunków
pracy lub płacy w terminie nie późniejszym niż 2 tygodnie przed upływem
3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
4. Wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy z
pracownikiem
może nastąpić za wypowiedzeniem.
5. Przepisów ust. 2 zdanie drugie oraz ust. 3 i 4
nie stosuje
się do urzędników służby cywilnej, do których stosuje się przepisy
rozdziału
4 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej.
Art. 167. 1. Z dniem wejścia w życie
niniejszej
ustawy stroną zawartych wcześniej przez:
1) wojewodę,
2) dyrektora zespołu parków
krajobrazowych
lub parku krajobrazowego
- porozumień i umów w zakresie zadań i
kompetencji podlegających
przekazaniu na podstawie ustawy staje się właściwy regionalny dyrektor
ochrony środowiska.
2. Zezwolenia i inne decyzje wydane przez
wojewodę oraz
ministra właściwego do spraw środowiska w zakresie zadań i kompetencji
podlegających przekazaniu na podstawie ustawy zachowują ważność do
upływu
określonych w nich terminów ważności, chyba że na podstawie odrębnych
przepisów
wcześniej zostaną zmienione lub utracą ważność.
Art. 168. 1. W toczących się
postępowaniach sądowych
i administracyjnych w zakresie zadań i kompetencji podlegających
przekazaniu
na podstawie ustawy, w których stroną jest wojewoda, marszałek
województwa
lub dyrektor urzędu morskiego, stroną staje się odpowiednio właściwy
regionalny
dyrektor ochrony środowiska albo Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.
2. Niezakończone postępowania administracyjne w
zakresie
zadań i kompetencji podlegających przekazaniu na podstawie ustawy toczą
się nadal przed organami, które przejęły zadania i kompetencje.
Art. 169. 1. Z dniem wejścia w życie
niniejszej
ustawy mienie ruchome stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w
dyspozycji
wojewodów, niezbędne do wykonywania zadań i kompetencji podlegających
przekazaniu
regionalnym dyrektorom ochrony środowiska, przejmują regionalni
dyrektorzy
ochrony środowiska.
2. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
mienie ruchome:
1) stanowiące własność Skarbu
Państwa,
będące w dyspozycji parków krajobrazowych lub ich zespołów, na terenie
których wyznaczono obszary Natura 2000 lub projektuje się wyznaczyć
obszary
Natura 2000, i
2) niezbędne do wykonywania
zadań przez
pracowników wymienionych w uzgodnionym wykazie, o którym mowa w art.
165
ust. 5
- przejmują regionalni dyrektorzy ochrony
środowiska.
3. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
nieruchomości:
1) stanowiące własność Skarbu
Państwa,
będące w trwałym zarządzie parków krajobrazowych lub ich zespołów, na
terenie
których wyznaczono obszary Natura 2000 lub projektuje się wyznaczyć
obszary
Natura 2000, i
2) niezbędne do wykonywania
zadań przez
pracowników wymienionych w uzgodnionym wykazie, o którym mowa w art.
165
ust. 5
- na mocy ustawy przechodzą nieodpłatnie w trwały
zarząd
właściwych regionalnych dyrektorów ochrony środowiska.
4. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
mienie ruchome
stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w dyspozycji urzędu
obsługującego
ministra właściwego do spraw środowiska, niezbędne do wykonywania zadań
i kompetencji podlegających przekazaniu Generalnemu Dyrektorowi Ochrony
Środowiska, przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.
5. W terminie 7 dni od dnia ogłoszenia niniejszej
ustawy
wojewodowie sporządzą wykazy mienia Skarbu Państwa, o którym mowa w
ust.
1.
6. W terminie 7 dni od dnia ogłoszenia niniejszej
ustawy
dyrektorzy parków krajobrazowych lub zespołów tych parków, o których
mowa
w art. 165 ust. 1, sporządzą wykazy mienia Skarbu Państwa, o którym
mowa
w ust. 2 i 3.
7. W terminie 7 dni od dnia ogłoszenia niniejszej
ustawy
dyrektor generalny urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw
środowiska
sporządzi wykaz mienia Skarbu Państwa, o którym mowa w ust. 4.
Art. 170. Istniejące w dniu wejścia w
życie niniejszej
ustawy gospodarstwa pomocnicze oraz zakłady budżetowe, zajmujące się
działaniami
w zakresie ochrony przyrody, utworzone przez wojewodów, stają się
odpowiednio
gospodarstwami pomocniczymi lub zakładami budżetowymi właściwych
regionalnych
dyrektorów ochrony środowiska.
Art. 171. 1. W celu wykonania przepisów
ustawy Prezes
Rady Ministrów dokonuje, w drodze rozporządzenia, przeniesienia
planowanych
dochodów i wydatków budżetowych, w tym wynagrodzeń oraz limitów
zatrudnienia,
między częściami, działami i rozdziałami budżetu państwa, z zachowaniem
przeznaczenia środków publicznych wynikającego z ustawy budżetowej.
2. Minister właściwy do spraw finansów
publicznych w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw środowiska, w drodze rozporządzenia,
dokona
przeniesienia planowanych dochodów i wydatków budżetowych w ramach
części
41 - środowisko między działami i rozdziałami budżetu państwa w
zakresie
dotyczącym zadań przejętych przez Generalną Dyrekcję Ochrony Środowiska
z urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska oraz
określi
limity zatrudnienia i kwoty wynagrodzeń w podziale na działy i
rozdziały
budżetu państwa, z zachowaniem przeznaczenia środków publicznych
wynikającego
z ustawy budżetowej.
Art. 172. Dotychczasowe akty prawa
miejscowego wydane
na podstawie art. 19 ust. 6 i 7 ustawy zmienianej w art. 150 zachowują
moc do dnia wejścia w życie aktów prawa miejscowego wydanych na
podstawie
art. 19 ust. 6, 6a i 7 ustawy zmienianej w art. 150, w brzmieniu
nadanym
niniejszą ustawą.
Art. 173. 1. Dotychczasowe przepisy
wykonawcze wydane
na podstawie art. 19 ust. 8, art. 24 ust. 3, art. 30 ust. 3, art. 51
ust.
8, art. 112b i art. 399 ustawy zmienianej w art. 144 oraz na podstawie
art. 4 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 149 zachowują moc do czasu
wejścia
w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 2,
art.
24 ust. 5, art. 28, art. 60 i art. 136 niniejszej ustawy, na podstawie
art. 112b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 144 oraz na podstawie art. 4
ust. 3 ustawy zmienianej w art. 149 w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą,
jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie
niniejszej
ustawy.
2. Do czasu wydania przepisów, o których mowa w
art. 60
niniejszej ustawy:
1) za przedsięwzięcia mogące
zawsze
znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1
niniejszej
ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach
przedsięwzięcia
mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia
raportu
o oddziaływaniu na środowisko;
2) za przedsięwzięcia mogące
potencjalnie
znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2
niniejszej
ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach
przedsięwzięcia
mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek
sporządzenia
raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony.
Art. 174. Ustawa wchodzi w życie z dniem
15 listopada
2008 r., z wyjątkiem art. 121 i 123 ust. 1, które wchodzą w życie z
dniem
ogłoszenia.
______
1) Niniejsza ustawa
dokonuje w zakresie
swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich:
1)
dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny
skutków
wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na
środowisko
naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z 05.07.1985, str. 40, z późn. zm.; Dz.
Urz.
UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, str. 248);
2)
dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony
siedlisk
przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. Urz. WE L 206 z
22.07.1992,
str. 7, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15,
t. 2, str. 102);
3)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/42/WE z dnia 27 czerwca
2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na
środowisko
(Dz. Urz. WE L 197 z 21.07.2001, str. 30; Dz. Urz. UE Polskie wydanie
specjalne,
rozdz. 15, t. 6, str. 157);
4)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/4/WE z dnia 28 stycznia
2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących
środowiska
i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz. Urz. WE L 41 z 14.02.2003,
str. 26; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str.
375);
5)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/35/WE z dnia 26 maja
2003
r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania
niektórych
planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w
odniesieniu
do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy
Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 156 z 25.06.2003, str. 17;
Dz.
Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 466);
6)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia
2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich
kontroli (Dz. Urz. UE L 24 z 29.01.2008, str. 8).
2) Niniejszą ustawą
zmienia się
ustawy: ustawę z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska,
ustawę z dnia 28 września 1991 r. o lasach, ustawę z dnia 4 lutego 1994
r. - Prawo geologiczne i górnicze, ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. -
Prawo
budowlane, ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt,
ustawę
z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej, ustawę z
dnia
5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie, ustawę z
dnia
27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, ustawę z dnia 27
kwietnia
2001 r. o odpadach, ustawę z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne,
ustawę
z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania
i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ustawę z dnia 12
marca
2004 r. o krajowym systemie ekozarządzania i audytu (EMAS), ustawę z
dnia
16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, ustawę z dnia 22 grudnia 2004
r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i
innych substancji oraz ustawę z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu
szkodom w środowisku i ich naprawie.
3) Zmiany tekstu
jednolitego wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr
149, poz. 1078, Nr 218, poz. 1592 i Nr 220, poz. 1600, z 2007 r. Nr 25,
poz. 162 oraz z 2008 r. Nr 171, poz. 1056.
4) Zmiany wymienionej
ustawy zostały
ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, z 2004 r. Nr 240, poz.
2407 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565 i Nr 132, poz. 1110.
5) Zmiany wymienionej
ustawy zostały
ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087, z
2007
r. Nr 75, poz. 493, Nr 176, poz. 1238 i Nr 181, poz. 1286 oraz z 2008
r.
Nr 154, poz. 958.
6) Zmiany tekstu
jednolitego wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 111, poz. 708, Nr 138,
poz.
865, Nr 154, poz. 958 i Nr 171, poz. 1056.
7) Zmiany tekstu
jednolitego wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz. 708, Nr 143,
poz.
1032, Nr 170, poz. 1217, Nr 171, poz. 1225 i Nr 220, poz. 1600 oraz z
2007
r. Nr 176, poz. 1238.
8) Zmiany wymienionej
ustawy zostały
ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 74, poz. 676, z 2006 r. Nr 50, poz. 360
i Nr 191, poz. 1410 oraz z 2007 r. Nr 89, poz. 590.
9) Zmiany wymienionej
ustawy zostały
ogłoszone w Dz. U. z 1996 r. Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 88, poz.
554
i Nr 121, poz. 769, z 1998 r. Nr 99, poz. 632 i Nr 106, poz. 668, z
2001
r. Nr 100, poz. 1080, z 2003 r. Nr 217, poz. 2125, z 2004 r. Nr 273,
poz.
2703, z 2005 r. Nr 163, poz. 1362, z 2006 r. Nr 170, poz. 1217 oraz z
2007
r. Nr 166, poz. 1172.
10) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 94, poz. 658 i Nr 121,
poz.
843 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 662 i Nr 181, poz. 1293.
11) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 33, poz. 286, z 2005 r.
Nr 10, poz. 68, Nr 163, poz. 1362 i Nr 167, poz. 1398, z 2006 r. Nr
170,
poz. 1217 i 1218 i Nr 208, poz. 1539, z 2007 r. Nr 99, poz. 662 i Nr
136,
poz. 958 oraz z 2008 r. Nr 180, poz. 1113.
12) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, z 2004
r.
Nr 25, poz. 219 i Nr 33, poz. 285, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711
oraz
z 2007 r. Nr 165, poz. 1170 i Nr 176, poz. 1238.
13) Zmiany wymienionej ustawy
zostały
ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692, z 2005 r. Nr 94, poz.
788,
Nr 169, poz. 1417, Nr 250, poz. 2118 i Nr 264, poz. 2205, z 2006 r. Nr
38, poz. 268, Nr 208, poz. 1536 i Nr 217, poz. 1590, z 2007 r. Nr 120,
poz. 818, Nr 121, poz. 831 i Nr 221, poz. 1650 oraz z 2008 r. Nr 190,
poz.
1171.
14) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 267, poz. 2255, z 2006
r.
Nr 170, poz. 1217 i Nr 227, poz. 1658 oraz z 2007 r. Nr 21, poz. 125,
Nr
64, poz. 427, Nr 75, poz. 493, Nr 88, poz. 587, Nr 147, poz. 1033, Nr
176,
poz. 1238, Nr 181, poz. 1286 i Nr 231, poz. 1704.
15) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 75, poz. 493, Nr 88,
poz.
587 i Nr 124, poz. 859 oraz z 2008 r. Nr 138, poz. 865.
16) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 133, poz. 934, Nr 170,
poz.
1217, Nr 190, poz. 1399 i Nr 249, poz. 1834, z 2007 r. Nr 21, poz. 125
i Nr 82, poz. 556 oraz z 2008 r. Nr 138, poz. 865 i Nr 154, poz. 958.
17) Zmiany wymienionej ustawy
zostały
ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, z 2003 r. Nr 124, poz.
1152 i Nr 217, poz. 2125, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, z 2005 r. Nr 64,
poz.
565 oraz z 2006 r. Nr 145, poz. 1050.
18) Zmiany wymienionej ustawy
zostały
ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 41 i Nr 141, poz. 1492, z 2005
r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087, z 2006 r. Nr 45, poz. 319 i Nr
225, poz. 1635 oraz z 2007 r. Nr 127, poz. 880.
19) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 170, poz. 1217, z 2007
r.
Nr 88, poz. 587, Nr 99, poz. 665, Nr 127, poz. 880, Nr 191, poz. 1373 i
Nr 247, poz. 1844 oraz z 2008 r. Nr 145, poz. 914.
20) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 157, poz. 1315, Nr 167,
poz. 1399 i Nr 175, poz. 1460 i 1462, z 2006 r. Nr 227, poz. 1658 i Nr
245, poz. 1775, z 2007 r. Nr 59, poz. 405, Nr 64, poz. 427 i Nr 181,
poz.
1286 oraz z 2008 r. Nr 163, poz. 1011.
21) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz. 1238 i Nr 191,
poz. 1374 oraz z 2008 r. Nr 59, poz. 359 i Nr 144, poz. 902.
22) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2703, z 2005
r.
Nr 155, poz. 1297 i Nr 172, poz. 1440, z 2006 r. Nr 12, poz. 61 oraz z
2007 r. Nr 23, poz. 136 i Nr 99, poz. 666.
23) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 170, poz. 1652, z 2004
r.
Nr 6, poz. 41, Nr 93, poz. 895 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 203,
poz.
1683, z 2006 r. Nr 220, poz. 1600 i Nr 249, poz. 1834, z 2007 r. Nr 21,
poz. 125 oraz z 2008 r. Nr 171, poz. 1055.
24) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 75, poz. 493, Nr 88,
poz.
587 i Nr 124, poz. 859 oraz z 2008 r. Nr 138, poz. 865.
25) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 157, poz. 1315, Nr 167,
poz. 1399 i Nr 175, poz. 1460 i 1462, z 2006 r. Nr 227, poz. 1658 i Nr
245, poz. 1775, z 2007 r. Nr 59, poz. 405, Nr 64, poz. 427 i Nr 181,
poz.
1286 oraz z 2008 r. Nr 163, poz. 1011.
26) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 133, poz. 934, Nr 170,
poz.
1217, Nr 190, poz. 1399 i Nr 249, poz. 1834, z 2007 r. Nr 21, poz. 125
i Nr 82, poz. 556 oraz z 2008 r. Nr 138, poz. 865 i Nr 154, poz. 958.
27) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 170, poz. 1217, z 2007
r.
Nr 88, poz. 587, Nr 99, poz. 665, Nr 127, poz. 880, Nr 191, poz. 1373 i
Nr 247, poz. 1844 oraz z 2008 r. Nr 145, poz. 914.
28) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 170, poz. 1652, z 2004
r.
Nr 6, poz. 41, Nr 93, poz. 895 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 203,
poz.
1683, z 2006 r. Nr 220, poz. 1600 i Nr 249, poz. 1834, z 2007 r. Nr 21,
poz. 125 oraz z 2008 r. Nr 171, poz. 1055.
29) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 69, poz. 625, Nr 92,
poz.
880 i Nr 96, poz. 959, z 2005 r. Nr 33, poz. 289 i Nr 175, poz. 1462
oraz
z 2006 r. Nr 249, poz. 1830.
30) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 107, poz. 732, Nr 120,
poz.
818 i Nr 173, poz. 1218 oraz z 2008 r. Nr 63, poz. 394.
31) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 128, poz. 1407, z 2002
r.
Nr 37, poz. 329, Nr 41, poz. 365, Nr 62, poz. 558, Nr 89, poz. 804 i Nr
200, poz. 1688, z 2003 r. Nr 52, poz. 450, Nr 137, poz. 1302 i Nr 149,
poz. 1452, z 2004 r. Nr 33, poz. 287 oraz z 2005 r. Nr 33, poz. 288, Nr
90, poz. 757 i Nr 175, poz. 1462.
32) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 111, poz. 708, Nr 138,
poz.
865, Nr 154, poz. 958 i Nr 171, poz. 1056.
33) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 240, poz. 2055, z 2003
r.
Nr 60, poz. 535 i Nr 90, poz. 844, z 2004 r. Nr 6, poz. 39, Nr 116,
poz.
1207, Nr 123, poz. 1291 i Nr 273, poz. 2703 i 2722, z 2005 r. Nr 167,
poz.
1400, Nr 169, poz. 1418, Nr 178, poz. 1479 i Nr 184, poz. 1539, z 2006
r. Nr 107, poz. 721 i Nr 208, poz. 1532 oraz z 2008 r. Nr 180, poz.
1109.
34) Zmiany tekstu jednolitego
wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 267, poz. 2255, z 2006
r.
Nr 170, poz. 1217 i Nr 227, poz. 1658 oraz z 2007 r. Nr 21, poz. 125,
Nr
64, poz. 427, Nr 75, poz. 493, Nr 88, poz. 587, Nr 147, poz. 1033, Nr
176,
poz. 1238, Nr 181, poz. 1286 i Nr 231, poz. 1704.
35) Zmiany wymienionej ustawy
zostały
ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 41 i Nr 141, poz. 1492, z 2005
r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087, z 2006 r. Nr 45, poz. 319 i Nr
225, poz. 1635 oraz z 2007 r. Nr 127, poz. 880.
36) Zmiany wymienionej ustawy
zostały
ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 41 i Nr 141, poz. 1492, z 2005
r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087, z 2006 r. Nr 45, poz. 319 i Nr
225, poz. 1635 oraz z 2007 r. Nr 127, poz. 880.
37) Zmiany wymienionej ustawy
zostały
ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087, z
2007
r. Nr 75, poz. 493, Nr 176, poz. 1238 i Nr 181, poz. 1286 oraz z 2008
r.
Nr 154, poz. 958.
38) Zmiany wymienionej ustawy
zostały
ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 218, poz. 1592 i Nr 249, poz. 1832, z
2007
r. Nr 25, poz. 162, Nr 123, poz. 847 i Nr 176, poz. 1242 oraz z 2008 r.
Nr 157, poz. 976.
|
|
"Chemia żywi, ubiera, leczy" i... zabija Niewidzialni mordercy
DDT można znaleźć w mleku karmiących matek. Organizmy Eskimosów są równie mocno zatrute jak Amerykanów. We krwi zwierząt płyną substancje aktywne... Aż 25 toksycznych substancji wykryto we krwi piętnaściorga znanych Polaków, poddanych badaniom na obecność chemikaliów w organizmach. Związki, o których mowa, dostały się do ich krwiobiegu przez system pokarmowy i oddechowy, włosy i skórę. Pobieramy je nieświadomie z patelni powlekanych teflonem, odświeżaczy powietrza, nawozów sztucznych, które połykamy wraz z żywnością... Ponad połowa toksyn pochodzi z używanych niegdyś chemikaliów, których produkcję wstrzymano lub znacznie ograniczono przed kilkudziesięciu laty. Okazuje się, że ciągle trwają w otaczającym nas środowisku, dzięki wyjątkowej trwałości oraz zdolnościom do biokumulacji. Szokujący raport Światowego Funduszu na rzecz Przyrody WWF Polska, publikujący wyniki badań, jest częścią ogólnoświatowej kampanii pod nazwą Detox. Służy ona wsparciu Komisji Europejskiej, przygotowującej projekt nowych przepisów zaostrzających kontrolę wyrobów przemysłu chemicznego. - Polskie badania od początku nosiły piętno niezrozumienia - twierdzi prof. Jan Ludwicki, dyrektor Państwowego Zakładu Higieny i szef zespołu badawczego. - Projekt skierowany był do naszych europarlamentarzystów, którzy dzięki świadomości zatrucia ich krwi toksynami mieli poprzeć nowe prawo chemiczne Unii Europejskiej, nazywane w skrócie "REACH". Niestety, wszyscy odmówili udziału w testach. "Zwracamy się z uprzejmą prośbą o przyjęcie zaproszenia do wzięcia udziału w badaniu 'Biomonitoring'. Wydarzenie to ma na celu pokazanie, że problem niebezpiecznych substancji chemicznych gromadzących się w organizmach żywych dotyczy każdego z nas (...) z konsekwencjami dla społeczeństwa i środowiska naturalnego. Pod koniec 2004 roku Parlament Europejski zdecyduje, jak będą wyglądały nowe zasady rejestracji, badania i wykorzystywania w przemyśle chemikaliów o właściwościach szkodliwych dla człowieka i środowiska (rozporządzenie REACH). To szalenie ważne decyzje, od których zależy, czy my i nasze dzieci będziemy mogli czuć się bezpieczni pośród otaczających nas sztucznych substancji chemicznych, które oddziałują na nasze zdrowie. (...) Liczymy na przyjęcie naszego zaproszenia" - tak brzmią fragmenty oficjalnego pisma WWF. - Prosiliśmy o udział najbardziej znanych kandydatów na
eurodeputowanych,
w okresie kampanii wyborczej. Gremialnie odmawiali, tłumacząc się
brakiem
czasu - wyjaśnia Agnieszka Sznyk z funduszu.
Niewidzialni zabójcy Pierwszy szkolny podręcznik chemii dzisiejszych pięćdziesięciolatków zaczynał się następującym zdaniem: "Chemia żywi, ubiera i leczy". Nie napisano, niestety, że również truje. 29 października minęła 60. rocznica pierwszego użycia owadobójczego środka DDT, który do historii nadwiślańskiej walki z pchłami wszedł pod nazwą azotox. Żadna inna substancja nie przenikała tak łatwo do organizmów owadów, paraliżując na zawsze ich system nerwowy. DDT, którego pełna nazwa nie nadaje się do wymówienia (dichlorodifenylotrichloroetan), największe sukcesy odnosił na usługach branży... turystycznej. Jeśli ktoś będzie zwiedzał Sardynię, powinien rozejrzeć się po starych domach. Na ścianach niektórych można dziś jeszcze zobaczyć tajemniczy napis: "DDT 1944". Taki malowany pomnik postawiono amerykańskiej armii, która pod koniec wojny właśnie za pomocą dichloro... wytępiła bezpowrotnie komary, uwalniając na zawsze wyspę od malarii i czyniąc ją oazą letniego wypoczynku. DDT wycofano z użytku kilkadziesiąt lat temu, z uwagi na toksyczność tego specyfiku, znajdowanego nawet w mleku karmiących matek i krwiobiegu rodzących się dzisiaj noworodków... Toksyny opuszczające fabryki przemysłu tzw. wielkiej syntezy
chemicznej
są nie tylko bardzo użyteczne, ale też przybierają wspaniałe kształty,
zapachy i opakowania. Znajdziemy je w żywności, sukniach i garniturach,
samochodach i innych pojazdach, zabawkach, sprzęcie audio-wideo,
firankach,
dywanach, meblach, zabawkach, nie mówiąc o kosmetykach i detergentach.
Są wszechobecne i trudno nam wyobrazić sobie bez nich życie. W Europie
wykorzystuje się 30 tys. syntetyków, których roczna produkcja wynosi
średnio
ponad 1 tonę na jednego wytwórcę. 2,5 tys. substancji chemicznych
produkowanych
jest w ilości ponad 1 tysiąca ton rocznie, w przeliczeniu na
statystycznego
producenta. Nie to jednak, z punktu widzenia zdrowia europejskiej
populacji,
jest najważniejsze. Otóż, aż 85 proc. chemikaliów nie zostało objętych
właściwą kontrolą, zaś w razie potrzeby ciężar udowodnienia ich
szkodliwości
spoczywa na... konsumencie!
Walka z widmami - Zasadniczy problem nie leży w kontroli przemysłowych gigantów - przekonuje Jerzy Kostowski z Nafty Polskiej, członek grupy roboczej ds. chemikaliów w Ministerstwie Gospodarki. - Oni mają laboratoria i dostarczają nadzorowi wymaganych prawem informacji. Trudność polega na sprawdzaniu tysięcy małych firm, o których istnieniu właściwe służby nie mają pojęcia. Często bywa tak, że przedsiębiorstwo powstaje na kilka tygodni, żeby przetworzyć surowiec w produkt krótkoseryjny, trafiający następnie do dystrybucji bez żadnych badań. W Europie, jak do tej pory, przeprowadzono nikłą ilość systematycznych analiz poziomu substancji chemicznych w organizmach żywych. Było ich za to sporo w Ameryce Północnej oraz Afryce. - Okazało się poniewczasie, że na kuli ziemskiej nie można już współcześnie wyróżnić żadnej grupy odniesienia - komentuje prof. Ludwicki. - Naukowcom wydawało się, że mogą nią być Eskimosi, jako społeczność w znacznym stopniu odizolowana od współczesnej cywilizacji. Niestety, ponieważ toksyny absorbowane są szczególnie intensywnie przez ryby i zwierzęta morskie, stanowiące podstawę eskimoskiego menu, okazało się, iż organizmy tych ludzi są tak samo zatrute, jak Amerykanów czy Europejczyków. Pierwsze spektakularne badanie krwi na naszym kontynencie przeprowadzono na zlecenie WWF latem ubiegłego roku. Testom poddało się 160 ochotników, w tym znane osobistości świata kultury, sztuki, biznesu i polityki. Najbardziej nagłośniono wyniki Margot Wallstrom, komisarz KE ds. środowiska, w organizmie której zadomowiło się kilkadziesiąt różnorakich toksyn, w tym takie, o których przemysł chemiczny zdążył zapomnieć, że je produkował. W satyrycznych czasopismach pojawiły się komentarze, że skoro pani komisarz żyje, to nie ma się czego obawiać... Nikt jednak nie wie, ilu ludzi umiera na skutek przechemizowania ich tkanek. W projekcie REACH wyliczono jedynie, iż uzyskana, po jego wprowadzeniu, redukcja kosztów leczenia Europejczyków wyniesie od 50 do 280 miliardów euro w najbliższych 30 latach. Zatrute mózgi Gwiazdor literatury amerykańskiej Kurt Vonnegut, na długo wcześniej nim problemem poważnie zajęli się naukowcy, uczynił z zatrucia ludzkości chemikaliami motyw swoich najgłośniejszych powieści. Akcja jego książek, tonących w oparach straszno -śmiesznych absurdów, oparta jest na idiotycznych postępkach bohaterów, mających mózgi porażone powszechnie występującymi toksynami. Krew polskich aktorów, piosenkarzy, sportowców, lekarzy i ekologów badały laboratoria w Belgii, Republice Czeskiej i Szwecji. Szukano, brrr...: pestycydów chloroorganicznych, polichlorowanych bifenyli oraz ftalanów i perfluorowanych związków alifatycznych. Na 39 analizowanych syntetyków wykryto 25, przy średniej 21 na każdego badanego. Warto dodać, że dwie pierwsze grupy toksyn z wymienionych wycofano z produkcji w połowie lat 70. Używane były głównie w środkach ochrony roślin, kondensatorach, transformatorach, tuszach i farbach drukarskich. Pozostałe dwie grupy chemikaliów są nadal wytwarzane i stykamy się z nimi w plastykowych zabawkach i butelkach, syntetycznej wyściółce puszek, kosmetykach, naczyniach, tapicerce itp. Zachodnie instytuty badawcze, które problem zatruwania ludzkości produktami chemicznymi analizują od dawna, interesują się zwłaszcza toksynami, cechującymi się dużą trwałością, zdolnością do kumulacji w organizmach żywych (przy czym z czasem ich stężenie w tkankach wzrasta!), a także wywoływaniem zaburzeń gospodarki hormonalnej, co przekłada się na anomalia neurologiczne, zaburza normalny rozwój człowieka lub wywołuje bezpłodność. Nie ma ucieczki Kilka lat temu naukowcy zajęli się badaniem szkodliwości powszechnie stosowanych środków zmniejszających palność, nie tylko zresztą drewna, ale także wykładzin, zasłon, firanek czy ubrań roboczych. Współpraca z biologami dała zaskakujące rezultaty. Okazało się, iż te substancje, zwane w skrócie PBDE, występują nie tylko w organizmach ludzi żyjących w najbogatszych państwach świata, ale także w tkankach zwierząt na wszystkich kontynentach, z Arktyką włącznie. Podobnie było z ftalanami, które stosowano w plastykowych opakowaniach żywności. Dziś już nie można ich w tym celu wykorzystywać, robi się z nich jednak... zabawki. Ponieważ małe dzieci biorą wszystko do ust, w UE obowiązuje od pewnego czasu zakaz ich stosowania w zabawkach dla dzieci poniżej 3. roku życia. Syntetyki o nazwie PCB wykorzystywano, jeszcze trzy dekady temu, przy wytwarzaniu sprzętu elektrycznego. Dopiero poniewczasie okazało się, że są toksyczne i wycofano je z produkcji. Laboratoria nie nadążają z badaniem coraz to nowych środków chemicznych z punktu widzenia ich potencjalnej szkodliwości. - Większość ludzi nie zdaje sobie sprawy, że znaczna część alergii jest skutkiem kontaktu z chemią. Niektóre rodzaje kosmetyków mogą nawet wywołać bezpłodność - mówi dr Zbigniew Hałat, prezes Stowarzyszenia Ochrony Zdrowia Konsumentów. - Racjonalna rozmowa na ten temat bywa trudna lub niemożliwa. Powiem tylko, że po moich publikacjach na ten temat polski przemysł kosmetyczny przestał mnie zapraszać na organizowane przez siebie konferencje. Prowadzone na Zachodzie badania udowodniły, że połowa zmian skórnych u pacjentów wywołanych jest używaniem pachnideł i środków upiększających, z czego ani chorzy, ani lekarze nie zdawali sobie wcześniej sprawy. Dermatolodzy przestrzegają, że w kosmetykach znajduje się ponad 400 substancji, których użycie powinno być zakazane. Niektóre tusze do rzęs mogą powodować utratę wzroku, aluminium zawarte w antyperspirantach podejrzewa się o wywoływanie nowotworów piersi, talk może wywołać rozedmę płuc. Nawet henna - naturalna farba do włosów, bywa przyczyną astmy u często mających z nią do czynienia fryzjerów. Patrzeć na ręce - Refleksja podsumowująca nasze badania musi, niestety, wywoływać poczucie bezradności - mówi prof. Jan Ludwicki. - Tak naprawdę nie wiadomo, co zrobić. Zagrożeń nieświadomi są nie tylko przeciętni ludzie, ale i lekarze, zaś przemysł chemiczny broni się przed nowymi regulacjami prawnymi, jak tylko może. Pakiet przepisów REACH ma być egzekwowany w całości dopiero po 11 latach od chwili wejścia w życie. Najważniejszym z tego pożytkiem będzie to, że dane dotyczące szkodliwości bądź bezpieczeństwa stosowania kilkudziesięciu tysięcy substancji chemicznych mają być powszechnie dostępne, m.in. poprzez znakowanie opakowań wyrobów. REACH ma doprowadzić do identyfikacji wyjątkowo niebezpiecznych związków chemicznych oraz ich wykluczenia z produkcji i dystrybucji bądź drastycznych ograniczeń w tej dziedzinie. Możliwość ich stosowania związana będzie z koniecznością uzyskania licencji dla każdego konkretnego zastosowania, zwłaszcza jeśli mogą wywoływać raka, zmiany genetyczne, rujnują układ hormonalny lub w inny sposób trują. - REACH w takim kształcie, w jakim jest proponowany, może wywołać poważne kłopoty w branży chemicznej - stwierdza Jerzy Kostowski. - Wprowadzenie projektu wiąże się z kosztami, których nie będą w stanie unieść mniejsze firmy. Oskarżanie przemysłu o złą wolę jest nieporozumieniem, bierzemy przecież udział w medycznym programie "Odpowiedzialność i troska". REACH zakłada istnienie w swoich strukturach Agencji ds. Chemikaliów, jednak uważam, że takie instytucje powinny były powstać już wcześniej, w każdym z krajów UE. Dopiero po analizie sytuacji indywidualnej każdego z państw winno się zbudować wspólny kanon przepisów. Obawiam się, że koszty wprowadzenia REACH w Europie mogą być tak wysokie, że za kilka lat potencjał branży przeniesie się do Azji, tak jak to się stało z przemysłem tekstylnym czy elektronicznym. Wysokie koszty programu, które w całości mają ponieść firmy, stanowią ich podstawowy argument za odsunięciem terminu wprowadzenia REACH. W Polsce nikt jeszcze nie liczył, o jak duże pieniądze chodzi. W październiku jednakże Nordycka Rada Ministrów opublikowała swoje dane, z których wynika, że symulacje własne przemysłu chemicznego są zawyżone aż 35 razy, zaś prawdziwy koszt REACH wyniesie zaledwie około 0,06 proc. dochodów tej branży. Wydatki nie powinny przekroczyć 1 euro na jednego mieszkańca UE. ADAM MOLENDA REACH zakłada rejestrację każdego syntetyku, wytwarzanego w
ilości powyżej
1 t rocznie. Wniosek będzie musiał zawierać informacje związane z
bezpieczeństwem
produktu, przy czym im mniejsza wytwarzana ilość, tym danych wymaga się
mniej. Chemikalia groźne mają być wycofywane z użytku i zastępowane
innymi.
Według projektu nowego "prawa chemicznego" za związki wysokiego ryzyka
uznawane są te, które cechują się właściwościami rakotwórczymi,
uszkadzają
DNA, zaburzają płodność, mają silne działanie toksyczne, wykazują
zdolność
do bioakumulacji lub naruszają gospodarkę hormonalną organizmu.
|
|
Chemia biesiad Rozmowa z doktorem ZBIGNIEWEM HAŁATEM prezesem ogólnopolskiego Stowarzyszenia Ochrony Zdrowia Konsumentów Dr Zbigniew Hałat jest lekarzem medycyny, specjalistą epidemiologiem, redaktorem naczelnym czasopisma ruchu ochrony zdrowia ,,Zagrożenia zdrowia w Polsce'', prezesem Stowarzyszenia Ochrony Zdrowia Konsumentów i założycielem Instytutu Wody. Na początku lat 90. w trzech rządach pełnił funkcję zastępcy ministra zdrowia ds. sanitarno-epidemiologicznych i głównego inspektora sanitarnego. Sanepid i firmy wodociągowe zapewniają, że pijemy wodę odpowiedniej jakości. Pan twierdzi, że woda z kranu to produkt najbardziej masowy i najmniej bezpieczny. Wystarczy zapoznać się z ubiegłorocznym raportem NIK. Podano tam, że w dwóch trzecich kontrolowanych miast jakość wody wodociągowej oraz studziennej nie odpowiada wymaganiom dla wody pitnej. Surowiec do jej produkcji pochodzi nieraz z zanieczyszczonych ściekami rzek. Najgorsza woda, to ta wymagająca wysokosprawnego uzdatniania fizycznego i chemicznego, Sanepid jednak nie bada wszystkich parametrów wody przed uzdatnieniem, a badanie wody opuszczającej zakład wodociągowy tuż po uzdatnieniu nie jest w żadnej mierze wystarczające, bo ulega ona skażeniu podczas przepływu siecią wodociągową. Z kranów leci ciecz zawierająca w nadmiernej ilości chlor albo wirusy, bakterie i pierwotniaki, nadto produkty uzdatniania wody, w tym rakotwórcze trihalometany i tysiące innych trucizn w dawkach pozornie nikłych, ale sumujących się z każdym litrem wody i do tego wzajemnie potęgujących swoje działanie. Niektórzy próbują chronić się przed zagrożeniami, pijąc wodę butelkowaną lub stosując filtry. Nie zawsze jest to jednak skuteczne, ponieważ mamy do czynienia niekiedy z reklamą, która żerując na trosce konsumentów o zdrowie, poleca wodę w pojemnikach ze sfałszowanymi lub niewiarygodnymi certyfikatami oraz filtry o niesprawdzonej skuteczności. Od grudnia 2002 roku działa rozporządzenie ministra zdrowia, dostosowane do dyrektywy UE, w sprawie wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Wymienionych jest tam 58 wskaźników, które powinny być badane. Warto dowiedzieć się w sanepidzie, czy woda z naszego kranu spełnia wymagania zawarte w rozporządzeniu. Sprzedawcy wody jednak uważają, że normy te są nieżyciowe i szkodliwe dla gospodarki. Kto chce więcej dowiedzieć się na ten temat, polecam odwiedzenie wystawy ,,Woda źródłem naszego zdrowia'', która czynna jest w Bibliotece Ekologicznej w Poznaniu do 27 maja. Wychodzi na to, że rozwój cywilizacyjny nie we wszystkich przypadkach nam służy. To prawda. Gwałtowne nasilenie częstości alergii i zatruć w minionych kilkudziesięciu latach wiąże się z zastosowaniem licznych nowych substancji chemicznych w produktach, z którymi stykamy się na co dzień. Skutki ich działania, zwłaszcza długotrwałe, najczęściej nie są dobrze poznane. Z poliwęglanowego tworzywa sztucznego może uwalniać się do wody bisfenol A. Działa on jak estrogen, udając hormon żeński i nie pozwalając na właściwy rozwój dziecka płci męskiej już w łonie matki. Powoduje zaburzenia rozwoju i funkcjonowania ciała, w tym prowadzące do bezpłodności. To samo dotyczy ftalanów wykrywanych w setkach kosmetyków. Przykłady tego typu można mnożyć. Jakiego typu produkty stanowią największe zagrożenie? Trudno to jednoznacznie rozstrzygnąć. Obok wody największe problemy stwarza ,,nowoczesna'' żywność. Przed nadchodzącymi świętami warto wiedzieć, że z początkiem tego roku w Europie Zachodnej dziesięciokrotnie obniżono dopuszczalną dawkę kantaksantyny w paszy dla niosek (z 80 do 8 mg/kg paszy). Okazało się, że ten żółty barwnik, znany też pod numerem E 161g, dodawany do paszy dla kur, aby żółtko nabrało intensywnej barwy, odkłada się w siatkówce oka i wywołuje uszkodzenie wzroku u konsumentów. Z kolei szynka bywa ,,nafaszerowana'' ujawnionymi na etykiecie lub zatajonymi dodatkami, jak: fosforany (E 339, E452, E 450, E 451), karagen ( E 407), monoglutaminian sodu (E 621), preparaty białek sojowych z soi genetycznie zmodyfikowanej. Czy oznacza to, że powinniśmy zrezygnować z większości wytworów cywilizacji? To niemożliwe. Trzeba jednak zmusić producentów do rzetelnego stosowania się do obowiązujących przepisów sanitarnych, zaś organy kontroli państwowej (jak inspekcja sanitarna, handlowa, weterynaryjna, ochrony środowiska i dziesiątki innych) do wykonywania ich ustawowych obowiązków i ujawniania wyników swojej pracy konsumentom, którzy są przecież równocześnie podatnikami utrzymującymi te służby. Rozmawiał MAREK FIEDOROW |
 |
STOWARZYSZENIE
OCHRONY ZDROWIA KONSUMENTÓW |
|
CZASOPISMO RUCHU OCHRONY ZDROWIA AKTUALIZOWANA WERSJA ELEKTRONICZNA |
|
|
 |
|
ALFABETYCZNY
SPIS ZAWARTOŚCI
STRON INTERNETOWYCH DOMENY HALAT.PL
DOTYCZĄCYCH OCHRONY ZDROWIA